இரவு உணவை முடித்துவிட்டு அறைக்கு வந்த தியானா, வழக்கம்போலத் தனது மொபைலை எடுத்துத் திறந்தாள். அன்று எழுதிய கதையின் அத்தியாயத்திற்குப் புதிய கருத்துகள் வந்திருந்தன. ஒவ்வொன்றாகப் படித்துக்கொண்டே வந்தவளின் பார்வை ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தில் நின்றது.

'தனக்காக ஒருத்தன் தன்னையே மாற்றிக்கொண்டு, காதலுக்காகப் போராடும்போது, அந்த உண்மையான காதலை ஹீரோயின் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்!'

அந்த வரிகளைப் படித்தவளின் விரல்கள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

இதயத்திற்குள் ஏதோ ஒன்று மென்மையாக அசைந்தது. தொண்டையில் இனம் புரியாத உணர்வு ஒன்று வந்து அடைத்துக்கொள்ள, மீண்டும் ஒருமுறை அந்தக் கருத்தைப் படித்தாள்.

தனக்காக ஒருவன் தன்னையே மாற்றிக்கொண்டு இருக்கிறான்.

அந்த வாசகம் அவளுடைய மனதிற்குள் பிரணவின் முகத்தைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தியது.

அவனுடைய காதலைத் தான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தன்னுடைய மதம், குடும்பம், எதிர்காலம் எனப் பல காரணங்களைச் சொல்லி அவனை விலகிப்போகச் சொன்னாள். ஆனாலும் அவன் அவளிடம் கோபப்படவில்லை. அவளுடைய முடிவை மாற்றச் சொல்லி வற்புறுத்தவும் இல்லை.

ஆனால், அவளுக்காக அவன் செய்துகொண்டிருக்கும் மாற்றங்கள் மட்டும் நின்றபாடில்லை.

தான் விரும்பிய உணவுப் பழக்கத்திலிருந்து விலகி, இதுவரை செல்லவே மாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக மறுத்த அசைவ உணவுப் பிரிவில் வேலை செய்கிறான். அதுமட்டுமா? அவளுடைய உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத் தொழுகையையும் கற்றுக்கொள்கிறான்.

அவள் அவனைக் காதலிக்கிறாளா என்பதைக்கூட அறியாத நிலையில், அவளுடைய நம்பிக்கைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறான்.

அவன் செய்வதெல்லாம் அவளை அடைவதற்காக மட்டும்தானா? அல்லது அவளுடைய மனதிற்கு நெருக்கமான விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற உண்மையான விருப்பமா?

எது எப்படியோ, அவனுடைய முயற்சிகளில் அவளுக்கான காதல் நிறைந்திருந்தது.

 தனக்காக அவனும் அவனுக்காக அவளும் மாறுவது காதலா?!

தன்னுடைய மனம் அவனுக்காக இத்தனை தூரம் உருகிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த தியானாவின் கண்கள் கலங்கின.

"பிரணவ்... என்னை இவ்வளவு நேசிக்கிறீங்களா?"

மெல்லிய குரலில் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

அவனுடைய காதலை மறுத்துவிட்டதால், அவன் விலகிச் சென்றுவிடுவானோ என்று ஒருபுறம் பயந்தாள். இப்போது அவன் விலகிச் செல்லத் தொடங்கியதும், ஏன் தன்னிடம் பேசாமல் போகிறான் என்று கோபப்பட்டாள்.

அவனுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவனை மட்டும் குறை சொல்வது எவ்வளவு பெரிய தவறு!

தான் மட்டும் அவனுடைய காதலை ஏற்றுக்கொள்ளப் பயந்து கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் அவனோ, அவளுடைய உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்காகத் தன்னால் முடிந்ததைச் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.

அவனுடைய காதலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியவள் இனியும் தாமதிப்பதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது?

மதம் வேறு, குடும்பப் பின்னணி வேறு என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கிடையே இருக்கும் உண்மையான சவால்கள்தான். ஆனால் அவற்றை நினைத்து அஞ்சிக்கொண்டே இருந்தால், தன்னுடைய மனதில் இருக்கும் காதலை ஒருபோதும் அவனிடம் சொல்ல முடியாது.

அவளுடைய கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தவள், மொபைலை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

பிரணவிடம் தன்னுடைய காதலைச் சொல்லிவிட வேண்டும்!

எப்படியாவது இருவரும் சேர்ந்து, தங்களுடைய காதலுக்காகப் போராட வேண்டும். அதில் வெற்றி கிடைக்குமா என்பது பின்னால் தெரியட்டும். முதலில் தன்னுடைய மனதில் இருப்பதை அவனிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள்.

உடனே அவனுக்கு அழைத்துத் தன்னுடைய காதலைச் சொல்ல வேண்டும் என்று மனம் துடித்தது. அவனுடைய குரலைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் வேறு அவளைப் பாடாய்ப்படுத்தியது.

ஆனால், மறுகணமே அவளுடைய முகத்தில் வெட்கம் படர்ந்தது.

இத்தனை நாட்களாகத் தன்னுடைய காதலைச் சொல்லாமல் அவனைத் தவிக்க வைத்துவிட்டு, இப்போது போனில் சொல்லிவிடுவதா?

அவன் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்து, அவனுடைய காதலைத் தான் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டதைச் சொல்ல வேண்டும். அந்த நொடியிலே அவனுடைய முகத்தில் மலரும் மகிழ்ச்சியைப் பார்க்க வேண்டும். இத்தனை நாட்களாக அவன் சுமந்த வலிக்கு, தன்னுடைய ஒற்றை வார்த்தையால் மருந்திட வேண்டும்.

அந்த அழகான தருணத்தைக் கற்பனை செய்தவளின் இதழ்களில் வெட்கப் புன்னகை அரும்பியது.

அவனைக் காணும் அந்த நொடியை நினைத்தபடியே, மறுநாள் விடியலுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

விடிந்தும் விட்டது.

அன்றைய காலை தியானாவுக்கு வழக்கத்தைவிட நீண்டதாகத் தோன்றியது. பணிக்குச் சென்றதும் பிரணவைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று மனம் துடித்தாலும், காலையில் அவனைப் பார்ப்பதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவு என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.

அவன் சமையலறைப் பணிகளில் மூழ்கியிருப்பான். இடையில் அவனைத் தேடிச் சென்று பேசுவதும் சரியாக இருக்காது.

எனவே மாலையில் அவனைச் சந்தித்துப் பேசிவிட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தாள்.

அன்று கடிகாரத்தின் ஒவ்வொரு நொடியையும் ஆவலுடன் கவனித்தாள். வழக்கமாகப் பணிநேரம் முடிவதற்காகக் காத்திருக்கும் அவள், அன்று மட்டும் மாலை சீக்கிரமாக வந்துவிடாதா என்று ஏங்கினாள்.

இன்று அவன் டாக்ஸிக்காக நிற்கும் நேரத்திற்குள் நான் போய்விட வேண்டும். அவன் என்னைப் பார்த்ததும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு போகாமல், கொஞ்சம் பேச வேண்டும் என்று நானே கேட்க வேண்டும்.

நினைத்துப் பார்த்தபோதே அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

இத்தனை நாட்களாக அவனிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தவள், இப்போது அவனிடம் பேசுவதற்காக இப்படி மனம் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறாளே!

காதல் வந்துவிட்டால் மனிதர்களின் மனம் இப்படித்தான் மாறுமோ?

தன்னுடைய வேலைகளை முடித்துக்கொண்டவள், மாலை நேரத்தை எதிர்பார்த்தபடி இருந்தாள்.

ஒருவழியாக அவளுடைய பணி முடிவதற்கான நேரமும் வந்தது.

அவசரமாகத் தன்னுடைய பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். அவளுடைய கண்கள் முதலில் தேடியது பிரணவைத்தான்.

இதோ... அவன் எதிரே வந்துகொண்டிருந்தான்!

அவளுடைய இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. உதடுகளில் புன்னகை மலர்ந்தது.

பிரணவ்... நான் உங்களிடம் பேசத்தான் வந்திருக்கிறேன்.

மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டே அவனை எதிர்பார்த்துப் பார்த்தாள்.

ஆனால், அவளைக் கடந்து சென்றவன் ஒருமுறைகூடத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

தியானாவின் புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.

என்ன இது? நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன். என்னைக் கவனிக்காமல் போகிறார்!

அவள் நின்ற இடத்திலிருந்து திரும்பிப் பார்த்தாள்.

பிரணவ் டாக்ஸிக்காக நிற்கும் இடத்தைக்கூடத் தாண்டி நடந்துக் கொண்டிருந்தான்.

அப்போதுதான் அவளுக்கு விஷயம் புரிந்தது.

அவன் இன்று டாக்ஸிக்காகக் காத்திருக்கக்கூட இல்லை!

அவளுடைய மனதில் இருந்த மகிழ்ச்சி சட்டென்று கோபமாக மாறியது.

"அடப்பாவி! இத்தனை நாளும் நான் உன்னைத் தவிர்த்ததற்காக இப்போது நீ என்னைத் தவிர்க்கிறாயா?"

முணுமுணுத்தவள், அவன் பின்னால் வேகமாக நடந்தாள்.

அவனை எப்படியாவது நிறுத்திப் பேசிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருந்தவள், அவனுடைய அருகில் சென்றதும்,

"ஏய் பிரணவ்!" என்று அழைத்தாள். அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

அவளுடைய கோபம் இன்னும் அதிகமானது.

"என்னடா நினைச்சிட்டு இருக்க உன் மனசுல? ஒருத்தி உன்னைக் காதலிக்கிறேன்னு தெரிஞ்சும், அவளே நோ சொன்னா... அதுக்காக அவ பின்னாடியே வரமாட்டியா? போன்ல லவ் பண்ணுன்னு டார்ச்சர் பண்ண மாட்டியா? நான் இங்கே நிக்கிறேன். அதுவும் உன்னோட பேசுறதுக்காக ஆசையா வந்திருக்கேன். நீ பாட்டுக்கு என்னைக் கண்டுக்காம போற!"

படபடவென்று பேசிக்கொண்டே அவனுக்கு முன்னால் வந்து வழியை மறித்தாள்.

"என்னைக் கொஞ்சமாவது கவனிக்கிறியா இல்லையா?"

அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிரணவ் மெல்லத் தலைநிமிர்ந்தான்.

அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்த அடுத்த நொடியே தியானாவின் கோபம் அப்படியே உறைந்துபோனது.

அந்த முகத்தில் அவள் எதிர்பார்த்த புன்னகை இல்லை. அவளைப் பார்த்ததும் மலர வேண்டிய கண்களில் உயிர்ப்பில்லை. மாறாக, ஏதோவொரு பேரிழப்பைச் சுமந்துகொண்டு நிற்பவனைப் போல அவன் தோற்றமளித்தான்.

அவளுடைய வார்த்தைகளுக்குப் பதில் சொல்லக்கூட முடியாமல், உதடுகள் துடிக்க அவளைப் பார்த்தவன்,

"அ... அம்மா இறந்துட்டாங்க, தியா..." என்றான்.

அடுத்த நொடியே அவனுடைய குரல் உடைந்தது. அவளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

"என்ன... என்ன சொல்றீங்க, பிரணவ்?" அவன் அவளைப் பார்த்தபடியே தளர்ந்து அருகிலிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான். கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டவன், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றும் முடியாமல் அழுதான்.

"ஆபரேஷன் பண்ணியும் அவங்களுக்கு யூஸ் ஆகல, தியா. என்ன பிரச்சினைன்னே தெரியலை... நேத்து நைட்டே இறந்துட்டாங்களாம்." அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் தியானாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றுவிட்டதைப் போல இருந்தது.

"என்ன சொல்றீங்க? ஆனா... ஆபரேஷன் நல்லபடியா முடிஞ்சதுன்னு சொன்னீங்களே?"

"ஆமா... நல்லபடியாதான் முடிஞ்சதுன்னு சொன்னாங்க. அம்மா கொஞ்சம் தேறிட்டு இருக்காங்கன்னு நினைச்சேன். ஆனா..." அவனால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை.

கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தோடியது.

"அண்ணா காலையில போன் பண்ணியிருக்கான். நான் போனை லாக்கர்ல வச்சிருந்ததால தெரியலை. இப்போ லாக்கரைத் திறந்து போனை ஆன் பண்ணினதும் மிஸ்டு கால், மெசேஜ்னு வந்திருக்கு. அப்போதான் பார்த்தேன்... அம்மா... அம்மா இறந்துட்டாங்களாம், தியா!"

மீண்டும் ஒருமுறை அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவன், தாங்கிக்கொள்ள முடியாத துயரத்தில் தலைகுனிந்தான்.

தியானாவுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

ஒரு தாயை இழந்துவிட்ட மகனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வார்த்தைகள் தேவையில்லை. அந்தத் துயரத்தை உணர்ந்து கொள்ளும் ஒரு மனமும், அவன் தனியாக இல்லை என்பதை உணர்த்தும் ஒரு துணையும் போதும்.

ஆனால், அவனுக்கு ஆறுதலாக அருகில் நிற்கக்கூடத் தனக்கு உரிமை இருக்கிறதா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தவள் அவள்.

இன்று அந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் இடமே இல்லை.

அவள் அவனுக்கு அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள்.

"பிரணவ்..." என்று மெதுவாக அழைத்தாள்.

அவன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய கண்களில் இருந்த வேதனை அவளுடைய இதயத்தைப் பிழிந்தது.

"என்னால அங்கே போகக்கூட முடியல, தியா. அம்மாவைப் பார்க்க முடியல... கடைசியா ஒருமுறை பேசக்கூட முடியல..."

அவனுடைய குரலில் இருந்த இயலாமை தியானாவைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

வெளிநாட்டில் வேலைக்காக வந்தவன். குடும்பத்தின் நலனுக்காகத் தன்னுடைய விருப்பங்களைக்கூடத் தியாகம் செய்தவன். தாயின் உயிரைக் காப்பாற்றப் பணம் தேவைப்பட்டபோது, தான் வெறுத்த வேலையையும் ஏற்றுக்கொண்டவன். இப்போது தாயை இழந்துவிட்டுத் தனியாக அமர்ந்து அழுகிறான்.

அவனுடைய துயரத்தைக் காண முடியாமல் தியானாவின் கண்களும் கண்ணீரால் நிறைந்தன.

அவள் எதையும் யோசிக்கவில்லை. அவனுடைய மதம், தன்னுடைய மதம், தான் வேலை செய்யும் இடம், தன்னை யாராவது பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற பயம்... எதுவுமே அந்த நொடியில் அவளுடைய நினைவுக்கு வரவில்லை.

அவனுடைய தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டு, அவனைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

"அழாதீங்க, பிரணவ்..." என்று அவளுடைய குரலும் உடைந்தது.

ஆனால், அந்த வார்த்தை அவனுடைய துயரத்தைக் குறைக்கவில்லை.

அவன் அவளுடைய தோளில் முகம் புதைத்துக்கொண்டு கதறினான். இத்தனை நாட்களாக மனதிற்குள் அடக்கி வைத்திருந்த வலியெல்லாம் கண்ணீராக வெளிப்பட்டது.

தியானா அவனை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள். அவனுடைய முதுகை மெதுவாகத் தடவிக்கொடுத்தாள்.

"நான் இருக்கேன்... உங்ககூட நான் இருக்கேன்..." என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது, அவள் எதைப் பற்றிச் சொல்கிறாள் என்பது அவளுக்கே முழுமையாகத் தெரியவில்லை. அவனுடைய துயரத்தில் துணையாக இருப்பதைப் பற்றியா? அல்லது இனி அவனுடைய வாழ்க்கையில் இருந்து விலகிச் செல்ல மாட்டேன் என்பதைப் பற்றியா?

ஆனால், அவளுடைய அணைப்பில் இருந்த உண்மையைப் பிரணவ் உணர்ந்தானோ இல்லையோ, அந்த நொடியில் அவனுக்குத் தேவைப்பட்ட ஆறுதலை அவள் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அதே நேரத்தில்... தியானா வேலை செய்யும் ஹோட்டலுக்கு வெளியே ஒரு கார் பயணித்தது

அதிலிருந்து நசீர், மகள் வேலை செய்யும் இடத்தைப் பார்த்தபடி வர, அவளுடைய பணியிடத்தை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு சாலையில் கடக்கும் நேரம், தொலைவிலிருந்து மகளைத் ஒரு இருக்கைக்கு அருகில் நின்றிருந்த இருவர் மீது விழுந்தது.

அவர்களில் ஒருவர் தன்னுடைய மகள் என்பதை முதலில் அவரால் நம்ப முடியவில்லை.

அந்தப் பெண் அணிந்திருந்த கருப்பு பர்தா... தலையையும் முகத்தையும் மறைத்திருந்த ஹிஜாப்... அவளுடைய கையில் தெரிந்திருந்த வாட்ச்... கால்களில் அணிந்திருந்த செருப்பு...

ஒவ்வொன்றாக அவருடைய பார்வையில் பதிந்தபோது, அது தியானாதான் என்பதை உணர்ந்தார்.

ஆனால், அடுத்த நொடி அவர் கண்ட காட்சி அவரை அப்படியே உறைய வைத்தது.

தியானா ஓர் ஆணை அணைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள்!

அந்த ஆணின் முகம் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவனுடைய தோளில் முகம் புதைத்திருந்த மகளின் உடல்மொழி, அவனை ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டிருந்த விதம்... எதுவுமே ஒரு தந்தையால் எளிதாகக் கடந்துசெல்லக்கூடிய காட்சியாக இல்லை.

நசீரின் முகம் இறுகியது. காரை ஓரமாய் நிறுத்த கூறினார்.

"தியானா... நீ என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?

மகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றி ஆயிரம் கனவுகளைக் கண்டிருந்த தந்தையின் மனதிற்குள், அடுத்தடுத்து பல கேள்விகள் எழுந்தன.

மகளிடம் சென்று என்னவென்று கேட்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் எழுந்தாலும், அதே நேரத்தில் அவளை அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

தன்னுடைய காதலுக்காகப் போராட முடிவெடுத்த தியானா, அந்த நொடியில் தன்னுடைய வாழ்

க்கை எந்தத் திசையில் திரும்பப்போகிறது என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை.

அவளுடைய காதலுக்கான முதல் அடியாக இருந்த அந்த அணைப்பு...

அவளுடைய குடும்பத்தின் முன்னால் மிகப்பெரிய கேள்வியாக மாறியது. 

-தொடரும். 

பிரவீணா தங்கராஜ்

ராஜ்குமார் நேத்ரா பழக ஆரம்பித்து இன்றோடு இரண்டு மாதம் தாண்டியிருக்கும். நடுவே உங்க காதலியை பார்த்திங்களா சார் என்று கேட்டதற்கு மட்டும் 'இல்லை... அவளுக்கு நான் தேவையில்லாதப்ப, அவளை தேடி போக எனக்கு இஷ்டமில்லை.' என்றதற்கு, 'போய் பாருங்க சார். ஒருவேளை அவங்க அப்பா அம்மாவால் அவங்க ஹவுஸ் அரஸ்ட்ல இருந்திருந்தா என்ன செய்விங்க?" என்று கேட்கவும் ராஜ்குமார் சிறு நேரம் யோசனைகளுக்குள் சென்றான்.

"சார்... ஒருவேளை அவங்க உங்களை ஏமாத்த நினைச்சா, நீங்க அதை தெரிந்துக்கொண்டாலும், நீங்க மனசுல போட்டு அழுத்திட்டு இருக்கற அந்த காதல் விடுப்பட்டு, ரிலாக்ஸ் ஆகலாம். ஏன்னா... எனக்கு தெரிந்து, பார்வை பறிப்போனதை விட, உங்க காதலி விட்டுட்டு போனது உங்க மனதை வெகுவா பாதித்திருக்கலாம். யாராவது கூடயிருக்கணும்னு உங்க மனசு ஏங்குது." என்றதும் ராஜ்குமார் கைப்பிடி நழுவியது. போன் கீழே விழுந்திட, அதை தரையில் தடவி கிடைக்காமல் "தேவா.. தேவா.. போன் கீழே விழுந்துடுச்சு. கொஞ்சம் எடுத்துக்கொடு." என்ற குரல் நேத்ரா செவியிலும் கேட்டது. 

தேவா உடனடியாக வெளியே இருந்து வந்து போனை எடுத்து தந்து, "இந்தாங்க சார். நான் வெளியே இருக்கேன்" என்று எப்பவும் போல் வெளியேறினான்.

"என்ன சார்... போன் நழுவிடுச்சா?" என்றதற்கு, "ஆமா.. உண்மையில் சோனாலி என் பக்கத்தில் இல்லாதது என்னால தாங்கமுடியலை. மனசுக்கு பிடிச்சவங்க கூடயிருந்தா எந்த கஷ்டத்தையும் தாங்கியிருப்போனோனா மனசு நினைக்க தோனுது." என்று கூறவும் நேத்ரா சன்னமான சிரிப்பில் ராஜ்குமார் நிலையறிந்த மிதப்பு. 

"சோனாலியை சந்திச்சிட்டு வாங்க சார் பேசுவோம்" என்றாள் நேத்ரா. அதன்பின் போனை அணைத்து விட்டனர். 

தேவா உதவியோடு செல்ல முயன்றவனை, "சார்... உங்க காதலி முன்னவே உ...உங்களை உதறிட்டு தான் போனாங்க. எனக்கு தெரியும் சார். அவங்க அப்பா அம்மா சொன்னதை மீறி நைஸா உங்களை பார்க்க வந்தாங்க. ஆனா நீங்க தட்டுதடுமாறி ஹாஸ்பிடல் ரூம்ல என் கையை பிடிச்ச அன்னிக்கு எட்டி பார்த்துட்டு, அதிர்ச்சியா இருந்தாங்க. அவங்க அம்மா தான் இழுத்துட்டு போனாங்க. அப்ப கூட உங்க காதலி அவங்களோட போனாங்க. அப்ப கட்டாயப்படுத்தலை. தானா தான் கேஸூவலா போனாங்க. 

அவங்க போனதும் நான் நர்ஸிடம், அவங்க யாருனு கேட்டேன். பார்வை பறிப்போச்சே அவரோட லவ்வர். அவரோட தான் அந்த பொண்ணும் விபத்துல சிக்கிச்சு. அது அதிர்ஷ்டம் தப்பிச்சிடுச்சு. பாவம் இவருக்கு அடிமட்டும் பட்டிருக்கலாம். கண்ணு போச்சுனு' நர்ஸ் சொன்னாங்க சார். 

எனக்கென்னவோ நாம உங்க காதலியை தேடி போறது தேவையற்றதுனு தான் தோனுது சார்" என்று சோனாலி வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டாமென தேவா உரைத்திட, ராஜ்குமார் அதை செவிமடுத்தால் தானே?!

"இருக்கட்டும் தேவா. சோனாலியை ஒருமுறை சந்திக்கணும்" என்று கீழே விழுந்த ரெக்கார்ட் போல, அதையே கூறவும் தேவாவும் அழைத்து சென்றான். 

"சார்... நீங்க சொன்ன சோனாலி வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்." என்றான். 

"தேங்க்ஸ் தேவா." என்று தேவா கைகளை பிடித்து அடியெடுத்து வைத்தான். கையில் பார்வையற்றவருக்கான ஸ்டிக்கும் இருந்தது. 

சோனாலியும் ஓரளவு வசதி என்றாலும், வீட்டுக்கு வாட்ச்மேனோ சமையல்காரர்களோ வைத்திருக்கும் அளவுக்கு அப்படியொன்றும் வசதியில்லை. அதன் காரணமாக அழைப்பு மணியோசை அடித்து காத்திருக்க, சோனாலி தாய் கதவை திறந்தார். 

கருப்பு கண்ணாடியும் கையில் ஸ்டிக்கும் இருப்பதிலேயே அது ராஜ்குமாரென கண்டறிந்து விட்டாலும், "யாரு.. யாரு வேண்டும்?" என்றார் தெரியாதவரை போல. 

"என்னை பார்த்தும் அடையாளம் தெரியலையா? நான் ராஜ்குமார். எனக்கு சோனாலியை பார்க்கணும்" என்றான் நேரிடையாக. 

''சோனாலி.. சோனாலியையா? ஓ.. நீங்க ராஜ்குமாரா? அன்னிக்கு கட்டெல்லாம் போட்டதில் தெரியலை." என்று கூற பேசிக்கொண்டே ராஜ்குமாரை தேவா உள்ளே அழைத்து வரவும் உட்கார கூறினார் சோனாலி தாய். 

"எனக்கு சோனாலியை பார்க்கணும். இரண்டு நிமிஷம் பேசணும்." என்றதும், மாடியை மாடியை பார்த்து, "சோனாலி இங்க இல்லை. அவ அவங்க பாட்டி வீட்டுக்கு போயிட்டா." என்று பதில் தர, டக்டக் என்று நடந்துவரும் ஓசை, அது சோனாலி என்று அறிந்தான் ராஜ்குமார். 

சோனாலி திருட்டு முழியோடு, அன்னையை காண, சோனாலி தாயாரோ கண்களால் அதிருப்தியாக ராஜ்குமாரை காணவும், "சோனாலி இங்க இருப்பதா கேள்விப்பட்டேனே." என்று அவள் அங்கே இருப்பதை அறிந்தும் அவனும் பேச, "இல்லை சார்... விபத்து நிகழ்ந்தது எங்களுக்கு சரியாப்படலை. எங்க பொண்ணுக்கு மறுஜென்மமா நினைச்சு அவ பாட்டி வீட்டில் விட்டாச்சு" என்றார் கறார் குரலில். 

தேவா சும்மா இல்லாமல், "அப்ப அவங்க யாரு?" என்று சோனாலியை பார்த்து கேட்க, "இது.. இது என் தங்கச்சி பொண்ணு." என்று அவசரமாய் கூறவும், ராஜ்குமாருக்கு சிரிப்பதா அழுவதா தெரியவில்லை. 

ராஜ்குமாராகவே "சரிம்மா.. சோனாலியிடம் நான் மன்னிப்பு கேட்டேன்னு சொல்லுங்க. அவ காதலை காப்பாத்த முடியாத பாவியா என்னோட நிலை. இனி அவளை என்னால கல்யாணம் செய்ய முடியாது. அவளுக்குனு ஒரு லைப்பை நீங்களா அமைச்சி தாங்க. என்னை காதலிச்சதால எனக்கு இப்படி ஆனதால அவ ஏதாவது மனசை போட்டு குழப்பிக்க வேண்டாம். இந்த உலகத்துல பிறந்தவங்க ஒவ்வொருத்தருக்கும் தான் ஆசைப்படற வாழ்க்கை வாழ எல்லா சுதந்திரமும் இருக்கு. ஏதாவது ஒரு கமிட்மெண்ட் இருந்து அதனால என்னை அவாய்ட் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்லுங்க. மேபி.. இப்ப அவ இங்க இருந்தாலும் அவளிடம் காதலை பத்தியோ கல்யாணத்தை பத்தியோ நான் பேச மாட்டேன். எனக்கு ஒரு தோழியா இருப்பியானு தான் கேட்டிருப்பேன். ஆனா இனி தோழியாவும் சோனாலியால இருக்க முடியாதுனு தெரியுது. ஏன்னா.. காதலுக்காவது துரோகம் இருக்கலாம். நட்புக்கு அந்த துரோகம் இருக்க கூடாது. எனிவே. உங்க தங்கச்சி பொண்ணு உபயோகித்த பெர்ஃப்யூம் நான் சோனாலிக்கு வாங்கி தந்த பெர்ஃப்யூமும் ஒன்னு போல தெரியுது. பிகாஸ் இந்த பெர்ஃப்யூம் ரேர். நானா அவளுக்காக வாங்கியது. சோனாலியிடம் சொல்லுங்க. நான் இனி அவளை தொந்தரவு பண்ண மாட்டோன்னு." என்று வணக்கம் வைத்தான். 

"ராஜ்" என்று சோனாலி ஏதோ பேச வர, சோனாலியின் தாயோ அவள் வாயை பொத்தினார். 

"தேவா நாம போகலாம்" என்று கூற தேவா சோனாலியை கண்டும் அவள் தாயை கண்டும் இப்படியும் மனிதர்கள் என்ற பார்வையை வீசி கடந்தான். 

காரில் ஏறவும், தேவா பொறுக்கமாட்டாமல் "சார் அங்கிருந்த பொண்ணு தான் அன்னிக்கு ஹாஸ்பிடலில் உங்களோட அட்மிட் ஆன பொண்ணு. இன்னிக்கு தங்கச்சி பொண்ணுனு பச்சை பொய் பேசுதுங்க. கடைசியா பேச வந்தும் அந்தம்மா தடுத்து பேசாதனு தலையாட்டவும் அமைதியாகிடுச்சு சார்" என்று கோபமாய் கூறினான். 

ராஜ்குமாரோ "வாழ்க்கையில சில நேரம் எதிர்தரப்புல இருக்கறவங்க நினைப்பது போல நாம பேசி நடந்துக்கிட்டா அவங்க நம்மிடம் நடிக்க வேண்டியதில்லை பாரு. அதனால தான் சோனாலியை என்னால கல்யாணம் செய்ய முடியாதென்று சொல்லிட்டு வந்தேன். இனி நட்பாக கூட அவளை சந்திக்க மாட்டேன்னு நானா சொல்லவும், அவங்களுக்கு நிம்மதி வந்திருக்கணுமே" என்று ராஜ்குமார் கூறவும், தேவாவும் ஆமோதிப்பதாக ''ஆமா சார் அம்மாவுக்கும் பொண்ணுக்கும் அப்படியொரு நிம்மதி. ஆனா சார்‌.. உங்களை மாதிரி மனசு உள்ள ஒருவருக்கு நல்ல பொண்ணு அமையணும் சார். இந்த பொண்ணு எல்லாம் வேண்டாம்." என்று கூறி பேசிட, ராஜ்குமாருக்கு நகைக்க தான் தோன்றியது. 

தனக்கு இனி பெண்ணே கிடைக்குமா என்பது கேள்விக்குறி. இதில் நல்ல பெண்ணிற்கு எங்க போவது. காதலித்தவளே தன்னை மறுத்து வேடிக்கை பார்க்க, என் வாழ்வில் இனி பெண் என்பவளுக்கு இடமில்லை.' என்று ராஜ்குமார் எண்ணினான். 

வீட்டுக்கு வந்தப்பின் ஏனோ மனபாரம் குறைந்தது போன்ற எண்ணம். சோனாலியை நேரில் சந்தித்து தன் மனதை பகிர்ந்ததால்... 

அவள் அவளை அடையாளம் காட்டாமல் மௌனமாக நின்றியிருந்தாலும், தன் மனதை திறந்து பேச தானே சென்றது. அதனால் ராஜ்குமார் மிகவும் இலகுவான மனநிலையில் இருந்தான். 

ஓரளவு அறைக்குள் சில இடத்தை மனதிற்குள் வரைப்படம் போல உருவகப்படுத்தி வைத்திருக்க, இங்க மெத்தை என்றால் அதற்கு பக்கத்தில் ஒரு டேபிள், அங்கிருந்து வலது புறம் நேரே சென்றால் பாத்ரூம். இடதுப்புறம் பால்கனி, நேரெதிரே அறையின் கதவு, என்றளவு தனியாக தனதறையில் நடமாடினான். 

அதே போல வீட்டின் ஹாலில் படிக்கட்டு இறங்கி பத்தடியில் சோபா, அதற்கு வலதுப்புறம் உணவு மேஜை என்றும், குறிப்பிட்ட சதுரடிகளை கணக்கில் கொண்டு வீட்டின் மெயின் கதவுவரை செல்ல பயிற்சி எடுத்திருந்தான். தேவா இருக்கும் பொழுது பயிற்சியிலும் நேரம் போனது. 

புதுயிடம் சென்றால் தான் லேசான நடுக்கம் பயம், மற்ற மனிதர்களை, பொது இடங்களை எப்படி கையாள்வது என்று தவிப்பது. அதுகூட தேவா இணைப்பிரியாமல் நிழல் போல வருவான். இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் தேவா போன்றவன் பாதுகாவலனாக கிடைத்ததும் அதிர்ஷ்டமே.

ஒருமுறை ராஜ்குமார் தேவாவிடம் "உன்னோட அப்பா அம்மா கூடபிறந்தவங்க இருக்காங்களா தேவா?" என்று கேட்டதற்கு "அதெல்லாம் இருக்காங்க சார்.‌ எனக்கு முன்ன என் தம்பி லவ் மேரேஜ் பண்ணிக்கிட்டான். என் தங்கைக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு. அப்பா அம்மாவுக்கு நான் கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டக்கெட்டவன்னு நினைப்பு. தம்பியையே தூக்கி வச்சிப்பாங்க. எனக்குன்னு ஆத்மார்த்தமா பீல் பண்ண யாருமில்லை சார். அதனால சோஷியல் சர்வீஸோட இந்த மாதிரி வேலையை பார்த்துப்பேன். 

தங்க இடம், சாப்பாடு, மாசம் மாசம் அக்கவுண்ட்ல சம்பளம், இது தவிர தனி மனுஷனான எனக்கு என்ன வேண்டும் சொல்லாங்க?" என்றதும், ராஜ்குமாரோ தேவாவுக்கும் ஏதோ வலிமை தரும் பின்கதை ஏதேனும் உண்டோ? என்று நினைத்திருக்கின்றான். ஆனால் ராஜ்குமார் அதை தேவாவிடம் கேட்கவில்லை. 

நாட்கள் கருப்பு வண்ணத்தை கூட அழகாக ராஜ்குமாருக்கு பரிசளித்தாலும் அவன் அதை ஏற்க பழகியிருந்தான்.

அன்று தேவாவே "இப்பலாம் நீங்க பாஸிடிவா யோசிக்கறிங்க சார். முதல் முதல்ல சந்தித்தப்ப அழுகை கோபம், வாழ்க்கையில ஒரு வெறுப்பு விரக்தி நிறைய இருந்தது‌. இப்ப அப்படியில்லை சார். நீங்க மாறியிருக்கிஙக் எனர்ஜியா இருக்கிங்க." என்று புகழ்ந்தான். 

"நேத்ரா கூட பேசினா எல்லாவிதமான பாஸிட்டிவ் எண்ணமும் வந்துடும் தேவா. அவ குரலுக்கு ரசிகையா மாறினா எல்லாம் சாத்தியம்" என்றான் ராஜ்குமார் ஆத்மார்த்தமாக. 

"சார்... அந்த பொண்ணுக்கூட நீங்க பேசறதுயில்லையே. பிறகு எப்படி?" என்று ஆச்சரியமாக கேட்டான். 

"நானா நேத்ராவிடம் பேசலை. ஆனா அவ குரலை தினமும் கேட்கறேன்." என்று ரகசியம் உடைத்தான் ராஜ்குமார். 

"எ..எப்படி சார்." என்று கேட்க, "நேத்ரா தினமும் வானவில் எப்.எம்.ல ஒன்பது டூ பத்து நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளினியா இருக்கா. அவ பேசறதை ப்ளூடூத்ல கேட்பேன். அந்த குரலில் ஏதோ இருக்கு தேவா. பாஸிடிவ்வா பேசறதுக்கு எல்லாராலையும் முடியாது. அந்த நிகழ்ச்சில, பாட்டு போடறதுக்கு முன்ன ஒரு கதை சொல்லிட்டு, நீதியா சில ஆறுதலா, அவ பாணில சொல்வா பாரு. சான்ஸே இல்லை. நடக்கமுடியாதவன் கூட மராத்தான்ல ஓடணும்னு ஆசையும் முயற்சியும் செய்வான். அவ புத்திசாலி. சோனாலியை சந்திச்சு பாருங்கன்னு சொன்னது கூட அவ தான்" என்று நீண்ட உரையாக பேசினான். 

தேவாவோ "சார்... அவங்களிடம் போன்ல பேசலாமே? ஏன் அதை செய்வதில்லை? இத்தனை நாள் நீங்க ஏதோ புரோகிராம் கேட்கறிங்கனு நினைச்சேன் " என்று காரணம் அறிய கேட்டான்.‌

முன்பு அடிக்கடி நேத்ராவுக்கு போனை பேச போட்டு கொடுத்துவிட்டு தேவா உறங்கியது உண்டே!

"இல்லை தேவா... நம்பர் இருப்பதால் தினமும் டார்ச்சர் பண்ணறேன்னு நேத்ரா நினைச்சிட்டா. நேத்ரா மாதிரி இருக்கற பொண்ணிடம், நான் கெட்ட பெயரை வாங்க வி

ரும்பலை. நேத்ரா எனக்கு ஸ்பெஷல்" என்று ராஜ்குமார் சிலாகித்தான். 

-தொடரும்.