இரவு உணவை முடித்துவிட்டு அறைக்கு வந்த தியானா, வழக்கம்போலத் தனது மொபைலை எடுத்துத் திறந்தாள். அன்று எழுதிய கதையின் அத்தியாயத்திற்குப் புதிய கருத்துகள் வந்திருந்தன. ஒவ்வொன்றாகப் படித்துக்கொண்டே வந்தவளின் பார்வை ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தில் நின்றது.

'தனக்காக ஒருத்தன் தன்னையே மாற்றிக்கொண்டு, காதலுக்காகப் போராடும்போது, அந்த உண்மையான காதலை ஹீரோயின் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்!'

அந்த வரிகளைப் படித்தவளின் விரல்கள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

இதயத்திற்குள் ஏதோ ஒன்று மென்மையாக அசைந்தது. தொண்டையில் இனம் புரியாத உணர்வு ஒன்று வந்து அடைத்துக்கொள்ள, மீண்டும் ஒருமுறை அந்தக் கருத்தைப் படித்தாள்.

தனக்காக ஒருவன் தன்னையே மாற்றிக்கொண்டு இருக்கிறான்.

அந்த வாசகம் அவளுடைய மனதிற்குள் பிரணவின் முகத்தைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தியது.

அவனுடைய காதலைத் தான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தன்னுடைய மதம், குடும்பம், எதிர்காலம் எனப் பல காரணங்களைச் சொல்லி அவனை விலகிப்போகச் சொன்னாள். ஆனாலும் அவன் அவளிடம் கோபப்படவில்லை. அவளுடைய முடிவை மாற்றச் சொல்லி வற்புறுத்தவும் இல்லை.

ஆனால், அவளுக்காக அவன் செய்துகொண்டிருக்கும் மாற்றங்கள் மட்டும் நின்றபாடில்லை.

தான் விரும்பிய உணவுப் பழக்கத்திலிருந்து விலகி, இதுவரை செல்லவே மாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக மறுத்த அசைவ உணவுப் பிரிவில் வேலை செய்கிறான். அதுமட்டுமா? அவளுடைய உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத் தொழுகையையும் கற்றுக்கொள்கிறான்.

அவள் அவனைக் காதலிக்கிறாளா என்பதைக்கூட அறியாத நிலையில், அவளுடைய நம்பிக்கைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறான்.

அவன் செய்வதெல்லாம் அவளை அடைவதற்காக மட்டும்தானா? அல்லது அவளுடைய மனதிற்கு நெருக்கமான விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற உண்மையான விருப்பமா?

எது எப்படியோ, அவனுடைய முயற்சிகளில் அவளுக்கான காதல் நிறைந்திருந்தது.

 தனக்காக அவனும் அவனுக்காக அவளும் மாறுவது காதலா?!

தன்னுடைய மனம் அவனுக்காக இத்தனை தூரம் உருகிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த தியானாவின் கண்கள் கலங்கின.

"பிரணவ்... என்னை இவ்வளவு நேசிக்கிறீங்களா?"

மெல்லிய குரலில் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

அவனுடைய காதலை மறுத்துவிட்டதால், அவன் விலகிச் சென்றுவிடுவானோ என்று ஒருபுறம் பயந்தாள். இப்போது அவன் விலகிச் செல்லத் தொடங்கியதும், ஏன் தன்னிடம் பேசாமல் போகிறான் என்று கோபப்பட்டாள்.

அவனுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவனை மட்டும் குறை சொல்வது எவ்வளவு பெரிய தவறு!

தான் மட்டும் அவனுடைய காதலை ஏற்றுக்கொள்ளப் பயந்து கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் அவனோ, அவளுடைய உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்காகத் தன்னால் முடிந்ததைச் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.

அவனுடைய காதலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியவள் இனியும் தாமதிப்பதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது?

மதம் வேறு, குடும்பப் பின்னணி வேறு என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கிடையே இருக்கும் உண்மையான சவால்கள்தான். ஆனால் அவற்றை நினைத்து அஞ்சிக்கொண்டே இருந்தால், தன்னுடைய மனதில் இருக்கும் காதலை ஒருபோதும் அவனிடம் சொல்ல முடியாது.

அவளுடைய கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தவள், மொபைலை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

பிரணவிடம் தன்னுடைய காதலைச் சொல்லிவிட வேண்டும்!

எப்படியாவது இருவரும் சேர்ந்து, தங்களுடைய காதலுக்காகப் போராட வேண்டும். அதில் வெற்றி கிடைக்குமா என்பது பின்னால் தெரியட்டும். முதலில் தன்னுடைய மனதில் இருப்பதை அவனிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள்.

உடனே அவனுக்கு அழைத்துத் தன்னுடைய காதலைச் சொல்ல வேண்டும் என்று மனம் துடித்தது. அவனுடைய குரலைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் வேறு அவளைப் பாடாய்ப்படுத்தியது.

ஆனால், மறுகணமே அவளுடைய முகத்தில் வெட்கம் படர்ந்தது.

இத்தனை நாட்களாகத் தன்னுடைய காதலைச் சொல்லாமல் அவனைத் தவிக்க வைத்துவிட்டு, இப்போது போனில் சொல்லிவிடுவதா?

அவன் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்து, அவனுடைய காதலைத் தான் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டதைச் சொல்ல வேண்டும். அந்த நொடியிலே அவனுடைய முகத்தில் மலரும் மகிழ்ச்சியைப் பார்க்க வேண்டும். இத்தனை நாட்களாக அவன் சுமந்த வலிக்கு, தன்னுடைய ஒற்றை வார்த்தையால் மருந்திட வேண்டும்.

அந்த அழகான தருணத்தைக் கற்பனை செய்தவளின் இதழ்களில் வெட்கப் புன்னகை அரும்பியது.

அவனைக் காணும் அந்த நொடியை நினைத்தபடியே, மறுநாள் விடியலுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

விடிந்தும் விட்டது.

அன்றைய காலை தியானாவுக்கு வழக்கத்தைவிட நீண்டதாகத் தோன்றியது. பணிக்குச் சென்றதும் பிரணவைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று மனம் துடித்தாலும், காலையில் அவனைப் பார்ப்பதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவு என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.

அவன் சமையலறைப் பணிகளில் மூழ்கியிருப்பான். இடையில் அவனைத் தேடிச் சென்று பேசுவதும் சரியாக இருக்காது.

எனவே மாலையில் அவனைச் சந்தித்துப் பேசிவிட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தாள்.

அன்று கடிகாரத்தின் ஒவ்வொரு நொடியையும் ஆவலுடன் கவனித்தாள். வழக்கமாகப் பணிநேரம் முடிவதற்காகக் காத்திருக்கும் அவள், அன்று மட்டும் மாலை சீக்கிரமாக வந்துவிடாதா என்று ஏங்கினாள்.

இன்று அவன் டாக்ஸிக்காக நிற்கும் நேரத்திற்குள் நான் போய்விட வேண்டும். அவன் என்னைப் பார்த்ததும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு போகாமல், கொஞ்சம் பேச வேண்டும் என்று நானே கேட்க வேண்டும்.

நினைத்துப் பார்த்தபோதே அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

இத்தனை நாட்களாக அவனிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தவள், இப்போது அவனிடம் பேசுவதற்காக இப்படி மனம் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறாளே!

காதல் வந்துவிட்டால் மனிதர்களின் மனம் இப்படித்தான் மாறுமோ?

தன்னுடைய வேலைகளை முடித்துக்கொண்டவள், மாலை நேரத்தை எதிர்பார்த்தபடி இருந்தாள்.

ஒருவழியாக அவளுடைய பணி முடிவதற்கான நேரமும் வந்தது.

அவசரமாகத் தன்னுடைய பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். அவளுடைய கண்கள் முதலில் தேடியது பிரணவைத்தான்.

இதோ... அவன் எதிரே வந்துகொண்டிருந்தான்!

அவளுடைய இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. உதடுகளில் புன்னகை மலர்ந்தது.

பிரணவ்... நான் உங்களிடம் பேசத்தான் வந்திருக்கிறேன்.

மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டே அவனை எதிர்பார்த்துப் பார்த்தாள்.

ஆனால், அவளைக் கடந்து சென்றவன் ஒருமுறைகூடத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

தியானாவின் புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.

என்ன இது? நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன். என்னைக் கவனிக்காமல் போகிறார்!

அவள் நின்ற இடத்திலிருந்து திரும்பிப் பார்த்தாள்.

பிரணவ் டாக்ஸிக்காக நிற்கும் இடத்தைக்கூடத் தாண்டி நடந்துக் கொண்டிருந்தான்.

அப்போதுதான் அவளுக்கு விஷயம் புரிந்தது.

அவன் இன்று டாக்ஸிக்காகக் காத்திருக்கக்கூட இல்லை!

அவளுடைய மனதில் இருந்த மகிழ்ச்சி சட்டென்று கோபமாக மாறியது.

"அடப்பாவி! இத்தனை நாளும் நான் உன்னைத் தவிர்த்ததற்காக இப்போது நீ என்னைத் தவிர்க்கிறாயா?"

முணுமுணுத்தவள், அவன் பின்னால் வேகமாக நடந்தாள்.

அவனை எப்படியாவது நிறுத்திப் பேசிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருந்தவள், அவனுடைய அருகில் சென்றதும்,

"ஏய் பிரணவ்!" என்று அழைத்தாள். அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

அவளுடைய கோபம் இன்னும் அதிகமானது.

"என்னடா நினைச்சிட்டு இருக்க உன் மனசுல? ஒருத்தி உன்னைக் காதலிக்கிறேன்னு தெரிஞ்சும், அவளே நோ சொன்னா... அதுக்காக அவ பின்னாடியே வரமாட்டியா? போன்ல லவ் பண்ணுன்னு டார்ச்சர் பண்ண மாட்டியா? நான் இங்கே நிக்கிறேன். அதுவும் உன்னோட பேசுறதுக்காக ஆசையா வந்திருக்கேன். நீ பாட்டுக்கு என்னைக் கண்டுக்காம போற!"

படபடவென்று பேசிக்கொண்டே அவனுக்கு முன்னால் வந்து வழியை மறித்தாள்.

"என்னைக் கொஞ்சமாவது கவனிக்கிறியா இல்லையா?"

அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிரணவ் மெல்லத் தலைநிமிர்ந்தான்.

அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்த அடுத்த நொடியே தியானாவின் கோபம் அப்படியே உறைந்துபோனது.

அந்த முகத்தில் அவள் எதிர்பார்த்த புன்னகை இல்லை. அவளைப் பார்த்ததும் மலர வேண்டிய கண்களில் உயிர்ப்பில்லை. மாறாக, ஏதோவொரு பேரிழப்பைச் சுமந்துகொண்டு நிற்பவனைப் போல அவன் தோற்றமளித்தான்.

அவளுடைய வார்த்தைகளுக்குப் பதில் சொல்லக்கூட முடியாமல், உதடுகள் துடிக்க அவளைப் பார்த்தவன்,

"அ... அம்மா இறந்துட்டாங்க, தியா..." என்றான்.

அடுத்த நொடியே அவனுடைய குரல் உடைந்தது. அவளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

"என்ன... என்ன சொல்றீங்க, பிரணவ்?" அவன் அவளைப் பார்த்தபடியே தளர்ந்து அருகிலிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான். கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டவன், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றும் முடியாமல் அழுதான்.

"ஆபரேஷன் பண்ணியும் அவங்களுக்கு யூஸ் ஆகல, தியா. என்ன பிரச்சினைன்னே தெரியலை... நேத்து நைட்டே இறந்துட்டாங்களாம்." அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் தியானாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றுவிட்டதைப் போல இருந்தது.

"என்ன சொல்றீங்க? ஆனா... ஆபரேஷன் நல்லபடியா முடிஞ்சதுன்னு சொன்னீங்களே?"

"ஆமா... நல்லபடியாதான் முடிஞ்சதுன்னு சொன்னாங்க. அம்மா கொஞ்சம் தேறிட்டு இருக்காங்கன்னு நினைச்சேன். ஆனா..." அவனால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை.

கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தோடியது.

"அண்ணா காலையில போன் பண்ணியிருக்கான். நான் போனை லாக்கர்ல வச்சிருந்ததால தெரியலை. இப்போ லாக்கரைத் திறந்து போனை ஆன் பண்ணினதும் மிஸ்டு கால், மெசேஜ்னு வந்திருக்கு. அப்போதான் பார்த்தேன்... அம்மா... அம்மா இறந்துட்டாங்களாம், தியா!"

மீண்டும் ஒருமுறை அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவன், தாங்கிக்கொள்ள முடியாத துயரத்தில் தலைகுனிந்தான்.

தியானாவுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

ஒரு தாயை இழந்துவிட்ட மகனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வார்த்தைகள் தேவையில்லை. அந்தத் துயரத்தை உணர்ந்து கொள்ளும் ஒரு மனமும், அவன் தனியாக இல்லை என்பதை உணர்த்தும் ஒரு துணையும் போதும்.

ஆனால், அவனுக்கு ஆறுதலாக அருகில் நிற்கக்கூடத் தனக்கு உரிமை இருக்கிறதா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தவள் அவள்.

இன்று அந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் இடமே இல்லை.

அவள் அவனுக்கு அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள்.

"பிரணவ்..." என்று மெதுவாக அழைத்தாள்.

அவன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய கண்களில் இருந்த வேதனை அவளுடைய இதயத்தைப் பிழிந்தது.

"என்னால அங்கே போகக்கூட முடியல, தியா. அம்மாவைப் பார்க்க முடியல... கடைசியா ஒருமுறை பேசக்கூட முடியல..."

அவனுடைய குரலில் இருந்த இயலாமை தியானாவைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

வெளிநாட்டில் வேலைக்காக வந்தவன். குடும்பத்தின் நலனுக்காகத் தன்னுடைய விருப்பங்களைக்கூடத் தியாகம் செய்தவன். தாயின் உயிரைக் காப்பாற்றப் பணம் தேவைப்பட்டபோது, தான் வெறுத்த வேலையையும் ஏற்றுக்கொண்டவன். இப்போது தாயை இழந்துவிட்டுத் தனியாக அமர்ந்து அழுகிறான்.

அவனுடைய துயரத்தைக் காண முடியாமல் தியானாவின் கண்களும் கண்ணீரால் நிறைந்தன.

அவள் எதையும் யோசிக்கவில்லை. அவனுடைய மதம், தன்னுடைய மதம், தான் வேலை செய்யும் இடம், தன்னை யாராவது பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற பயம்... எதுவுமே அந்த நொடியில் அவளுடைய நினைவுக்கு வரவில்லை.

அவனுடைய தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டு, அவனைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

"அழாதீங்க, பிரணவ்..." என்று அவளுடைய குரலும் உடைந்தது.

ஆனால், அந்த வார்த்தை அவனுடைய துயரத்தைக் குறைக்கவில்லை.

அவன் அவளுடைய தோளில் முகம் புதைத்துக்கொண்டு கதறினான். இத்தனை நாட்களாக மனதிற்குள் அடக்கி வைத்திருந்த வலியெல்லாம் கண்ணீராக வெளிப்பட்டது.

தியானா அவனை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள். அவனுடைய முதுகை மெதுவாகத் தடவிக்கொடுத்தாள்.

"நான் இருக்கேன்... உங்ககூட நான் இருக்கேன்..." என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது, அவள் எதைப் பற்றிச் சொல்கிறாள் என்பது அவளுக்கே முழுமையாகத் தெரியவில்லை. அவனுடைய துயரத்தில் துணையாக இருப்பதைப் பற்றியா? அல்லது இனி அவனுடைய வாழ்க்கையில் இருந்து விலகிச் செல்ல மாட்டேன் என்பதைப் பற்றியா?

ஆனால், அவளுடைய அணைப்பில் இருந்த உண்மையைப் பிரணவ் உணர்ந்தானோ இல்லையோ, அந்த நொடியில் அவனுக்குத் தேவைப்பட்ட ஆறுதலை அவள் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அதே நேரத்தில்... தியானா வேலை செய்யும் ஹோட்டலுக்கு வெளியே ஒரு கார் பயணித்தது

அதிலிருந்து நசீர், மகள் வேலை செய்யும் இடத்தைப் பார்த்தபடி வர, அவளுடைய பணியிடத்தை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு சாலையில் கடக்கும் நேரம், தொலைவிலிருந்து மகளைத் ஒரு இருக்கைக்கு அருகில் நின்றிருந்த இருவர் மீது விழுந்தது.

அவர்களில் ஒருவர் தன்னுடைய மகள் என்பதை முதலில் அவரால் நம்ப முடியவில்லை.

அந்தப் பெண் அணிந்திருந்த கருப்பு பர்தா... தலையையும் முகத்தையும் மறைத்திருந்த ஹிஜாப்... அவளுடைய கையில் தெரிந்திருந்த வாட்ச்... கால்களில் அணிந்திருந்த செருப்பு...

ஒவ்வொன்றாக அவருடைய பார்வையில் பதிந்தபோது, அது தியானாதான் என்பதை உணர்ந்தார்.

ஆனால், அடுத்த நொடி அவர் கண்ட காட்சி அவரை அப்படியே உறைய வைத்தது.

தியானா ஓர் ஆணை அணைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள்!

அந்த ஆணின் முகம் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவனுடைய தோளில் முகம் புதைத்திருந்த மகளின் உடல்மொழி, அவனை ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டிருந்த விதம்... எதுவுமே ஒரு தந்தையால் எளிதாகக் கடந்துசெல்லக்கூடிய காட்சியாக இல்லை.

நசீரின் முகம் இறுகியது. காரை ஓரமாய் நிறுத்த கூறினார்.

"தியானா... நீ என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?

மகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றி ஆயிரம் கனவுகளைக் கண்டிருந்த தந்தையின் மனதிற்குள், அடுத்தடுத்து பல கேள்விகள் எழுந்தன.

மகளிடம் சென்று என்னவென்று கேட்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் எழுந்தாலும், அதே நேரத்தில் அவளை அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

தன்னுடைய காதலுக்காகப் போராட முடிவெடுத்த தியானா, அந்த நொடியில் தன்னுடைய வாழ்

க்கை எந்தத் திசையில் திரும்பப்போகிறது என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை.

அவளுடைய காதலுக்கான முதல் அடியாக இருந்த அந்த அணைப்பு...

அவளுடைய குடும்பத்தின் முன்னால் மிகப்பெரிய கேள்வியாக மாறியது. 

-தொடரும். 

பிரவீணா தங்கராஜ்

பொறுமையாலும் தொழுகையாலும் உதவி தேடுங்கள்.”

— குர்ஆன் 2:45

உண்மையிலே தொழுகை தீமையைத் தடுக்கிறது.

— குர்ஆன் 29:45

வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் தியானாவின் மனம் அமைதியடையவில்லை.

வழக்கம்போல் தன்னுடைய வேலைகளைச் செய்தாள். உம்மாவிடம் பேசினாள். இரவு உணவுக்கான ஏற்பாடுகளில் உதவினாள்.

ஆனால், அவளுடைய மனம் மட்டும் பிரணவிடமே தங்கியிருந்தது.

'அவனுடைய அம்மா இப்போது எப்படி இருக்கிறாரோ? அவன் அந்தக் கிச்சனில் இன்னமும் சிரமப்படுகிறானோ?

அவனுக்குப் பிடிக்காத வேலையைச் செய்யும்போது அவன் எவ்வளவு தவித்திருப்பான்.

எண்ணங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றின.

அவனிடம் நேரடியாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது.

அவனுடைய எண்ணைத் திறந்து பார்த்தாள். அவனுடைய பெயரைப் பார்த்ததுமே மனம் படபடத்தது.

விரல்கள் அழைப்புக்கான குறியைத் தொடுவதற்காக நகர்ந்தன. ஆனால், கடைசி நொடியில் அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

'நான் ஏன் அவனுக்குப் போன் செய்ய வேண்டும் அவனிடம் பேச ஆரம்பித்தால், மீண்டும் அவனுடைய காதலுக்குள் நான் விழுந்துவிட்டால் என்ன செய்வது? அவனுடைய காதலை ஏற்றுக்கொள்ள என்னால் முடியுமா? என் குடும்பத்தையும் என் மதத்தையும் கடந்து அவனுடன் வாழும் தைரியம் எனக்கு இருக்கிறதா?' அந்தக் கேள்விகளுக்கு அவளிடம் இன்னமும் பதில் இல்லை.

ஆனால், அவனை மறந்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்த ஒவ்வொரு முறையும் அவன் இன்னும் ஆழமாக அவளுடைய நினைவுகளில் பதிந்துக் கொண்டிருந்தான்.

 டாக்ஸியில் அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது.

அவன் தன்னிடம் சொல்லாமல் மறைத்த வேதனையை, அவனுடைய குரலில் இருந்த சோர்வை, அம்மாவைப் பற்றிப் பேசும்போது அவன் முகத்தில் தோன்றிய கவலையை அவளால் மறக்க முடியவில்லை.

பிரணவ் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியமானவனாக மாறிவிட்டான் என்பதை அவள் ஒப்புக்கொள்ளத் தயங்கினாள்.

பிரணவ் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் இருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்.

ஆனால், அவன் விலகிச் செல்வதை அவளுடைய மனமே ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது.

அவளுடைய காதல் அவளை முன்னோக்கி இழுத்தது. அவளுடைய பயம் அவளைப் பின்னோக்கித் தள்ளியது.

இந்த இரண்டுக்கும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டு, தியானா இரவு முழுவதும் தன்னுடைய மனதுடன் போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவனை மறக்க வேண்டுமா? இல்லை, ஒருமுறை அவனிடம் பேசிப் பார்க்க வேண்டுமா?

அவளுடைய விரல்கள் இன்னமும் கைப்பேசியின் திரையில்தான் இருந்தன.

ஆனால், அந்த அழைப்பைச் செய்யும் தைரியம் மட்டும் அவளிடம் இன்னமும் வரவில்லை.

மறுநாள் வேலைக்கு வந்து, அன்றைய பணியில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்ள முயன்றாள். அப்போது ரிசப்ஷனுக்கு வந்த அழைப்பை ஏற்றாள்.

"ஹலோ! குட் ஆஃப்டர்நூன். ஜிஃப்ரான் ஹோட்டல் ரிசப்ஷன். ஹவ் கேன் ஐ ஹெல்ப் யூ?”

"எங்க ரூம்ல ஒரு கண்ணாடி வேஸ் உடைஞ்சிடுச்சு. அதைச் சுத்தம் செய்ய ஆட்களை அனுப்ப முடியுமா?" என்று விருந்தினர் ஒருவர் ஆங்கிலத்தில் கேட்டார்.

"சர்ட்டன்லி, சார்! உங்கள் ரூம் நம்பர் சொல்ல முடியுமா?”

அவர் அறை எண்ணைச் சொல்லவும், தியானா அதைக் குறித்துக்கொண்டு ஹவுஸ்கீப்பிங் டிபார்ட்மென்ட்டுக்கு அழைத்தாள்.

"ஹலோ! ரூம் நம்பர் 248. அங்கே ஒரு கண்ணாடி வேஸ் உடைஞ்சிருக்காம். உடனே யாரையாவது அனுப்பி சுத்தம் செய்யச் சொல்லுங்க. உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் எதுவும் தரையில் இருக்கக் கூடாது. விருந்தினருக்கு எந்தச் சிரமமும் வரக்கூடாது. உங்க பெயர்" என்று யார் சுத்தம் செய்ய போகின்றாரோ அந்த பெயரை கணிணியில் பதிய ஆங்கிலத்தில் கேட்டு முயன்றாள்

"சூர்யா மேம். ஓகே, மேம் பார்த்துக்கிறோம்." மறுமுனையில் பேசியது சூர்யா.

அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் தியானாவின் மனம் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டது.

சூர்யா என்ற பெயரை பிரணவ் ஒரு முறை அவனைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. 'என் ரூம்மேட் சூர்யா... அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சு'. அன்று பிரணவ் இயல்பாகச் சொல்லியிருந்த அந்தச் சில வார்த்தைகள் இப்போது நினைவுக்கு வந்ததும், அவளுடைய மனம் அவனை நோக்கி ஓடத் தொடங்கியது.

அவனுடைய நண்பன். அவனைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்ற ஆவல் சட்டென்று அதிகரித்தது.

ஆனால், அந்த எண்ணத்தை வெளிக்காட்டாமல் தன்னுடைய வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, உடைந்த பொருளுக்கான கட்டணத்தை விருந்தினரின் பில்லில் சேர்க்க வேண்டியிருந்ததால், அதற்கான ரசீதை எடுத்துக்கொண்டு தியானாவே அந்த அறைக்குச் சென்றாள். ரிசப்ஷனில் வேறு பெண்ணை அமர்த்தினாள். 

அறைக்குள் இருந்த விருந்தினர் கதவைத் திறந்து ரசீதை வாங்கிக் கொண்டார். அவர் தான் தெரியாமல் உடைத்திருந்தார்.

"தேங்க் யூ!"

"யூ ஆர் வெல்கம், சார்!" புன்னகையுடன் பதிலளித்துவிட்டு அவள் லிஃப்டை நோக்கி நடந்தாள்.

அதே நேரத்தில் ஹவுஸ்கீப்பிங் பணியை முடித்துவிட்டு வந்த சூர்யாவும் லிஃப்டுக்குள் நுழைந்தான்.

அவன் சட்டையின் மார்புப் பகுதியில் இருந்த பெயர்ப்பட்டையைப் பார்த்த தியானா, அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.

சூர்யாவும் அவளுடைய பெயரைப் பார்த்தான்.

"நீங்க தியானாவா?" அவனுடைய கேள்வியில் சற்றே ஆச்சரியப்பட்டவள், "ஆமா.." என்றாள்.

"நான் பிரணவோட ஃப்ரெண்ட். ஒரே ரூம்ல தங்கியிருக்கோம்." பிரணவின் பெயரைக் கேட்டதும் அவளுடைய இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

"ஓ... தெரியும். பிரணவ் ஒருமுறை சொல்லியிருக்கார்."

"நல்லா இருக்கீங்களா?"

"ம்." அவள் பதில் சொன்னாலும், குரலில் இருந்த தயக்கத்தைச் சூர்யாவால் உணர முடிந்தது.

லிஃப்ட் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவன், அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, "பிரணவ் உங்களை லவ் பண்றான்னு சொன்னான். நீங்க அவனை ரிஜெக்ட் பண்ணிட்டதாவும் சொன்னான்." அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் தியானாவின் முகம் மாறியது.

என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள்.

அவளுடைய மௌனமே சூர்யாவுக்கு ஓரளவு பதிலைச் சொல்லிவிட்டது.

"பிரணவ் இப்ப எல்லாம் உங்க கதை படிக்க மட்டும் தான் போனை எடுக்கறான்" என்றதும் கதை வாசிக்கின்றானா என்றெண்ணினாள். 

"அவன் நான்-வெஜ் கிச்சன்ல வேலை பார்க்கவும் வந்ததும் வராததும் குளிச்சிட்டு கதை படிக்கறது தான் முதல் வேலை.. செய்யற வேலைஐ மனதை மறக்கடிக்கற சக்தி கதைக்கு இருக்காம். உங்களுக்கு அவன் நான்வெஜ் கிச்சன்ல வேலை மாறியது தெரியுமா?" என்றான் சூர்யா. தியானா சட்டென்று அவனைப் பார்த்தாள்.

"தெ..தெரியும். ரீசண்டா டாக்ஸியில வரும்போது டிரைவர்கிட்ட சொல்லியிருந்தார்."

"அப்படியா?"

"ம்."

சூர்யா சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு, "அவனுக்கு அந்த வேலை எவ்வளவு கஷ்டம்னு எனக்குத் தெரியும். முன்னாடி அந்தப் பக்கம் வேலை செய்யவே மாட்டேன்னு பிடிவாதமா இருந்தவன். இப்போ என்னென்னவோ கத்துக்கிட்டு இருக்கான்." அந்த வார்த்தைகள் தியானாவின் மனதில் ஏதோ ஒன்றை அசைத்தன.

அவன் ஏன் அப்படியெல்லாம் செய்ய வேண்டும்? அவளுடைய சிந்தனையைக் கலைக்கும் விதமாக, அருகிலிருந்த பள்ளிவாசலிலிருந்து பாங்கு ஒலித்தது.

அந்த அழைப்பொலி கேட்டதும் சூர்யா தன்னிச்சையாக அந்தத் திசையில் திரும்பிப் பார்த்தான்.

"இந்த நேரம் பிரணவும் சலீம் செஃப்பும் தொழுகைக்குப் போயிருப்பாங்க." அவன் சாதாரணமாகச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் தியானாவின் காதுகளில் மட்டும் அழுத்தமாக விழுந்தன.

பிரணவ்... தொழுகைக்குப் போயிருக்கிறானா?

அவள் அவனைப் புரியாமல் பார்த்தாள்.

"ஆமாங்க.. தொழுகைக்காக ஒதுக்கப்பட்ட இடத்துல சலீம் சாரோட போய் எனக்கும் இதெல்லாம் கத்து தாங்கனு கேட்டு கத்துக்கிட்டு இருக்கான்.  சரி, நான் கிளம்புறேன். என்னோட டிபார்ட்மென்ட் வந்தாச்சு. உங்களைச் சந்திச்சதுல சந்தோஷம்" என்றவன் லிஃப்டிலிருந்து இறங்கிவிட்டான்.

தியானாவோ அங்கேயே சில நொடிகள் நின்றாள்.

அவள் இறங்க வேண்டிய தளத்தை லிஃப்ட் அடைந்தபோதுதான் தன்னிலைக்கு வந்தாள்.

ரிசப்ஷனுக்குத் திரும்பி வந்தவளுடைய உடல் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், மனம் மட்டும் அந்த ஒரே விஷயத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.

பிரணவ் தொழுகை செய்கிறானா? ஏன்? நான் அவனுடைய காதலை மறுத்த பிறகும் ஏன் இதையெல்லாம் செய்ய வேண்டும்? அவளுடைய மனம் கேள்விகளால் நிறைந்தது.

பிரணவ் அவளைக் காதலிப்பது அவனுடைய விருப்பம். ஆனால், அந்தக் காதலுக்காக அவன் தன்னுடைய பழக்கவழக்கங்களையே மாற்றிக்கொள்ள முயல்வதை அவளால் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியும்?

அவள் அவனிடம் மதத்தைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறாள். உணவுப் பழக்கங்களைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறாள். அவர்களுடைய எதிர்காலம் எவ்வளவு சிக்கலானதாக இருக்கக்கூடும் என்பதையும் எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறாள்.

அப்படியிருக்க, அவன் ஏன் இன்னமும் அவளுடைய மனதுக்குள் நுழைய முயல்கிறான்? சூர்யா சொன்னது உண்மைதானா?

அன்று மாலை வேலையை முடித்துக்கொண்டு பிரணவ் வெளியே வரும்போது அவனிடம் பேசிவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தாள்.

தான் மறுத்தும் அவன் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றான் என்று அவனிடமே கேட்டுவிட வேண்டும்.

அவன் தன்னைத் தவிர்ப்பதற்குள் பேசிவிட வேண்டும்.ஆனால், அவள் நினைத்தபடி எதுவும் நடக்கவில்லை.

பிரணவ் வெளியே வந்தான்.

தியானா அவனைப் பார்த்தாள்.

அவனும் அவளைப் பார்த்தான்.

ஒரு நொடி. அவனுடைய பார்வையில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. அவள் அங்கே நிற்பதையே கவனிக்காதவனைப் போல, தன்னுடைய போனைப் பார்த்துக்கொண்டே நடந்து சென்றான்.

தியானா அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

என்ன திமிர் இவருக்கு? நான் தான் பேச நினைக்கிறேன். கொஞ்சம் நின்று என்னவென்று கேட்க வேண்டியதுதானே?

அவளுடைய கோபம் அதிகரித்தது. பெரிய காதலராம்! நான் நிராகரித்தாலும் காதலித்துக்கொண்டே இருப்பாராம்! இப்போ என்னைப் பார்த்ததும் பார்க்காத மாதிரி போறாரே.

மனதிற்குள் அவனைத் திட்டித் தீர்த்தவள், வேகமாக நடந்து சென்று டாக்ஸியைப் பிடித்தாள்.

அவளுடைய மனக்குமுறலை அறியாதவனைப் போலப் பிரணவ் அதற்குள் முன்னால் சென்றிருந்த மற்றொரு டாக்ஸியில் ஏறிவிட்டான்.

ஆனால், அவனுடைய மனதில் மட்டும் அப்போது வேறொரு உலகம் விரிந்திருந்தது.

தியானா என்னோடு பேசுவதற்காகத்தான் நின்றாளா? அவளுடைய பார்வையில் தெரிந்த தயக்கத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். என்னிடம் ஏதோ சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தாளோ? அவனுடைய மனம் துள்ளத் தொடங்கியது.

என் பிரிவு அவளை வாட்டுகிறதா? என்னைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாமல் தவிக்கிறாளா? மதத்தை எல்லாம் தாண்டி, காதல்தான் முக்கியம் என்று முடிவு செய்துவிட்டாளா?

அடுத்த நொடியே தன்னுடைய கற்பனையை நினைத்துச் சிரித்துக்கொண்டான். அவசரப்படாதே, பிரணவ். அவள் இன்னும் ஒப்புக்கொண்டு வரவில்லை. அதற்குள் அவனுடைய போனில் ஒரு அறிவிப்பு வந்தது.

தியானாவின் புதிய கதைப் பதிவு. அதைத் திறந்தவன், அவளுடைய எழுத்துகளுக்குள் மூழ்கத் தொடங்கினான்.

அவள் பேசாமல் இருந்தாலும், அவளுடைய எழுத்துகள் அவனுக்குத் துணையாக இருந்தன.

வீட்டிற்கு வந்த சூர்யா, பிரணவ் அறைக்குள் அமர்ந்து போனில் எதையோ படித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.

"என்னடா, இன்னைக்கு முகமே வேற மாதிரி இருக்கு" என்றான் சூர்யா.

"அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை."

"பிரணவ்.., இன்னைக்கு லிஃப்ட்ல தியானாவைச் சந்திச்சேன்." பிரணவின் விரல்கள் சட்டென்று நின்றன.

ஆனால், நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை. "அப்படியா" 

"ஆமாண்டா! உன்னைப் பற்றிப் பேசினோம். நீ அவளை லவ் பண்றதையும், அவள் உன்னை ரிஜெக்ட் பண்ணிட்டதையும் சொன்னேன்." 

பிரணவ் போனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

"அப்புறம்?"

"அப்புறமா? இன்னைக்கு பாங்கு சத்தம் கேட்டுச்சு. அந்த நேரம் நீயும் சலீமும் தொழுகைக்குப் போயிருப்பீங்கன்னு சொன்னேன்." இப்போது பிரணவ் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"அதுக்கு அவ என்ன சொன்னா?"

"ஒண்ணும் சொல்லலை. ஆனா, அவ முகமே மாறிடுச்சு. ஏதோ புரியாத புதிரைப் பார்க்கிற மாதிரி என்னைப் பார்த்தா."

பிரணவின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. அப்படியா, தியானாவுக்கு குழப்பமாக இருக்கும். அவன் மனம் மகிழ்ச்சியில் துள்ளியது. தான் தொழுகை செய்வது அவள் அறிந்து என்னைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கலாம். 

அப்படியென்றால், இன்னும் என் காதலுக்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது!

"டேய், என்னடா தனியா சிரிக்கிற?"

"ஒண்ணுமில்லை." அவன் மீண்டும் போனை எடுத்தான்.

அப்போது சூர்யா திடீரென்று இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்டான்.

"பிரணவ் ஒரு சந்தேகம்"

"என்ன?"

"இன்னைக்கு பாங்கு சத்தம் கேட்டதும் நீயும் சலீமும் தொழுகைக்குப் போயிருப்பீங்கன்னு சொன்னேன். அப்போ தியானா எதுவும் சொல்லலை. ஆனா, அவளும் தொழுகை செய்வா தானே? 

பெண்களும் ஐந்து நேரம் தொழுவாங்கன்னு நீயே சொல்லியிருக்கே. அப்புறம் அவ ஏன் அந்த நேரம் தொழுகைக்குப் போகலை?”

பிரணவ் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

"ஆமால்ல..." அவனுடைய முகத்தில் சிந்தனை படர்ந்தது.

"என்னடா யோசிக்கிற"

"இல்லைடா. பெண்களுக்கும் ஐந்து நேரத் தொழுகைதான். ஆனா, மாதவிடாய் காலத்துல அவங்க தொழுகை செய்ய மாட்டாங்க. குழந்தை பிறந்த பிறகு ஏற்படுற இரத்தப்போக்கு காலத்துலயும் தொழுகை செய்ய மாட்டாங்க." என்றான்.

"ஓ இப்படியும் இருக்குமோ" என்று சூர்யா புரிந்துக் கொண்டதைப் போலத் தலையசைத்தான்.

“சலீம் பாய்கிட்ட நிறைய கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். அவரும் பொறுமையா சொல்லிக் கொடுத்தார். ஐந்து முறை தொழுகை, ஃபஜ்ர் (Fajr) அதிகாலை 4:30–5:30, 

லுஹர் (Dhuhr)-மதியம் 12:15–1:15,

அஸர் (Asr) பிற்பகல் 3:30–4:45,

மக்ரிப் (Maghrib) சூரிய அஸ்தமனம் மாலை 6:00–6:30,

இஷா (Isha) இரவு 7:15–8:45 இப்படி நேரம் தவறாம தொழுகை செய்வாங்க

  அவங்க கடைப்பிடிக்கிற சில வழக்கங்கள்... எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். அப்படி தெரிந்துக்க முயன்றப்ப தான் சலீம் பாய் பெண்கள் மாதவிடாய் சமயத்திலும் குழந்தை பிறந்த பிறகு மட்டும் தொழுகை பண்ணறதை தவிர்ப்பதை சொன்னார்.

"அடேங்கப்பா!" சூர்யா அவனருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

"உன் காதலுக்காக நீ ரொம்பவே இறங்கி வந்துட்டடா. முதல்ல நான்-வெஜ் கிச்சனுக்குப் போன. இப்போ தொழுகை, மத வழக்கம்னு எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கிற. இவ்வளவு முயற்சி பண்ணியும் உன் காதல் தோத்துடுச்சுன்னா என்னடா பண்ணுவ?"

பிரணவ் அவனைப் பார்த்தான். அந்தக் கேள்விக்கு அவனிடம் நீண்ட விளக்கம் எதுவும் இல்லை.

தன் காதலின் எதிர்காலம் என்னவாகும் என்று அவனுக்கும் தெரியாது. தியானா தன்னை ஏற்றுக் கொள்வாளா என்பதும் தெரியாது.

ஆனால், அவள் ஏன் தயங்குகிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவளுடைய அச்சங்களை மதிக்காமல், அவளை மட்டும் தன்னுடைய காதலுக்குள் இழுத்துவிட முடியாது என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான்.

அவளுடைய மதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக அவன் தன்னைப் போலியாக மாற்றிக்‌ கொள்ளவில்லை.

அவள் வாழும் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றான்.

அவளுடைய நம்பிக்கைகள், அவளுடைய பயங்கள், அவள் கடைப்பிடிக்கும் வழக்கங்கள இவை எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொண்டால்தான் அவளுடைய மனதை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று நினைத்தான்.

“என்னடா அமைதியாகிட்ட?"

பிரணவ் சூர்யாவைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்களில் உறுதி இருந்தது.

"நான் என் காதலை நம்புறேன்." அந்த ஒரு வார்த்தையில் அவனுடைய நம்பிக்கையும், பொறுமையும், காதலின் மீதான பிடிவாதமும் அடங்கியிருந்தன.

சூர்யா அவனைப் பார்த்துப் பெருமூச்சுவிட்டான்.

-தொடரும்.

அசைவ உணவுக் கிச்சனில் பிரணவின் நாட்கள் மெல்ல நகரத் தொடங்கின.

முதல் நாள் அந்தக் கிச்சனுக்குள் நுழைந்தபோது, சுற்றிலும் இருந்த இறைச்சியையும் அதன் வாசனையையும் சகித்துக்கொள்ள முடியாமல் தவித்தவன், இப்போது குறைந்தபட்சம் அங்கே நின்று வேலை செய்யப் பழகியிருந்தான். ஆனால், அதற்காக அவனுக்கு அசைவ உணவின் மீது இருந்த ஒவ்வாமை முற்றிலும் மறைந்துவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது.

அந்தக் கிச்சனில் இறைச்சியைச் சுத்தம் செய்வதற்கும், தேவையற்ற பகுதிகளை நீக்குவதற்கும், வெவ்வேறு உணவுகளுக்குத் தேவையான அளவுகளில் வெட்டுவதற்கும் தனியாகவே ஊழியர்கள் இருந்தனர். அதனால், சமையல்காரர்கள் அந்த வேலைகளைச் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

பிரணவுக்கு அது ஓரளவு நிம்மதியாக இருந்தது.

ஆனால், சலீம் அவனை அங்கே வெங்காயம் உரிப்பதற்கும், காய்கறிகளை நறுக்குவதற்கும் மட்டுமே வைத்திருக்கவில்லை.

"பிரணவ், இங்கே பாரு. இறைச்சியைச் சுத்தம் செய்யறதுக்கு தனி ஆளுங்க இருக்காங்க. அதனால, நாம அவங்களோட வேலையைச் செய்ய வேண்டியதில்லை. நம்ம வேலை சமையல்." என்றவர், சமையல் மேடையில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களைக் காட்டினார்.

"இங்கே பாரு. இது சிக்கன், இது ஆட்டு இறைச்சி, இது மீன், இது இறால். ஒவ்வொண்ணும் ஒவ்வொரு உணவுக்காகத் தயார் செய்யப்பட்டு, தனித்தனி பாத்திரங்கள்ல வைக்கப்பட்டிருக்கும். எந்த உணவுக்கு எவ்வளவு இறைச்சி வேணுமோ, அந்த அளவுக்கு ஏற்கெனவே எடை பார்த்து வச்சிருப்பாங்க. அதோட சேர்க்க வேண்டிய மசாலா, சாஸ் எல்லாம்கூட அந்தந்த உணவுக்குத் தகுந்த மாதிரி தயார் பண்ணி வச்சிருப்போம்.

"ஆர்டர் வந்ததும், அதுக்கான பொருட்களை எடுத்துச் சமைக்க வேண்டியதுதான். ஆனா, எல்லாத்தையும் ஒண்ணு போலச் சமைக்க முடியாது. ஒவ்வொரு உணவுக்கும் தனித்தனி செய்முறை இருக்கு. எவ்வளவு நேரம் வேகணும், எவ்வளவு சூட்டுல சமைக்கணும், எப்போ மசாலாவைச் சேர்க்கணும், எப்போ இறக்கணும்... இதெல்லாம் சரியா தெரிஞ்சிருக்கணும்." பிரணவ் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டான்.

சைவ உணவுக் கிச்சனில் சமையல் செய்வது அவனுக்குப் பழக்கமானதுதான். ஆனால், இங்கே ஒவ்வொரு உணவின் பெயரையும், அதன் செய்முறையையும், அதற்கான அளவுகளையும் புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

சலீம் முதலில் ஒரு சிக்கன் உணவைச் செய்து காட்டினார்.

"இது சிக்கன் கிரேவி. இதுல மசாலா நல்லா இறங்கியிருக்கணும். இறைச்சி வெந்திருக்கணும். ஆனா, அதிக நேரம் சமைச்சா துண்டுகள் உடைஞ்சு போயிடும். குழம்போட பதமும் மாறிடும். அதே மாதிரி தொக்கு செய்யும்போது தண்ணீர் அதிகமா இருக்கக்கூடாது. மசாலா இறைச்சியோட ஒட்டியிருக்கணும்."

அடுத்ததாக ஹனி சிக்கன் செய்வதைக் காட்டினார்.

"இதுக்கு சாஸோட அளவு ரொம்ப முக்கியம். தேன் அதிகமா போனா இனிப்பு தூக்கலா இருக்கும். சிக்கன் சரியான பதத்துல வெந்து, சாஸ் அதுல ஒட்டியிருக்கணும். ஜப்பானீஸ் ஸ்டைல் சிக்கன் செய்யும்போது இதே அளவுகளைப் பயன்படுத்த முடியாது. அதுக்கு வேற சுவை, வேற செய்முறை."

பிறகு சிக்கன் லாலிபாப், சிக்கன் கபாப் என ஒவ்வொன்றாகக் காட்டினார். சில உணவுகளுக்கு அதிக வெப்பத்தில் வறுக்க வேண்டியிருந்தது. சிலவற்றுக்கு மிதமான வெப்பத்தில் உள்ளே வரை வேகுமாறு கவனிக்க வேண்டியிருந்தது. சில உணவுகளைச் சமைத்த பிறகு சாஸ் சேர்த்து மீண்டும் கிளற வேண்டும். வேறு சிலவற்றில் இறைச்சி உலர்ந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

"நிறத்தை மட்டும் வச்சு எல்லா உணவும் வெந்துடுச்சுன்னு முடிவு பண்ணக்கூடாது, பிரணவ். ஒவ்வொரு உணவுக்கும் ஒவ்வொரு பதம் இருக்கும். இறைச்சி உள்ளே வரை சரியா வெந்திருக்கணும். அதே நேரம் அதிகமா சமைச்சு அதன் தன்மையைக் கெடுத்துடக்கூடாது. வெப்பநிலையும் நேரமும் முக்கியம்.

மீன் உணவுகளிலும் இதே கவனம் தேவைப்பட்டது. சில மீன்கள் விரைவாக வெந்துவிடும். அதிக நேரம் அடுப்பில் வைத்திருந்தால் அவற்றின் சதை உடைந்து, உணவின் தோற்றமே மாறிவிடும். இறால் உணவுகளுக்கும் தனியான நேரக் கணக்கு இருந்தது.

சலீம் ஒவ்வொரு உணவையும் செய்து காட்டும்போது, அதன் பெயர், பயன்படுத்தும் பொருட்கள், சமைக்கும் முறை என எல்லாவற்றையும் பிரணவுக்கு விளக்கினார்

பிரணவ் அவற்றை மனதில் பதியவைக்க முயன்றான்.

முதல் சில நாட்களில் உணவுகளின் பெயர்களைக் கூட ஒன்றோடு ஒன்று குழப்பிக்கொண்டான். ஒரு உணவுக்கான மசாலாவை இன்னொரு உணவுக்கான பொருட்களுடன் சேர்த்துவிடாமல் இருக்க, ஒவ்வொரு முறையும் பெயரைச் சரிபார்த்துக்கொண்டான்.

சலீம் அவசரப்படுத்தவில்லை. "தப்புப் பண்ணக்கூடாதுன்னு பயந்து நின்னா எப்படி வேலை கத்துக்க முடியும்? சந்தேகம் வந்தா கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கோ. ஆனா, ஒருமுறை சொன்னதை அடுத்த முறை ஞாபகம் வச்சுக்க முயற்சி பண்ணு," என்று அறிவுறுத்தினார்.

பிரணவ் அதையே மனதில் வைத்துக்கொண்டான்.

மெல்ல மெல்ல அவனுக்கு உணவுகளின் பெயர்கள் பழக்கமாகின. எந்த உணவுக்கு எந்த மசாலா, எந்த உணவுக்கு எந்த அளவு இறைச்சி, எந்த உணவை எவ்வளவு நேரம் சமைக்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்.

இருந்தாலும், ஒரு உணவைச் சமைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது அடுத்த ஆர்டர் வந்துவிட்டால், இரண்டையும் சரியான நேரத்தில் முடிக்க வேண்டிய பரபரப்பு அவனைத் தடுமாறச் செய்தது.

பத்து நாட்கள் கழித்துத்தான் கிச்சனின் வேகத்துக்கு ஓரளவு ஈடுகொடுக்க முடிந்தது.

அந்தப் பத்து நாட்களும் அவனுக்கு வெறும் சமையலைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான நாட்களாக இருக்கவில்லை. தன்னுடைய மனம் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒன்றைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்துடன் ஒவ்வொரு நாளும் போராடிய நாட்களாகவும் இருந்தன.

இதற்கிடையில், மகாலட்சுமியின் உடல்நிலையும் மெல்லச் சீராகத் தொடங்கியது.

அறுவைச் சிகிச்சை நல்லபடியாக முடிந்திருந்தது. மருத்துவர்களின் கண்காணிப்பில் இருந்த அவர், கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேறி வந்தார்.

அம்மாவிடம் தொலைபேசியில் பேசும் ஒவ்வொரு முறையும் பிரணவுக்கு மனம் நிறைந்தது.

"அம்மா, இப்போ எப்படி இருக்கீங்க? ஏதாவது வலிக்குதா? டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?”

என்று அவன் கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போவான்.

"எனக்கு ஒண்ணுமில்லைடா கண்ணா. நீ ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுற? நான் நல்லா இருக்கேன். நீ ஒழுங்கா சாப்பிடுறியா? உன் உடம்பைப் பார்த்துக்கோ. அங்கே உன்னைப் பார்த்துக்க யாருமில்லை அதான் என் கவலை." மகாலட்சுமி அவனிடம் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார்.

மகனின் குரலைக் கேட்டாலே அவருக்குள் ஒரு நிம்மதி பிறக்கும். ஆனால், அந்த நிம்மதியுடன் சேர்ந்து இன்னொரு கவலையும் அவரை வாட்டியது.

மகனின் பணத்தில்தான் அறுவைச் சிகிச்சை நடந்திருக்கிறது. அந்தப் பணத்தை அவன் எப்படிச் சம்பாதித்தான்? அதற்காக என்னவெல்லாம் செய்தானோ?

அதை நேரடியாகக் கேட்கவும் தயக்கமாக இருந்தது.

ஒருநாள் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, "டேய் பிரணவ், ஆபரேஷனுக்காக இவ்வளவு பணம் அனுப்பியிருக்கியே.  அதெல்லாம் எப்படி ஏற்பாடு பண்ணின? உனக்குத் தேவையில்லாத சிரமம் ஏதாவது வந்திருக்கா" என்று கேட்டுவிட்டார்.

பிரணவின் மனம் ஒரு கணம் தடுமாறியது. "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைம்மா. சம்பளத்துல கொஞ்சம் கொஞ்சமா பிடிச்சுக்குவாங்க. வேற எந்தக் கஷ்டமும் இல்லை. நீங்க அதை நினைச்சுக் கவலைப்படாதீங்க. நீங்க நல்லா இருக்கீங்க... அது போதும்''

அவன் குரலில் இருந்த இயல்பான பாசம், அம்மாவின் சந்தேகத்தை ஓரளவு குறைத்தது. ஆனால், உண்மையைச் சொல்லத் துணியவில்லை.

அம்மா, உங்களுக்காகத்தான் எனக்குப் பிடிக்காத வேலையைச் செய்ய ஒத்துக்கிட்டேன். அசைவ உணவின் வாசனையைக்கூடச் சகிக்க முடியாமல் எத்தனை முறை தவித்திருக்கிறேன் தெரியுமா? என்று சொல்லத் தோன்றியது.

ஆனால், அறுவைச் சிகிச்சை முடிந்து உடல்நலம் தேறிக்கொண்டிருக்கும் அம்மாவிடம் இதையெல்லாம் சொல்லி அவருடைய மனதை ஏன் நோகடிக்க வேண்டும்?

அதனால், அவளிடம் எதையும் மறைக்க நினைக்காத மகனாக இருந்தும், அந்த ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மறைத்துவிட்டான்.

அம்மாவை நேரில் சென்று பார்க்க முடியாத தவிப்பு ஒருபுறம் அவனை வாட்டியது. தன்னுடைய மகன் தனக்காக என்ன செய்துக் கொண்டிருக்கிறானோ என்ற கவலை மறுபுறம் மகாலட்சுமியை வாட்டியது.

இருவருமே ஒருவருக்கொருவர் தங்களுடைய உண்மையான கவலையை மறைத்துக்கொண்டு, நலமாக இருப்பதாகப் பேசிக்கொண்டார்கள்.

---

பிரணவ் அசைவ உணவுக் கிச்சனில் வேலை செய்யத் தொடங்கி இரண்டு வாரங்களை நெருங்கியிருந்தது.

முதல் சில நாட்களில் இறைச்சியின் வாசனை வந்தாலே முகத்தைச் சுளித்தவன், இப்போது அந்த வாசனையை உணர்ந்தாலும் உடனடியாக வேலையை விட்டுவிட்டு ஓடும் நிலை குறைந்திருந்தது.

அதற்காக அவன் முழுமையாகப் பழகிவிட்டான் என்று சொல்ல முடியாது. சில நேரங்களில் இன்னமும் குமட்டல் எழும். சில உணவுகளைப் பார்க்கும்போது மனம் சுருங்கும்.

ஆனால், முன்பைவிடச் சமாளிக்கும் திறன் வந்திருந்தது. இத்தனை நாட்கள் அவன் செய்ததெல்லாம் அம்மாவுக்காகத்தான்.

'அம்மாவுக்கு ஆபரேஷன் நடக்கணும். அவங்க நல்லபடியா குணமாகணும். அதுக்காக நான் இதைச் செய்யணும்.' இதுதான் அவனுடைய ஒரே எண்ணமாக இருந்தது.

ஆனால், இப்போது அவனுடைய மனதில் இன்னொரு எண்ணமும் மெல்லத் தலைதூக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

தியானா அவள் ஒருமுறை சொன்ன வார்த்தைகள் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தன.

'இந்த மாதிரி ஒரு கிச்சன்ல உங்களால இயல்பைத் தொலைக்காமல் இருக்க முடியுமா, பிரணவ்?' அப்போது அவள் கேட்டதன் அர்த்தத்தை அவன் முழுமையாகப் புரிந்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், இப்போது அவளுடைய கேள்விக்குள் இருந்த தயக்கமும் கவலையும் அவனுக்குப் புரிவதுபோல இருந்தது.

அவள் தன்னுடைய நம்பிக்கைகளைப் புரிந்துக் கொள்ள முயன்றாள். அவன் அவளுடைய நம்பிக்கைகளைப் புரிந்துக் கொள்ள முயன்றானா?

அவளுடைய மதம், அவளுடைய குடும்பம், அவள் வளர்ந்த சூழல் என எதையும் முழுமையாக அறியாமல், காதல் ஒன்றே போதுமென்று நினைத்துவிட்டானோ?

அந்த எண்ணம் அவனைச் சிந்திக்க வைத்தது.

தியானாவுக்காகத் தன்னுடைய நம்பிக்கைகளை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவன் நினைக்கவில்லை. அதே நேரத்தில், அவளுடைய நம்பிக்கைகளை மதிக்கவும், அவளுடைய வாழ்க்கை முறையைப் புரிந்துகொள்ளவும் அவன் தயாராக இருக்க முயன்றான்.

அவளுக்காக அவன் அசைவ உணவுக் கிச்சனில் வேலை செய்வதை ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டான் என்பதற்காக, அது அவளுக்காகச் செய்த தியாகம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. அவன் அந்த முடிவை எடுத்ததற்கான முதன்மையான காரணம் அம்மாவின் உயிர்.

ஆனால், அந்த அனுபவம் அவனுக்குள் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

சைவம், அசைவம் என்ற வேறுபாட்டைத் தாண்டி, ஒருவருடைய நம்பிக்கைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அவன் உணரத் தொடங்கியிருந்தான்.

'தியானா... உன்னைக் காதலிக்கிறேன்னு சொல்றது மட்டும் காதலா? உன்னைப் புரிஞ்சுக்கவும் நான் முயற்சி செய்ய வேண்டாமா?' அவன் மனதுக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.

அவளை நினைத்ததும் அவளிடம் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. அவள் குரலைக் கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது. அவளுடைய கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்து, அவள் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.

ஆனால், அவனாகச் சென்று பேசினால், மீண்டும் அவளே தன்னை விலக்கிவிட்டால்?

அந்தப் பயம் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியது. அவள் தன் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்கு இருந்தது. அதே நேரத்தில், அவள் மனமில்லாமல் தன்னிடம் திரும்பிவரவும் அவன் விரும்பவில்லை.

இந்தப் போராட்டத்திற்கு நடுவேதான் அவனுடைய நாட்கள் நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தன.

---

அன்றைய மதிய நேரம்.

கிச்சனில் ஆர்டர்கள் அடுத்தடுத்து வந்துகொண்டிருந்தன. பிரணவ் ஒரு சிக்கன் உணவைத் தயாரித்து, அதைத் தட்டில் அலங்கரித்துப் பரிமாறுவதற்குத் தயார் செய்தான்.

ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் உணவின் சுவை மட்டுமல்ல, அதன் தோற்றமும் முக்கியம். தட்டில் உணவு வைக்கப்படும் முறை, அதனுடன் சேர்க்கப்படும் சாஸ், காய்கறிகள், அலங்காரப் பொருட்கள் என ஒவ்வொன்றிலும் கவனம் தேவை.

பிரணவ் தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு உணவை அழகாக அலங்கரித்தான்.

பிறகு சலீமிடம் எடுத்துச் சென்றான்.

சலீம் அதைச் சுவைத்துப் பார்த்தார்.

ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தவர், பிறகு தலையசைத்தார்.

"ஸ்பைசி போதலையே, பிரணவ்!" பிரணவின் முகம் சுருங்கியது.

"சாரி... பாய். இன்னொரு முறை முயற்சி பண்றேன்."

"சாரி சொல்ல வேண்டாம். எங்கே குறை இருக்குன்னு புரிஞ்சுக்கோ. நீ போட்ட அளவு தவறில்லைன்னு நினைக்கிற. ஆனா, இந்த உணவுக்கான சுவை இன்னும் வரலை. அடுத்த முறை மசாலாவோட அளவையும் சுவையையும் சரியா கவனிச்சுச் செய்." பிரணவ் அந்த உணவைத் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டான்.

'இது என்னய்யா சோதனை' என்று மனதுக்குள் அலுத்துக் கொண்டாலும், முயற்சியைக் கைவிடவில்லை.

சலீம் சொல்லிக்கொடுத்தபடி மீண்டும் தயாரித்தான்.

அன்று வேலை முடியும் நேரத்தில், அவன் மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம்தான் இருந்தது.

'என்ன ஆனாலும் இந்த வேலையைச் சரியாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.' ஆனால், அந்த முடிவை அவன் எடுத்ததற்குக் காரணம் அம்மா மட்டுமல்ல என்பது அவனுக்கே மெல்லப் புரியத் தொடங்கியிருந்தது.

மாலை நேரம்.

வேலை முடிந்த பிரணவ் வழக்கம்போல் ஹோட்டலுக்கு வெளியே வந்து டாக்ஸிக்காகக் காத்திருந்தான்.

அப்போது அவனுக்குப் பழக்கமான டிரைவர் ஒருவர் காரை நிறுத்தினார்.

"என்ன தம்பி! இன்னிக்கு நீங்கதானா வாங்க, ஏறுங்க!" பிரணவ் புன்னகையுடன் அருகே சென்றான். அவன் முதலில் இங்கு வந்த பொழுது பழக்கமான டாக்ஸி டிரைவர்

அந்த நேரத்தில், சற்று தொலைவில் தியானா வருவதைக் கவனித்தான்.

அவளும் டாக்ஸிக்காகத்தான் வந்திருக்க வேண்டும். பிரணவின் மனம் உடனே பரபரத்தது.

இத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகு அவளை நேரில் பார்க்கிறான். அவளிடம் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. ஆனால், அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த தயக்கம் அவனை அமைதியாக நிற்க வைத்தது.

டிரைவர் தியானாவைப் பார்த்துவிட்டார். "என்ன தம்பி, மேடமையும் கூப்பிடலையா? அவங்களும் வரட்டுமே" என்று இயல்பாகக் கேட்டார்.

தியானா உடனே, "இல்லைண்ணா, நான்." என்று ஏதோ சொல்ல முற்பட்டாள்.

அதற்குள் பிரணவ் காரின் கதவைத் திறந்து, அவளுக்கு வழிவிட்டுவிட்டு மறுபுறமாகச் சென்று ஏறிக்கொண்டான்.

அவனுடைய செயலைப் பார்த்த தியானா ஒரு கணம் தயங்கினாள்.

இப்போது மறுத்துவிட்டால், அது தேவையில்லாத பிடிவாதமாகத் தோன்றும். டிரைவரிடமும் காரணம் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.

வேறு வழியின்றி அவளும் காரில் ஏறி அமர்ந்தாள். பிரணவ் டிரைவரிடம் இயல்பாகப் பேசத் தொடங்கினான்.

தியானா மட்டும் அமைதியாக இருந்தாள். டிரைவரைப் பார்த்து அளவான புன்னகையை உதிர்த்தவள், பிரணவின் பக்கம் பார்வையைத் திருப்புவதைத் தவிர்த்தாள்.

அவனுக்குத் தன்னிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால், என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை.

அந்தச் சமயத்தில் டிரைவரே பேச்சைத் தொடங்கினார்.

"என்ன தம்பி, வேலை எல்லாம் எப்படி போகுது? வீட்டுக்குப் பணமெல்லாம் ஒழுங்கா அனுப்புறீங்களா?"

''வேலை நல்லா போகுது, அண்ணா" என்று தொடங்கிய பிரணவ், சிறிது நேரம் தயங்கிவிட்டுத் தொடர்ந்தான்.

"எங்க அம்மாவுக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்துடுச்சு. இதயத்துல இரண்டு மூன்று இடங்கள்ல அடைப்பு இருந்ததால ஆபரேஷன் செய்ய வேண்டியிருந்துச்சு. இப்போ ஒரு மாசம் ஆகப்போகுது. நல்லபடியா முடிஞ்சிடுச்சு. ஆனா, நேர்ல போய்ப் பார்க்க முடியலையேன்னுதான் வருத்தமா இருக்கு."

"அச்சச்சோ" என்று டிரைவர் அனுதாபத்துடன் தலையசைத்தார். "இப்போ அம்மா நல்லா இருக்காங்களா, தம்பி?"

"இப்போ கொஞ்சம் தேறியிருக்காங்க, அண்ணா. அதுவே பெரிய நிம்மதி" பிரணவ் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய கவனம் முழுவதும் தியானாவிடமே இருந்தது.

அவள் அவனைப் பார்க்கிறாளா என்று ஓரக்கண்ணால் கவனித்தான்.

அவன் எதிர்பார்த்தபடியே, தியானா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவளுடைய கண்களில் அதிர்ச்சியும் கவலையும் தெரிந்தன. அவளுக்குத் தெரியாது. அவளிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால், அவளுடன் பேச முடியாத நிலையில் இருந்ததால் சொல்லாமல் விட்டுவிட்டான்.

இப்போது அவனுடைய அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனதையும், அதற்காக அவன்பட்ட சிரமத்தையும் அவள் அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்று அவனுடைய மனம் விரும்பியது.

டிரைவர் மீண்டும் கேட்டார். "ஆபரேஷன் செலவெல்லாம் எப்படி சமாளிச்சீங்க, தம்பி? ஊர்ல உங்க அண்ணன் பார்த்துக்கிட்டாரா?"

"அண்ணாவால அவங்க குடும்பத்தைப் பார்க்கவே சரியா இருக்கு, அண்ணா. அண்ணிக்கும் இரண்டாவது குழந்தை பிறக்கப் போகுது. அதனால நான்தான் பணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டியிருந்துச்சு." சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவன், பிறகு தொடர்ந்தான்.

"அதுக்காகத்தான் சைவக் கிச்சன்ல இருந்து அசைவ உணவுக் கிச்சனுக்கு மாற வேண்டியதாயிடுச்சு. அங்கே ஆள் பற்றாக்குறை இருந்ததால, என்னை உதவிக்கு அனுப்பினாங்க. கூடுதல் சம்பளமும் தர்றாங்க. ஆபரேஷனுக்குத் தேவையான பணத்தை முன்பணமாக இல்லாமல், அந்தக் கூடுதல் வேலைக்கான சம்பள ஏற்பாட்டின் மூலமா கொடுத்தாங்க. எங்க செஃப் மாதவன்தான் இதுக்கு உதவி செய்தார்."

"அப்படியா?" என்று டிரைவர் ஆச்சரியப்பட்டார். அவருக்கு பிரணவ் சைவம் மட்டும் செய்வான் என்று தெரியாதே.

அவனுடைய பதிலைக் கேட்ட தியானா அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

அவனுக்குச் சைவ உணவின் மீது இருந்த ஈடுபாடு அவளுக்குத் தெரியும். அசைவ உணவைச் சமைக்க வேண்டிய நிலை வந்தால் அவன் எவ்வளவு சிரமப்படுவான் என்பதையும் அவள் அறிவாள்.

அப்படியிருக்க, அம்மாவுக்காக அவன் அந்த வேலையை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறான்!

அவளுடைய இதயம் கனத்தது. டிரைவர் பெருமூச்சு விட்டார்.

"பரவாயில்லை தம்பி. கடவுள் ஒரு கதவை மூடினாலும், இன்னொரு வழியைத் திறந்து வைப்பார்னு சொல்வாங்க. உங்க அம்மாவுக்கு ஆபரேஷன் நல்லபடியா முடிஞ்சதே பெரிய விஷயம். அதுக்கு மேல வேற என்ன வேணும்?"

"ஆமாண்ணா. ஆபரேஷன் சக்சஸ். அம்மா இப்போ நல்லா இருக்காங்க. ஒரு மாசம் இச்சு. அதுவே போதும்." என்றவன், தியானாவை ஒரு கணம் பார்த்தான்.

'ஒரு மாசமாகிவிட்டது, தியானா'

அவன் மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

'அம்மாவுக்கு ஆபரேஷன் நடந்து, நான் இந்தக் கிச்சனில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தும் ஒரு மாசமாகப் போகிறது. நீ மட்டும் இன்னமும் என்னிடம் பேசாமல் இருக்கிறாய்.' அவனுடைய பார்வையை எதிர்கொண்ட தியானா உடனே முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ஆனால், அந்த ஒரு பார்வையே அவளுக்குள் இருந்த உணர்வுகளை அலைக்கழிக்கப் போதுமானதாக இருந்தது.

ஹிஜாபுக்குள் தன் கண்களில் திரண்ட கண்ணீரை மறைத்துக்கொண்டாள்.

அவன் இத்தனை சிரமப்பட்டிருக்கிறான் என்பதை நினைத்ததும் அவளுக்குத் தன்னைப் பற்றியே கோபம் வந்தது.

அவனுடைய அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாதபோது, அவன் எவ்வளவு தவித்திருப்பான்! பணத்துக்காக அவன் எத்தனை போராடியிருப்பான்!

தன்னுடைய காதலை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததால் விலகி நின்ற அவள், அவனுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக்கூடத் தெரிந்துகொள்ளாமல் இருந்துவிட்டாளே.

அவனிடம் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை மனதைப் பிசைந்தது.

ஆனால், பேசத் துணிவில்லை. கார் பிரணவ் இறங்க வேண்டிய இடத்தை நெருங்கியது.

பிரணவ் உடனே பணத்தை எடுத்தான்." அண்ணா, இது என்னோட திர்ஹாம். மேடமோட பயணக் கட்டணத்தை அவங்களிடமே வாங்கிக்கோங்க." என்று புன்னகையுடன் கூறிவிட்டு, டிரைவரிடம் விடைபெற்றான்.

தியானாவைத் திரும்பிப் பார்க்காமல் இறங்கிச் சென்றான்.

அவன் அப்படிச் சென்றது தியானாவுக்கு இன்னும் வலியை ஏற்படுத்தியது.

ஒரு காலத்தில் தன்னைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தவன், தன்னுடன் பேசுவதற்காகக் காத்திருந்தவன், இன்று தன்னை

ப் பார்க்காமலேயே சென்றுவிட்டான்.

அவள் எதிர்பார்த்தது அதைத்தானே? தன்னை மறந்துவிடும்படி அவனிடம் கூறியதும் அவள்தானே?

அப்படியிருக்க, இப்போது அவன் மேடம் என்று கூறி விலகிச் செல்வதைப் பார்த்து ஏன் மனம் வலிக்கிறது?

அவளுக்கே பதில் தெரியவில்லை.

-தொடரும். 

இரவு முழுவதும் பிரணவின் மனம் அனலில் இட்ட புழுவாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

இன்றைக்கு மட்டும்தான் யோசிப்பதற்கான நேரம். அதுவும் சம்மதிக்கலாமா, வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்கும் நிலை இல்லை. சம்மதித்தாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தான்

அவன் மனம் முழுவதும் அம்மாவின் உடல்நிலை பற்றிய கவலை மட்டுமே நிறைந்திருந்தது.

அம்மா நலமாக இருக்க வேண்டும். அதற்காக எதையும் செய்யலாம்... செய்ய வேண்டும்!

இந்த எண்ணம் மீண்டும் மீண்டும் அவனுக்குள் மோதியது.

அசைவ உணவு சமைக்கும் கிச்சனுக்குச் சென்றால் ஏற்படப்போகும் அசௌகரியங்களை லேசாக நினைத்துப் பார்த்தான். அங்கே வேலை செய்வதை நினைத்துப் பார்த்ததற்கே அவனுக்குக் குமட்டல் எழுந்தது. அடுத்த கணமே எழுந்து ஓடிச்சென்று வாந்தி எடுத்தான்.

அப்போது அறையில் இருந்த சூர்யா பதறியபடி அவனருகில் வந்தான்.

"என்னடா ஆச்சு? சாப்பிட்டது ஒத்துக்கலையா?" என்று பரிவாகக் கேட்டான்.

பிரணவ் முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு வந்து அமர்ந்தான். பிறகு, தான் சைவ உணவுப் பிரிவிலிருந்து அசைவ உணவுப் பிரிவுக்கு மாற்றப்படவிருப்பதையும், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அம்மாவின் உடல்நிலை பற்றிய கவலையையும் சூர்யாவிடம் தெரிவித்தான்.

அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த சூர்யா பெருமூச்சு விட்டான்.

"நம்ம நிலைமையே இதுதான்டா. ஏதேதோ காரணங்களுக்காக நம்மளை மாதிரி பசங்க பணம் தேடி நாடு விட்டு நாடு வந்து உழைக்க வேண்டியிருக்கு. பிடிக்குதோ, இல்லையோ... சில நேரம் வேற வழியில்லாம ஒரு வேலையைச் செஞ்சுதான் ஆகணும்.

துபாய்க்குப் போனா நல்லா சம்பாதிச்சு வீடு வாங்கிடலாம், பிள்ளைகளை நல்லா படிக்க வைக்கலாம்னு நினைக்கிறவங்க நிறைய பேர். வெளிநாட்டு வாழ்க்கைன்னா அது ஒரு சுகம்னு நினைக்கிறவங்களுக்கு எல்லாம் நாம உள்ளுக்குள்ள அழற கண்ணீர் தெரியாது.

எனக்கெல்லாம் சொந்த ஊர்ல ஏதாவது சின்ன வேலை செஞ்சா கூடப் போதும். என் தம்பி தங்கச்சி, பொண்டாட்டின்னு குடும்பத்தோட இருக்கணும்னு தான் ஆசை. ஆனா, என் தலைவிதி என்னை இங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கு." சூர்யா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்துவிட்டுத் தொடர்ந்தான்.

"நான் என்ன வேலை பார்க்கிறேன்னு உனக்குத் தெரியும்ல? ரூம் கிளீன் பண்றது, செட் பண்றது, ஃப்ரெஷ்னர் அடிச்சு வாசனையா மாத்துறதுன்னு நாள் முழுக்க ஓடிக்கிட்டே இருக்கணும்.

யாரோ சாப்பிட்டுப் போட்ட பேப்பர், டிரஸ், கவர், சிகரெட் துண்டுகள்... சில நேரங்கள்ல காண்டம் கூடக் குப்பையில கிடக்கும். அதையெல்லாம் சுத்தம் பண்ணணும். பாத்ரூமைச் சுத்தம் பண்ணணும். யாரோ படுத்துப் புரண்ட பெட்ஷீட்டை எடுத்துட்டுப் புதுசா ரூமைத் தயார் லக்சரியா அழகுப்படத்திடணும். இதெல்லாம் முடிச்சுட்டு அடுத்த ரூமுக்குப் போகணும்.

எனக்கு இந்த வேலை பிடிக்கலன்னு சொல்லி என்ன செய்ய முடியும்? இரண்டு தம்பி, தங்கச்சி. தங்கச்சிக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கக் கடன் வாங்கினேன். அதை அடைக்கணும்னு துபாய்க்கு வந்தேன். அப்படியே தம்பிங்களோட படிப்புச் செலவும் சேர்ந்துச்சு.

கடைசியா லீவுல ஊருக்குப் போனப்போ, கண்ணுக்கு லட்சணமா ஒருத்தியைப் பார்த்துக் கல்யாணமும் பண்ணி வச்சாங்க. கல்யாணம் பண்ணினா வீடு வேணும்னு வீட்டுக் கடன் வேற. இப்போ கல்யாணக் கடன், வீட்டுக் கடன்னு எல்லாத்தையும் அடைக்கிறதுக்காக மறுபடியும் துபாய்க்கு வந்துட்டேன். இன்னும் ஊருக்குப் போய் நிம்மதியா இருக்க முடியலை.

நீயோ உனக்குப் பிடிச்ச வேலையைத்தான் தேடி வந்த. கொஞ்சம் கடனை அடைச்சிட்டு நிம்மதியா இருக்கலாம்னு நினைச்ச. இப்போ உனக்குப் பிடிக்காத அசைவ உணவுக் கிச்சனுக்குப் போக வேண்டிய நிலைமை.

வேற வழியில்லை பிரணவ் ஆண்டவன் மேல பாரத்தைப் போட்டுட்டுச் சம்மதிச்சு பணத்தை வாங்கி ஊருக்கு அனுப்பு. முதல்ல உங்கம்மாவுக்கு ஆபரேஷன் நடக்கட்டும்.

இந்தப் பணக்காரங்க மனசு எப்போ மாறும்னு சொல்ல முடியாது. இப்போ சம்மதம்னு சொல்லிட்டு, நாளைக்கு ஏதாவது காரணம் சொல்லிப் பணம் கொடுக்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா என்ன செய்வ? அப்புறம் உங்கம்மாவோட ஆபரேஷனுக்கு என்ன பண்ணுவ?

அசைவ உணவோட வாசனை பிடிக்கலையா? வேலை முடிஞ்சதும் நல்லா குளிச்சுடு. உனக்குத்தான் குளிக்க அலுக்காதே" என்று சொல்லி அவன் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தான்.

அவனுடைய பேச்சில் இருந்த யதார்த்தம் பிரணவின் மனதைச் சற்றே இலகுவாக்கியது.

தன்னைவிட அதிகமான சுமைகளைச் சுமந்துகொண்டு சூர்யா வாழ்வதைக் கேட்டதால் தான் அவனுக்குள் அந்தச் சிறு புன்னகை அரும்பியதோ என்னவோ!

சிறிது நேரம் யோசித்தவன், மனதில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். உடனே அண்ணன் நிர்மலுக்கு அழைத்தான்.

"அண்ணா, பணம் நாளைக்குத் தயாராகிடும். அம்மாவோட ஆபரேஷனுக்கு ஏற்பாடு பண்ணு. டாக்டர்கிட்ட பேசி எல்லா விவரத்தையும் விசாரிச்சுக்கோ."

மறுமுனையில் நிர்மல் பெருமூச்சுடன் பேசினான்.

"அம்மா பேசினாங்கடா. அவங்களுக்கு அவங்களைப் பத்திக் கவலை இல்லையாம். உன்னைத் தனியா விட்டுட்டுப் போயிடுவேனோன்னுதான் பயப்படுறாங்க. உனக்கு ஒரு கல்யாணமாவது பண்ணி வச்சிருக்கணும்னு சொல்லி அழுதாங்க. டாக்டர் பார்த்துத் திட்டினதுக்குப் பிறகுதான் அமைதியானாங்க.

உன்கிட்ட பேசணும்னு சொன்னாங்க. ஆனா, பகல்ல நீ போனை லாக்கர்ல வச்சிடுவேன்னு சொன்னதால அமைதியா இருந்தாங்க. இப்போ தூங்குறாங்க. நீ ஒரு ஆடியோ மெசேஜ் அனுப்பி வை. அம்மாகிட்டக் காட்டுறேன்."

"சரிண்ணா" என்றவன், அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு அம்மாவுக்காக ஒரு குரல் செய்தியைப் பதிவு செய்தான்.

"அம்மா, நல்லா மனசைத் தைரியமா வச்சுக்கோங்க. ஆபரேஷனுக்கு வேண்டிய பணம் ரெடியாகிடும். எதுவும் யோசிக்காதீங்க. நான் இருக்கேன்மா.

எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலையேன்னு கவலைப்படாதீங்க. அதுக்கெல்லாம் இப்போ அவசரமில்லை. நீங்க நல்லபடியா குணமாகி வீட்டுக்கு வந்ததும், நாம அதைப் பத்திப் பேசலாம். இப்போ உங்க உடம்பைப் பார்த்துக்கோங்க. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்!"

அந்தச் செய்தியை நிர்மலுக்கு அனுப்பிவிட்டு, பிரணவ் கண்களை மூடி அமர்ந்தான்.

அம்மாவுக்கான பணத்தை ஏற்பாடு செய்வதற்கு ஒரு வழி கிடைத்திருந்தது. ஆனால், அதற்காக அவன் கொடுக்க வேண்டிய விலைதான் அவனுக்குள் இன்னமும் உறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

அடுத்த நாள் காலையில் வேலைக்குக் கிளம்பும்போது இறைவனை வேண்டிக் கொண்டான். 'என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன். அம்மாவைக் காப்பாற்றிவிடு இறைவா.'

புறப்படுவதற்கு முன்பு அவன் மனம் தியானாவைத் தேடியது.

அவளிடம் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. ஆனால், உடனே அந்த எண்ணத்தை அடக்கிக்கொண்டான்.

அவளாகவே வரட்டும். தன்னைப் போலவே அவளும் காதலில் விழுந்துவிட்டாள் என்பது அவனுடைய நம்பிக்கை. ஆனால், மதம் என்ற தடையைக் காரணம் காட்டி விலகி நிற்கும் அவள், தானாக முன்வந்து தன் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தான்.

அவளாக வந்தால்தான், அவளுடைய முடிவில் உறுதியிருக்கிறது என்று நம்பி அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க முடியும் என்று நினைத்தான்.

அந்த நம்பிக்கையுடன் ஹோட்டலுக்குக் கிளம்பினான்.

ஜிஃப்ரான் ஹோட்டலுக்குச் சென்றதும் முதலில் மாதவன் செஃப்பைச் சந்தித்தான் பிரணவ்.

"செஃப், நான் அசைவ உணவுப் பிரிவுக்குப் போகச் சம்மதிக்கிறேன்,” என்றான்.

அவனுடைய முகத்தில் இருந்த தயக்கத்தைப் பார்த்த மாதவன், அவன் எவ்வளவு போராடி அந்த முடிவுக்கு வந்திருப்பான் என்பதைப் புரிந்துக் கொண்டார்.

“சரிப்பா. வா, முதல்ல அன்வர் சாரைப் பார்த்துட்டு வரலாம்.”

இருவரும் அன்வரின் அறைக்குச் சென்றனர்.

பிரணவ் சம்மதித்ததை அறிந்த அன்வர், தாமதிக்காமல் பணத்தை நிர்மலின் வங்கிக் கணக்கிற்கு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார்.

ஐந்து வருட ஒப்பந்தத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. வழக்கமான வேலையுடன் கூடுதல் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்வதால், பிரணவுக்குக் கூடுதல் சம்பளமும் கிடைக்கவிருந்தது.

இதே வாய்ப்பு வேறு ஒருவருக்குக் கிடைத்திருந்தால், அதை ஒரு ஜாக்பாட்டாகவே நினைத்திருப்பார். ஆனால், பிரணவுக்கோ வேண்டாத தெய்வத்தைக் கண்டதுபோல இருந்தது.

அவன் மனதுக்குப் பிடிக்காத வேலையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதுவும் அம்மாவின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக!

மாதவன் பிரணவை அழைத்துக்கொண்டு அசைவ உணவுப் பிரிவை நோக்கிச் சென்றார்.

முதல் நாள் பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தையை அழைத்துச் செல்வதைப் போல, அவனை அங்கே அழைத்துச் சென்றார்.

அந்தப் பிரிவின் பொறுப்பில் இருந்த தலைமைச் சமையல்காரர் சலீமிடம் பிரணவை அறிமுகப்படுத்தினார்.

"அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், பாய்!" என்று மாதவன் வாழ்த்த, சலீமும் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

"வஅலைக்கும் அஸ்ஸலாம், பாய்! சொல்லுங்க." மாதவன் பிரணவைக் காட்டினார்.

"பாய், நான் சொன்னேனே... நம்ம பையன். கொஞ்சம் பார்த்துக்கோங்க. இதுக்கு முன்னாடி இவன் அசைவம் சமைக்கிற கிச்சனுக்குப் போனதே இல்லை. இப்போ அன்வர் சார், இங்க ஆள் பற்றாக்குறை இருக்குன்னு உதவிக்கு அனுப்பியிருக்கார்.

எது சொன்னாலும் பொறுமையா சொல்லிக் கொடுங்க. பிரணவ் புரிஞ்சுக்குவான்." சலீம் பிரணவின் முகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

"அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன், மாதவன். நீங்க கவலைப்படாதீங்க." என்ற பிறகு மாதவன் பிரணவின் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தார்.

"இதுக்கு மேல நீ தான் சகிச்சுக்கணும், பிரணவ். வேலைக்குப் போ. உங்கம்மாவுக்கு ஆபரேஷன் முடிஞ்சதும் நிர்மல் எனக்குப் போன் பண்ணச் சொல்லியிருக்கேன். எனக்குக் கால் பண்ணினதும் உன்கிட்டச் சொல்றேன்.

ஏதாவது அவசரம்னா பர்மிஷன் வாங்கிட்டு லாக்கருக்குப் போய் போனைப் பார்த்துக்கோ. சரியா?" என்றார் 

"சரிங்க, செஃப்."

மாதவன் அங்கிருந்து சென்றதும், பிரணவ் சலீமைப் பின் தொடர்ந்தான்.

அசைவ உணவுக் கிச்சனுக்குள் நுழைந்ததுமே அவனுடைய முகம் மாறியது.

அங்கே பலவிதமான இறைச்சிகள் தனித்தனியாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு பக்கம் இறைச்சியை வெட்டும் சத்தம், இன்னொரு பக்கம் பாத்திரங்கள் உருளும் ஓசை. அடுப்புகளில் கொதித்துக் கொண்டிருந்த உணவுகளிலிருந்து எழுந்த வாசனையோ அவனுடைய வயிற்றைப் புரட்டிப் போட்டது.

அந்த வாசனையைத் தாங்க முடியாமல் மூக்கைச் சுருக்கினான். உதடுகளை இறுக்கிக் கொண்டான். தொண்டைக்குள் குமட்டல் எழ, அதை அடக்குவதற்காகப் பெருமூச்சு விட்டான்.

எப்படிடா இங்கே வேலை செய்யப் போற? அவனுடைய மனமே அவனைக் கேள்வி கேட்டது.

“என்ன தம்பி, அப்படியே நின்னுட்ட? என்ன செய்யணும்னு தெரியலையா?” என்று சலீம் கேட்டார்.

பிரணவ் என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தான்.

அவன் முகத்தைப் பார்த்த சலீம் சிரித்தார். "மாதவன் பாய் உன்னைப் பத்திச் சொன்னார். ஆனா, தம்பி... அசைவ உணவுப் பிரிவுக்கு வந்துட்டு எட்டு மணி நேரமும் மூக்கைப் பொத்திக்கிட்டு நிக்க முடியாது. இங்க கழுவுறது, வெட்டுறது, சுத்தம் பண்றது எல்லாமே ரொம்ப முக்கியம்.

சமையலைப் பொறுத்தவரைக்கும், சில உணவுகளைச் செய்வது சைவத்தைவிட அசைவத்துல எளிதா இருக்கலாம். ஆனா, செய்முறையில ஒரு சின்ன தவறு நடந்தால்கூட மொத்த உணவோட சுவையும் மாறிடும். அதனால முதல்ல சின்னச் சின்ன வேலைகளில் ஆரம்பிச்சு உனக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கிறேன்.

"எதுவா இருந்தாலும் சுத்தம், சுறுசுறுப்பு, கவனம்... இந்த மூணும் முக்கியம். புரியுதா?"

"புரியுது, செஃப்" என்றான் பிரணவ்.

சலீம் உடனே அவனைத் திருத்தினார்.

"செஃப்பா. என்னை பாய்னு கூப்பிடு"

"சரிங்க... பாய்" என்று அவசரமாகத் திருத்திக் கொண்டான் பிரணவ்.

அவனுடைய முகத்தில் இன்னமும் தயக்கம் மிச்சமிருந்தது.

அம்மாவைக் காப்பாற்றுவதற்காக அவன் எடுத்த முடிவு சரியானதுதானா என்று மனம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. ஆனால், இப்போது பின்வாங்க முடியாது.

அவன் ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்துவிட்டு, சலீம் காட்டிய வேலையைக் கவனிக்கத் தொடங்கினான்.

அந்தக் கிச்சனில் அவனுடைய முதல் நாள் தொடங்கியது.

அது வெறும் புதிய வேலைக்கான முதல் நாளா? இல்லை, தன்னுடைய போராட்டத்தின் முதல் நாளே ஒட்டமெடுக்க கூடியதா அவனுக்கே தெரியவில்லை.

-தொடரும்.

-பிரவீணா தங்கராஜ் 

உலக வாழ்க்கை ஒரு தற்காலிக அனுபவம்.

-குர்ஆன் 3:185

தியானாவும் பிரணவும் உயிரற்ற பொம்மைகளைப் போல நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்றால் அது மிகையாகாது.

இருவருடைய மனதிலும் ஒரே போராட்டம். 

ஒருவரை ஒருவர் விரும்பியும், அந்தக் காதலைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு வாழ்க்கையை நோக்கி ஒன்றாக நடக்க முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தியானாவின் வார்த்தைகள் பிரணவின் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

‘என்னை மறந்துடுங்க, பிரணவ்!’ மறப்பது அவ்வளவு எளிதா என்ன? அவளிடம் தன் காதலைச் சொல்லிவிட்டால் மனதிலிருக்கும் பாரம் குறைந்துவிடும் என்று நினைத்தான். 

   ஆனால், அவளிடம் காதலைச் சொன்ன பிறகுதான் அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் அவனை இன்னும் அதிகமாக வாட்டியது

அவன் கையில் இருந்த கைப்பேசியை ஒருமுறை பார்த்தான். தியானாவிடமிருந்து ஏதாவது செய்தி வந்திருக்கிறதா என்று பார்க்கும் பழக்கம் இப்போதும் அவனை விடவில்லை.

அவளிடமிருந்து எந்தச் செய்தியும் வராததைப் பார்த்ததும், எரிச்சலுடன் கைப்பேசியைத் தூரமாக வீசியெறிந்தான்.

அவனுடைய நடவடிக்கைகளை அறையின் மறுபுறத்திலிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த சூர்யாவுக்கு ஏதோ சரியில்லை என்பது மட்டும் புரிந்தது.

பிரணவும் சூர்யாவும்  நெருக்கமாக பழகியதில்லை. இருவரும் அறையைப் பகிர்ந்துக் கொள்ளும் நண்பர்கள் மட்டுமே. அதனால், அவனுடைய தனிப்பட்ட விஷயங்களில் அதிகமாகத் தலையிட சூர்யா விரும்பவில்லை.

ஆனால், மாலை வேலை முடிந்து அறைக்கு வந்ததிலிருந்து இரவு வரையிலும், மறுநாள் காலையிலும் பிரணவ் அவனுடன் தானே இருந்தான். வழக்கமாகச் சிரித்துப் பேசும் அவன், இப்போது எதையோ பறிகொடுத்தவன் போல அமைதியாக இருந்தது சூர்யாவுக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஒரு கட்டத்தில் பொறுக்க முடியாமல் அவனருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

"என்னடா பிரணவ், ஏன் ஒரு மாதிரியாவே இருக்க? வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சனையா?" 

"அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைடா."

"பின்ன என்ன? ஏதோ ஒண்ணைப் பறிகொடுத்தவன் மாதிரி இருக்கியே!" பிரணவ் சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தான். பிறகு, மனதுக்குள் அடைத்து வைத்திருந்த உணர்வுகளை இனியும் மறைக்க முடியாதவனாகத் தலையைக் குனிந்தபடி சொன்னான்.

"நான் தியானாவை லவ் பண்ணறேன் சூர்யா."

 அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சூர்யா அவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான்.

"என்னடா சொல்ற? அந்த முஸ்லிம் பொண்ணையா?"

"ம்.."

"அடப்பாவி அவ முஸ்லீம் பொண்ணு வேற. எப்போ இருந்து இந்தக் காதல்?"

"கொஞ்ச நாளாவே அவளைப் பிடிச்சிருந்தது. இப்போ அது காதல்னு புரிஞ்சிருச்சு."

பிரணவின் ஒற்றைச் சொல்லில் இருந்த வேதனையைச் சூர்யாவால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. இருந்தாலும், நண்பனின் வாழ்க்கை சிக்கலாகிவிடுமோ என்ற கவலை அவனுக்கு அதிகமாக இருந்தது.

''டேய், நமக்கு இந்தத் தலைவலி எல்லாம் வேண்டாம்டா. பேசாம சைட் அடிச்சோமா, ரசிச்சோமான்னு கடந்து போயிட வேண்டியதுதானே! காதல் வர்றதெல்லாம் தப்பில்லை. ஆனா, வாழ்க்கைன்னு வரும்போது ஆயிரம் விஷயங்களை யோசிக்க வேண்டியிருக்கும். அதுவும் மதம் வேற வேறன்னா இன்னும் நிறையப் பிரச்சனைகள் வரலாம். பேசாம அவளை மறந்துட்டு உன் வேலையைப் பாரு." சூர்யா சொன்னதைக் கேட்ட பிரணவ் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"அவள்கிட்ட காதலிக்கிறதைச் சொல்லிட்டேன்.'

"என்னடா குண்டு தூக்கி போடற" சூர்யா தன்னையும் அறியாமல் சத்தமாகக் கேட்டான்.

"எப்போடா?

"ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி."

"ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடியா? இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை இப்போ வந்து சொல்றே?"

"அவளும் என்னைக் காதலிக்கிறா. ஆனா ரெண்டு பேரும் வேற வேற மதமென்ற காரணத்தால, இந்தக் காதல் வாழ்க்கைக்கு ஒத்துவராதுன்னு சொல்லி விலகப் பார்க்கிறா." சூர்யா பெருமூச்சு விட்டான்.

"அப்போ, அவளுக்கும் உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு. ஆனா, ஏத்துக்க முடியாம மதத்தை ஒரு காரணமா சொல்லி விலகுறா. கரெக்ட் தானடா. அவளே தெளிவா சொல்லிட்டா, உங்களால ஒண்ணா வாழ முடியாதுன்னு. அப்புறம் எதுக்கு அவளைப் பிடிச்சு இழுத்துக்கிட்டு இருக்க? அவளுடைய முடிவை மதிச்சு விலகுறதுதான் நல்லது." என்றான்.

"என்னால முடியலைடா சூர்யா.' அவளை மறக்க முடியலை. எனக்கு அவ வேணும்." என்று குழந்தை பொம்மையை கேட்டு அடம்பிடிப்பது போல கேட்டான்.

அடுத்த நொடி சூர்யாவின் முகம் மாறியது. "டேய்! என்ன விளையாடுறியா? காதலிக்கிறேன்னு சொல்றது வேற, வாழ்க்கை முழுக்க அவளோட வாழணும்னு நினைக்கிறது வேற. மதம், குடும்பம், எதிர்காலம், குழந்தைகள்... எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கு. இதையெல்லாம் யோசிச்சுப் பார்த்தியா?" என்று அடுக்கியதற்கு பிரணவிடம் பதிலில்லை.

"உண்மையைச் சொல்லணும்னா, நீ இப்போ காதல்ல விழுந்திருக்க. எல்லாம் சரி தான். ஆனா, அந்தக் காதலை வாழ்க்கையா மாறும் போது உன்னால எல்லாத்திலும் விட்டுக்கொடுத்து போக முடியுமா? இல்லை உன்‌ மதத்தை யோசிச்சிருக்கியா?"

சூர்யாவின் கேள்விகள் பிரணவின் மனதை மேலும் குழப்பின. தியானாவிடம் பேசும்போது அவள் எழுப்பிய கேள்விகளும் இப்போது சூர்யாவின் வாயிலிருந்து வெளிவந்தன.

அவளை இழக்கக் கூடாது என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால், அவளோடு வாழ்வதற்காகத் தன்னால் என்னென்ன செய்ய முடியும் என்று இதுவரை முழுமையாக யோசித்திருக்கவில்லை. அந்த நேரம் சூர்யா வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வரவும் "சரி, இப்போ இதைப் பத்திப் பேசிப் பயனில்லை. நீ கொஞ்சம் அமைதியா இரு. நான் வீட்டுல பேசிட்டு வர்றேன்." நண்பனின் முகத்தில் இருந்த வேதனையைப் பார்த்தபடி எழுந்த சூர்யா, தன் மனைவியுடன் பேசுவதற்காக அறையின் மறுபுறம் சென்றான்.

பிரணவ் மட்டும் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான். 'அவளுக்காக நான் என்ன செய்யவும் தயாராக இருக்கிறேன் ஆனா என்ன செய்யறது' அந்தக் கேள்விக்கு அவனிடம் இன்னும் பதில் இல்லை.

சிறிது நேரத்தில் பிரணவின் கைப்பேசியும் ஒலித்தது.

திரையில் அண்ணன் நிர்மலின் பெயரைப் பார்த்ததும் அழைப்பை ஏற்றான்.

"சொல்லுண்ணா! எப்படி இருக்கீங்க? அம்மா நல்லா இருக்காங்களா?"

"நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம்டா. நீ எப்படி இருக்க? வேலை எல்லாம் ஒழுங்கா போகுதா?"

"ம்... நல்லா போகுதுண்ணா." என்றான்.

"சரி, ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.” நிர்மலின் குரலில் இருந்த தயக்கம் பிரணவுக்கு ஏதோ விபரீதம் நடந்திருக்குமோ என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.

“என்னண்ணா? என்னாச்சு?'' என்று கேட்டான

"பிரணவ் இதை எப்படி சொல்லறதுனு தெரியலை. ஆனா அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாம போயிடுச்சுடா."

"என்னண்ணா சொல்றீங்க?" பிரணவ் பதற்றத்துடன் எழுந்து நின்றான்.

"அன்னைக்கு அம்மா வீட்டுல இருந்தவங்க திடீர்னு மயங்கி விழுந்துட்டாங்க. நினைவே இல்லாம இருந்ததால உடனே ஹாஸ்பிடலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போனோம். பரிசோதனை பண்ணிப் பார்த்துட்டு, ஹார்ட் அட்டாக் வந்திருக்குன்னு டாக்டர் சொன்னாங்க.

பிரணவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றுவிட்டதைப் போல இருந்தது.

"அம்மாவுக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கா?"

"ஆமாடா. இதயத்துல ரெண்டு மூணு இடத்துல அடைப்பு இருக்குன்னு டாக்டர் ஆபரேஷன் பண்ணணும்னு சொல்லியிருக்கார். இப்போதைக்கு மருந்து மாத்திரை கொடுத்து நிலைமையைச் சமாளிச்சிருக்காங்க. ஆனா, அடுத்தது என்ன பண்றதுன்னு தெரியலைடா." நிர்மலின் குரலில் இருந்த கலக்கம் பிரணவையும் நிலைகுலையச் செய்தது.

அம்மாவின் முகம் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் வந்தது. தன்னை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவதற்காகக் குடும்பம் பட்ட கஷ்டங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அவனுடைய எதிர்காலத்துக்காக எத்தனையோ ஆசைகளை ஒதுக்கி வைத்திருந்த அம்மா, இப்போது மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிறார் என்ற செய்தியை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

"அண்ணா... அம்மா இப்போ எப்படி இருக்காங்க?"

"இப்போ பரவாயில்லைடா. ஆனா, டாக்டர் சொன்னதைக் கேட்டதிலிருந்து மனசே சரியில்லை. ஆபரேஷனுக்கு எவ்வளவு செலவாகும்னு கூட இன்னும் முழுசா தெரியலை. அதான் உன்கிட்ட பேசலாம்னு கூப்பிட்டேன்." பிரணவ் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான்.

அம்மாவைக் காப்பாற்ற வேண்டும். அதற்கு என்ன வழி என்று தெரியவில்லை. கையில் இருந்த பணம் போதுமா என்பதும் புரியவில்லை.

"நான்... ஏதாவது வழி கிடைக்குமான்னு பார்க்கிறேண்ணா." அவனுடைய குரல் உடைந்தது.

அந்த நேரத்திலும் நிர்மல் ஏதோ சொல்லத் தயங்குவது போல இருந்தான்.

"இன்னொரு விஷயம் இருக்குடா..." 

"என்னண்ணா?"

"நான் மறுபடியும் அப்பாவாகப் போறேன்டா!" ஒரு கணம் பிரணவுக்குப் புரியவில்லை.

"என்னண்ணா சொல்றீங்க?" 

"உங்கண்ணி திரும்ப கன்சீவா இருக்காடா. இன்னைக்குத்தான் உறுதியா தெரிஞ்சது."

நிர்மலின் குரலில் இருந்த மகிழ்ச்சி, அவனுடைய தம்பியின் மனநிலையை நினைத்து அடுத்த நொடியே அடங்கியது.

"இந்தச் சந்தோஷமான விஷயத்தை உன்கிட்ட சொல்லணும்னு நினைச்சேன். ஆனா, அம்மாவுக்கு இப்படி ஆனதால எதையும் சந்தோஷமா சொல்ல முடியலைடா."

அத்தனை கவலைகளுக்கு நடுவிலும் அண்ணனுக்குக் கிடைத்த அந்தச் செய்தி பிரணவுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

"அட, வாழ்த்துகள்ணா! ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. அண்ணிக்கிட்டயும் என் வாழ்த்துகளைச் சொல்லுங்க. அண்ணி இருக்காங்களா?" என்று கேட்க, "அவ கவினுக்கு சாப்பாடு வாங்கி ஊட்டிவிட கேன்டீன் போயிருக்கா. நான் அம்மா இருக்கற ஐசியூ வார்டுக்கு வெளியே இருக்கேன். சங்கரி வந்ததும் சொல்லறேன். கவின் கூட உன்னோட பேசணும்னா ஆசைப்பட்டான். ஆனா அம்மாவை ஹாஸ்பிடலுக்கு அழைச்சிட்டா வரவும் முகமே டல்லாகிடுச்சு." 

பிரணவ் குரலில் இருந்த சோர்வுக்கிடையே ஒரு சிறிய புன்னகை மலர்ந்தது.

"நல்லதும் கெட்டதும் கலந்து வர்றது தானே வாழ்க்கை, அண்ணா. கவலைப்படாதீங்க. அம்மாவையும் நல்லபடியா பார்த்துக்கலாம். எல்லாம் சரியாகிடும். அண்ணியிடம் கேட்டதாக செல்லுங்க. கவினிடம் பிறகு பேசறேன் ." தன் மனமே உடைந்து கிடந்தாலும், அண்ணனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல முயன்றான் பிரணவ்.

அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னபோது, இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தியானாவின் கதையில் படித்த வரிகள் நினைவுக்கு வந்தன.

வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் மாறி மாறி வருவது இயல்புதான். ஒரு துயரம் வந்துவிட்டதென்று வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டதாக நினைத்துவிடக் கூடாது

அவளுடைய கதைகளில் வரும் வரிகள், இப்போது அவனுடைய வாழ்க்கையிலேயே எதிரொலிப்பது விந்தையாக இருந்தது.

தியானாவை நினைத்ததும் அவனுடைய மனம் மீண்டும் கனத்தது.

"சரி, அண்ணா. அண்ணியை நல்லா பார்த்துக்கோங்க. அம்மாவையும் கவனமா பார்த்துக்கோங்க. ஆபரேஷன் பத்தி டாக்டர் என்ன சொல்றார்னு எனக்குச் சொல்லுங்க. நான் இங்கே பணத்துக்கு ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ண முடியுமான்னு பார்த்துட்டு உங்களுக்குக் கூப்பிடுறேன்."

"சரிடா. நீயும் உடம்பைப் பார்த்துக்கோ." அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டதும் பிரணவ் கைப்பேசியை மெதுவாகக் கீழே இறக்கினான்.

ஒரே நேரத்தில் எத்தனை பிரச்சனைகள்.

ஒருபுறம் தியானாவுடனான காதல். மறுபுறம் அம்மாவின் உடல்நிலை. அண்ணனின் புதிய வாழ்க்கை, வரவிருக்கும் குழந்தை, மருத்துவச் செலவுகள். எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் எப்படி எதிர்கொள்வது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அம்மாவுக்குத் தேவையான பணத்தை எப்படியாவது ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். அதுதான் இப்போது அவனுடைய முதல் கடமை.

அறைக்குள் இங்கும் அங்கும் நடந்தவன், கடைசியில் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். தனக்குத் தெரிந்த வழிகளை ஒவ்வொன்றாக யோசித்துப் பார்த்தான். ஆனால், உடனடியாகப் பணம் கிடைக்கக்கூடிய எந்த வழியும் அவனுக்குத் தோன்றவில்லை.

வீட்டிலிருந்து கடன் வாங்கிச் சமாளிக்க முடியாத நிலைமை. அண்ணனும் தன் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியவன். இப்போது அம்மாவின் மருத்துவச் செலவும் சேர்ந்துவிட்டது.

‘என்ன செய்யலாம்?’ நீண்ட நேரம் யோசித்தும் அவனுக்குத் தீர்வு கிடைக்கவில்லை.

கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

மறுநாள் நேராகத் தன்னுடைய சீனியர் செஃப் மாதவனைச் சந்தித்துப் பேச வேண்டும். அவசரமாகப் பணம் தேவைப்படுவதை விளக்கி, முன்பணமாக ஏதாவது தொகை கிடைக்குமா என்று கேட்க வேண்டும்.

அது கிடைத்தால், அம்மாவின்

சிகிச்சைக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யலாம்.

அந்த நம்பிக்கையோடு அன்றைய இரவை எப்படியோ கடத்தினான் பிரணவ்.

ஆனால், அவன் எதிர்பார்த்தது போல மறுநாள் அமையுமா?

-தொடரும்.

பிரவீணா தங்கராஜ்

பிரவீணா தங்கராஜ்

அல்லாஹ் உன் உள்ளத்தின் ரகசியங்களையும் அறிவான்.

-குர்ஆன் 67:13

பிரணவ் எப்போதும் போல தியானாவுக்காகக் காத்திருக்க, அவளோ அன்றைக்கு முன்கூட்டியே கிளம்பிச் சென்றிருந்தாள்.

இது ஒரு நாள், இரண்டு நாள் நடந்த நிகழ்வல்ல. தொடர்ந்து ஒரு வாரமாகவே இப்படித்தான் நடந்துக் கொண்டிருந்தது.

வழக்கமாக அவளுடன் ஒரே டாக்ஸியில் பயணிக்கக் காத்திருப்பவன், அவளைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவலுடன் ரிசப்ஷன் பக்கம் வந்தாலும், அவளோ ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக் கூறி அவனைத் தவிர்த்தாள்.

தொலைபேசியில் அழைத்தாலும் பதிலில்லை. குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாலும் பதிலில்லை.

என்னாச்சு இந்தப் பொண்ணுக்கு? என்று புரியாமல் தவித்தவனுக்கு, குறைந்தபட்சம் கதையின் வழியாகவாவது அவளிடம் பேசிவிடலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

அவள் எழுதிய கதையின் கீழ் கருத்தைப் பதிவிட்டான். வழக்கமாக அவனது கருத்துகளுக்குப் பதிலளிக்கும் தியானா, இம்முறை அவனது கருத்தை மட்டும் கண்டுக் கொள்ளாமல் விட்டிருந்தாள்.

அப்போதுதான் அவனுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

தியானா தன்னைத் தவிர்க்கிறாள். ஆனால் ஏன்? அவளுக்குத் தன் மீது ஏதேனும் கோபமா? தான் தெரியாமல் ஏதாவது தவறாகப் பேசிவிட்டோமா? இல்லை, வேறு ஏதாவது பிரச்சினையா?

பலவிதமாக யோசித்தவனுக்கு, கடைசியாக அவளுடன் பேசிய உரையாடல்தான் நினைவுக்கு வந்தது.

பம்பாய் படத்தைப் பற்றிப் பேசினேன்.. ஒருவேளை, நான் அவளைக் காதலிக்கிறேன் என்று அவள் புரிந்துக் கொண்டிருப்பாளோ? அதனால் தான் என்னைத் தவிர்க்கிறாளோ? அந்த எண்ணம் அவனது மனதை வலிக்கச் செய்தது.

அவளுக்கு என் மீது அந்த மாதிரியான எண்ணம் இல்லையென்றால், நேரடியாகச் சொல்லிவிட வேண்டியது தானே! எதற்காக இப்படித் தவிர்க்க வேண்டும்? என்று மனதுக்குள் புலம்பினான்.

ஆனால் தியானாவின் பார்வை அவனைத் தேடுவதையும், பேசும்போது அவளது கண்களில் தோன்றும் மெல்லிய ஆர்வத்தையும் அவன் மறந்துவிடவில்லை. அவனுடன் பேசும்போது அவள் கண்களில் மலரும் புன்னகையையும், அவன் கிண்டல் செய்யும்போது அதை மறைக்க முயலும் விதத்தையும் அவன் கவனித்திருக்கிறான்.

அந்தப் பார்வைகள் பொய்யாக இருக்குமா? அவளுக்கும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால் என்னைப் போலவே அவளும் அதை வெளிப்படுத்தத் தயங்குகிறாளோ? என்று தனக்குத்தானே சமாதானம் செய்துக் கொண்டான்.

அதே நேரத்தில், அவளது மௌனத்தைத் தனக்குச் சாதகமாக எடுத்துக் கொள்வதும் சரியல்ல என்பதை உணர்ந்தான். எத்தனை நாள் தான் மனதை திறக்காமல் நடமாடுவது?

அவனது மனம் குழம்பித் தவித்தது. தியானாவுடன் பழகத் தொடங்கிய இந்த நான்கு மாதங்களில், அவளுடைய குணம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவளது பேச்சு, எழுத்தின் மீதான ஆர்வம், குடும்பத்தின் மீது அவள் கொண்டிருந்த அக்கறை என ஒவ்வொன்றும் அவனை அவள்பால் ஈர்த்திருந்தன.

தனிப்பட்ட முறையில் அவளை மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதுதான் உண்மை.

ஆனால், இப்போது அவள் தன்னைத் தவிர்ப்பதற்கான காரணம் என்னவென்று புரியாமல் தவித்தான்.

அந்த நேரத்தில் அருகிலிருந்த பள்ளிவாசலிலிருந்து குர்ஆன் ஓதும் சப்தம் மென்மையாகக் கேட்டது. அந்த ஓசை அவனது சிந்தனையை நிகழ்காலத்திற்குத் திருப்பியது.

அவள் என்னைத் தவிர்ப்பதற்குக் காரணம் மதமாக இருக்குமோ? அந்தக் கேள்வி எழுந்ததும், அவனுக்குள் மறைந்திருந்த உண்மை வெளிப்பட்டது.

தியானாவைப் பிடித்திருந்தாலும், அவளிடம் தன் காதலை வெளிப்படுத்தத் தயங்கியதற்கு அவனுக்கும் மத வேறுபாடு ஒரு காரணமாகத் தானே இருந்தது?

அவளது குடும்பம் தன்னை ஏற்றுக் கொள்ளுமா? தியானா தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பினாலும், அவளது குடும்பத்தினர் அதற்குச் சம்மதிப்பார்களா? இருவரின் மதங்களும் அவர்களது காதலுக்கு இடையில் தடையாக வந்தால் என்ன செய்வது?

இப்படிப் பல கேள்விகள் அவனுக்குள்ளும் இருந்தன.

அதே கேள்விகள்தான் தியானாவையும் அச்சுறுத்துகின்றனவோ?

அவளது மௌனத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணம் அதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவுக்கு வந்தான். அதன்பிறகு அவனும் தியானாவைத் தேடிச் செல்வதைத் தவிர்த்தான். அவனுக்கும் அவசரமாக எதையும் யோசிக்காமல் அவளது மனதை களைத்திட மனமில்லை.

அவள் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று பேச முயற்சிக்கவில்லை. தொலைபேசியில் அழைக்கவில்லை. குறுஞ்செய்திகளும் அனுப்பவில்லை.

அவளது கதைகளை மட்டும் தொடர்ந்து வாசித்தான்.

கதையின் கீழ் கருத்துகளைப் பதிவிடும்போதுகூட, அவளது பதிலை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்காமல் வெளியேறி விடுவான்.

என்ன செய்வது? இது திரைப்படமோ, கதையோ இல்லையே! காதலித்தால் எல்லாத் தடைகளையும் தாண்டி ஒன்றாகிவிடலாம் என்று நினைப்பதற்கு. நிஜ வாழ்க்கையில் குடும்பம் இருக்கிறது. மதம் இருக்கிறது. அவளுடைய நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன என்று உணர்ந்தான்.

தியானாவின் குடும்பம் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளாது என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் வலுப்பெற்றது.

இப்போதே அவளுடன் பழகியதற்கே மனம் இவ்வளவு வலிக்கிறது. இன்னும் நெருக்கமாகப் பழகி, அவளைப் பிரிய முடியாத நிலைக்குச் சென்றுவிட்டால் என்ன செய்வது?

அதனால், தன் மனத்தில் முளைத்திருந்த காதலை முளையிலேயே கிள்ளியெறிந்துவிட வேண்டும் என்று முயன்றான்.

ஆனால் மனம் அவன் சொல்வதைக் கேட்டால்தானே!

இப்படியே நாட்கள் கடந்தன.

பத்து நாட்களுக்கும் மேலாக இருவரும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை.

ஒரே ஹோட்டலில் வேலை செய்தாலும், ஒருவரையொருவர் சந்திப்பதைத் தவிர்ப்பதில் இருவரும் கவனமாக இருந்தனர்.

ஆனால் முழுமையாகத் தவிர்க்க முடிந்ததா என்றால், இல்லை.

பிரணவ் தியானாவைப் பார்க்க முடியாத ஏக்கத்தில் அவள் எழுதிய கதைகளை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தான். அவளது கதாபாத்திரங்களின் காதலில் தன்னை மறந்தான். அவளது எழுத்துகளில் அவளது மனதைத் தேடினான்.

மறுபுறம், தியானா அவனை நேரில் சந்திப்பதைத் தவிர்த்தாலும், ஹோட்டலின் சிசிடிவி கண்காணிப்புத் திரைகளில் அவன் நடமாட்டத்தைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

ரிசப்ஷன் பகுதியிலும், எக்ஸிட் பிளேஸிலும் அவன் கடந்து செல்லும் நேரங்களில், தன்னையறியாமல் அவளது பார்வை அந்தப் பக்கம் திரும்பிவிடும்.

அவன் நலமாக இருக்கிறானா என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவனது முகத்தை ஒருமுறையாவது பார்க்க வேண்டும். ஆனால் நேரில் அவனை எதிர்கொள்ள மட்டும் தைரியம் வரவில்லை.

அவனிடமிருந்து விலகியிருந்த ஒவ்வொரு நாளும் அவளது மனத்தில் அவன் மீதான ஏக்கத்தை இன்னும் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது.

அன்று பதினைந்தாவது நாள்.

இத்தனை நாட்களாகத் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்த முயன்ற பிரணவால், அன்றைக்கு மட்டும் அதைச் செய்ய முடியவில்லை.

அவளுடன் பேசாமல் இருப்பது அவனைச் சோர்வடையச் செய்திருந்தது. அவளது குரலைக் கேட்காமல், முகத்தைப் பார்க்காமல், அவளுடன் வழக்கம்போலப் பயணிக்காமல் இருந்த நாட்கள் எல்லாம் அவனுக்குள் வெறுமையை உருவாக்கியிருந்தன.

இனி எவ்வளவு நாட்கள்தான் இப்படியே இருப்பது? அவளுக்கு அவனைப் பிடிக்கிறதா, இல்லையா என்பதை ஒருமுறையாவது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தான்.

தொலைபேசியை எடுத்தான். நீண்ட நேரம் திரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், இறுதியில் தன் மனத்தில் இருந்ததை வார்த்தைகளாக மாற்றி அவளுக்கு அனுப்பினான்.

பிரணவ்: நாம ஆடுற கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்துல ரெண்டு பேருமே அகப்படாம தப்பிக்கப் பார்க்கிறோம். ஆனா இந்த ஆட்டத்துல எப்பவாவது ஒருத்தர் கண்ணுல பட்டுத்தானே ஆகணும்!

என் மனசு ஆல்ரெடி உன்னோட கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்துல தோத்துப் போயிடுச்சு, தியானா. என் இதயத்துல நீ வந்து தங்கிட்ட. உன்னை வெளியே அனுப்பவும் முடியலை; உன்னை மறக்கவும் முடியலை.

எஸ்... என் மனசுல நீ தான் இருக்க. நான் உன்னை விரும்புறேன் தியானா.

உனக்கும் என் மேல ஏதோ ஒரு உணர்வு இருக்குன்னு என் மனசு சொல்லுது. ஆனா அதை நீயும் என்னைப் போலவே வெளிப்படுத்தத் தயங்குறேன்னு தோணுது. அதுக்குக் காரணம் மதம் தானா?

நீ முகத்துக்கு முன்னாடி போட்டிருக்கிற கருப்புத் திரையைப் பார்த்து நான் இதைக் கேட்கலை. அந்தத் திரைக்குப் பின்னாடி இருக்கிற உன் மனசைப் பற்றித்தான் கேட்கிறேன்.

உனக்கு அழகே உன் கண்கள்தான். ஆனா, அந்தக் கண்களைப் பார்த்து உன் மனசுல என்ன இருக்குன்னு என்னால முழுசா தெரிஞ்சுக்க முடியல.

அதனால நான் உன்னிடம், அந்தத் திரையைக் கழற்றிட்டு என்னைப் பாரு, என் காதலைப் பாருன்னு சொல்ல மாட்டேன்.

கண்ணாடியைப் பாரு, தியானா. அதுல தெரியுற உன் கண்களைப் பாரு. உன் மனசுக்குள்ள என்ன இருக்கு என்பதை உனக்கே சொல்லும்.

என்னை உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா, அதைச் சொல்ல உனக்கு உரிமை இருக்கு. நான் உன்னை வற்புறுத்த மாட்டேன். நீ என்னைத் தவிர்க்க விரும்பினா, அதையும் நான் ஏத்துக்கிறேன்.

ஆனா, என் மனசுல இருக்கிறதை உன்கிட்ட சொல்லாம என்னால இருக்க முடியலை.

நான் உன்னை விரும்புறேன், தியானா!

இனிமேல் நீ என்னைத் தவிர்த்தாலும், உன் முடிவை நான் மதிப்பேன். ஆனா, உனக்காக நான் முன்ன மாதிரியே டாக்ஸியில ஏறக் காத்திருப்பேன்.

நீ வருவியான்னு தெரியாது. ஆனா, உன்னோட சேர்ந்து பயணிச்ச அந்தச் சின்னச் சின்ன நேரங்களை என்னால அவ்வளவு சீக்கிரம் மறக்க முடியாது.

செய்தியை அனுப்பிவிட்டுப் பிரணவ் கைபேசியைக் கீழே வைத்தான்.

அவனது இதயத்தில் இத்தனை நாட்களாக அழுத்திக் கொண்டிருந்த பாரம் சற்றே குறைந்ததுபோல இருந்தது.

அதே நேரத்தில், அவளிடமிருந்து என்ன பதில் வருமோ என்ற பயமும் எழுந்தது.

இத்தனை நாட்களாகத் தன் மனத்திற்குள் பூட்டி வைத்திருந்த காதலை அவளிடம் சொல்லிவிட்டான்.

இனி முடிவெடுக்க வேண்டியது தியானாதான்!

அன்று தியானா வீட்டில் இருந்தாள்.

கைபேசியில் வந்த குறுஞ்செய்திக்கான அறிவிப்பைப் பார்த்ததும், வழக்கம்போல ஏதோ ஒரு செய்தியாக இருக்கும் என்று நினைத்தவள், அனுப்பியிருப்பது பிரணவ் என்பதைப் பார்த்ததும் உறைந்துப் போனாள்.

இத்தனை நாட்களாகத் தவிர்த்துவந்த அவனிடமிருந்து செய்தி வந்திருக்கிறது.

தயக்கத்துடன் அதைத் திறந்தாள். முதல் வரியை வாசித்ததுமே அவளது இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.

அடுத்தடுத்த வரிகளை வாசிக்க வாசிக்க, அவளது கண்கள் கலங்கின.

நான் உன்னை விரும்புறேன், தியானா!

அந்த ஒரு வரியில் அவளது மனம் சிக்கிக்கொண்டது.

தன்னுடைய மனத்தில் இத்தனை நாட்களாகப் புதைத்து வைத்திருந்த உணர்வுகளை அவன் வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்தியிருந்தான்.

அவன் தன்னை விரும்புகிறான். தன்னுடன் பேசுவதற்காகக் காத்திருந்திருக்கிறான்.

தன்னைப் பார்க்க முடியாமல் தவித்திருக்கிறான். அவளது விரல்கள் கைபேசியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டன.

மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டிய அந்த நிமிடத்தில், அவளது மனம் வலியால் நிறைந்தது.

'நானும் உங்களை விரும்புறேன், பிரணவ். உங்களைப் பார்க்காம என்னாலயும் இருக்க முடியலை. உங்ககிட்ட பேசாம இருக்கிற ஒவ்வொரு நாளும் எனக்கு எவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கு தெரியுமா?' என்று மனதுக்குள் கதறினாள்.

ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் எதுவும் அவளது விரல்களால் பதிலாக எழுதப்படவில்லை.

மீண்டும் மீண்டும் அவனது செய்தியை வாசித்தாள்.

கண்களில் தேங்கிய கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தது.

ஒருமுறை கைபேசியை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். அடுத்த நொடியே, அதைக் கீழே வைத்துவிட்டு முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டாள்.

அவனைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியவில்லை.

அவனது காதலை அறிந்ததும் மனம் மகிழ்கிறது என்பதையும் மறுக்க முடியவில்லை.

ஆனால் அந்தக் காதலை ஏற்றுக்கொண்டால், தன் வாழ்க்கையில் என்னென்ன மாற்றங்கள் ஏற்படும் என்பதை நினைத்ததும் அவளால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை.

வாப்பா என்ன சொல்வார்?

உம்மா இதை எப்படித் தாங்கிக்கொள்வார்? பிரணவ் இந்து. தான் ஒரு முஸ்லிம் பெண்.

இருவரும் ஒருவரையொருவர் விரும்புவதால் மட்டுமே எல்லாப் பிரச்சினைகளும் முடிந்துவிடுமா?

அவளுக்குள் எழுந்த கேள்விகளுக்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை.

அழுது அழுது சோர்ந்துப் போனவள், படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்.

அப்போது கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

"தியானா?" என்ற உம்மாவின் குரல். அவசரமாகக் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு எழுந்தாள். ஆனால் அவளது சிவந்த கண்களை மறைக்க முடியவில்லை.

அருகில் வந்த உம்மா, அவளது முகத்தைப் பார்த்ததும் பதற்றமடைந்தார்.

''என்னம்மா ஆச்சு? ஏன் கண்ணெல்லாம் சிவந்திருக்கு? காய்ச்சலா?" என்று கேட்டபடியே அவளது நெற்றியில் கைவைத்துப் பார்த்தார்.

"உடம்பு சூடா இல்லையே. தலைவலி ஏதாவது இருக்கா?" தியானா தலையை அசைத்தாள்.

"இல்லை, உம்மா. அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லை."

"அப்புறம் ஏன் இப்படி இருக்க? உடம்புக்கு ஏதாவது முடியலன்னா சொல்ல வேண்டியதுதானே" தாயின் அக்கறையான குரல் அவளது மனத்தை இன்னும் நெகிழச் செய்தது.

இத்தனை அன்பாகத் தன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும் உம்மாவிடம், தன்னுடைய மனத்தில் இருப்பதைச் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாளே. அவளது கண்கள் மீண்டும் கலங்கின.

அதைப் பார்த்த உம்மா, அவளது கன்னத்தை மென்மையாகத் தடவினார்.

''என்ன பிரச்சினைன்னாலும் உம்மாகிட்ட சொல்லலாம்மா. மனசுக்குள்ளேயே வச்சுக்கிட்டு அழுதா, உனக்குத்தான் கஷ்டம்." அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், தியானாவுக்குத் தன் தாயின் மடியில் முகம் புதைத்து அழ வேண்டும் போலிருந்தது.

உம்மா... நான் ஒருத்தரை விரும்புறேன். அவரும் என்னை விரும்புறாரு. ஆனா, இந்தக் காதலை உங்கள்கிட்ட எப்படிச் சொல்றது? என்று மனதுக்குள் கதறினாள்.

ஆனால் உதடுகள் மட்டும் வேறொரு பதிலைச் சொன்னது.

"ஒண்ணுமில்லை, உம்மா. கொஞ்சம் தலைவலி மாதிரி தான் இருந்துச்சு. இப்போ சரியாயிடுச்சு." தன் மனத்தின் வலியை மறைத்துக்கொண்டு, உம்மாவிடம் மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்தாள்.

அவளது பதிலில் முழுமையாகத் திருப்தியடையாதவராக இருந்தாலும், உம்மா அவளை மேலும் வற்புறுத்தவில்லை.

"சரி, கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடு. எதுவா இருந்தாலும் என்கிட்டச் சொல்லு." என்று கூறிவிட்டு வெளியேறினார்.

கதவு மூடியதும், தியானா மீண்டும் கைபேசியை எடுத்

தாள்.

பிரணவ் அனுப்பிய செய்தி இன்னும் திரையில் இருந்தது.

அவளது கண்கள் அந்த வரிகளின் மீது பதிந்தன. அவனுடைய காதலுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று முடிவெடுத்தாள். 

தொடரும்.

பிரவீணா தங்கராஜ்