After 1 Year 

நேற்று தான் லாவண்யா சாரதியின் ரிசப்ஷன் முடிந்திருந்தது. இன்று

சாரதி-லாவண்யாவின் திருமணம்

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே காஞ்சனா பெண் வீட்டிற்கு வந்து, அங்கிருந்தே திருமண வேலைகளில் ஐக்கியமாகிவிட்டார்.

நேற்று காலையில்தான் முத்து அண்ணாவுடன் வேலூருக்கு வந்திருந்தான் சாரதி.வந்தவன் நேராக அலங்காரம் செய்து கொண்டு கோர்ட் சூட் சகிதம் ரிசப்ஷனுக்கு சென்றான்.

அவன் தோற்றத்திற்கும், தோரணைக்கும், அவன் வேலை பற்றி பகிரங்கமாக கூறிய நிலையும், அவனை மென்மேலும் உயர்த்தி தான் பார்க்க வைத்தது. ஒருவன் தன் வேலையை தயக்கமின்றி சொல்கின்றான். அவன் பணி அவனுக்கு உயர்வானதாக எதிரே இருப்பவரிடம் தெரிவிக்கும் தருணம், அங்கே கேலி செய்து யார் நிற்க முடியும். 

நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து, சேலை கொடுத்து தட்டு மாற்றி, புகைப்படம் எடுத்து, ப்ரீ-வெட்டிங் ஷூட் கூட முடித்துவிட்டு, அதே மண்டபத்தில் தான் மணமகன் அறையில் இரவு உறங்கினான்.

அதிகாலை எழுந்து குளித்து முடித்ததும், வேஷ்டி சட்டையோடு தயாராகி நின்றவனைப் பார்த்த விக்னேஷ், "என்ன சகலை வேஷ்டி கட்ட வரலையா. வா நான் கட்டிவிடுறேன்." என்று வேஷ்டியை சரியாகக் கட்டிவிட்டான்.

சாரதி இடுப்பைப் பார்த்துக் கொண்டு, "இடுப்புல நிக்கும்தானே? புட்பால் கோச்சிங் பண்ணறதால உடம்பு கட்டுமஸ்தா ஆகிருக்கா. தாத்தா இறப்புக்கு வந்து பார்த்தப்ப இப்படி இல்லை.யே" என்று சந்தேகமாகக் கேட்டான்.

"அதெல்லாம் நிக்கும் சகலை! கோச்சிங் போறப்ப விளையாடவும், கொஞ்சம் உணவுமுறல மாறியது. அதனால.." என்று கூற விக்னேஷ் வேஷ்டியை இன்னொரு முறை இறுக்கமாகச் சரி செய்தான். 

பிறகு மண்டபத்திற்குள் இருந்த விநாயகர் முன் தாலி, பதினெட்டு வகை சீர்வரிசைத் தட்டுகள் என அனைத்தையும் வைத்து இறைவனை வணங்கிவிட்டு, சாரதி இறைவனை வேண்டி வெளியே நடந்து வந்தான்.

வாசலிலேயே பெண் வீட்டார் அலங்கரித்த ஆரத்தித் தட்டுகளுடன் காத்திருந்தனர்.

அவர்களில் இஷிதா, ஆரத்தி எடுக்கப் போவதைவிட, சாரதியைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் குதிக்காத குறையாக ஓடி வந்தாள்.

"சாரதி மாமா... நான் தான் அந்த பஸ் மாடல் செய்தேன். நீங்க கண்டெக்டர் இல்லையா? நான் அதனால பஸ் நிற்கற மாதிரியும், லாவண்யா அக்கா பஸ்ஸுக்கு கல்யாண சேலையோட வெயிட் பண்ணற மாதிரி செய்திருக்கேன்" என்று சுட்டிக் காட்டினாள்.

பெருமையாகச் சொல்லிவிட்டு ஆரத்தித் தட்டைப் பிடித்தாள்.

அந்தத் தட்டைப் பார்த்ததும் சாரதிக்கு இன்னொரு ஆச்சரியம்.

முழுவதும் இஷிதாவுடைய கைவண்ணம்.

பள்ளியில் செய்யும் கிராஃப்ட் வேலைகளில் ஆர்வமாக இருக்கும் இஷிதா, இந்த ஆரத்தித் தட்டையும் தனக்கே உரிய கற்பனையுடன் அழகாக அலங்கரித்திருந்தாள்.

அதற்கு லாவண்யாவும் உதவியிருந்தாள்.

பேருந்து ஒன்று நிறுத்தப்பட்டிருப்பது போலவும், அதன் அருகே சாரதி புட்பால் விளையாடுவது போலவும், தூரத்தில் மணப்பெண் லாவண்யா நின்று அதை வேடிக்கை பார்ப்பது போலவும் அந்த அலங்காரத்தில் சிறிய சிறிய உருவங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

சாரதி அதை ரசித்துப் பார்த்தான். "ஏய் இஷிதா... ரொம்ப அழகா பண்ணியிருக்கியே!" என்றான்.

"லாவண்யா அக்காவும் ஹெல்ப் பண்ணாங்க." என்றாள்.

"அப்படியா?" என்று சாரதி லாவண்யாவைப் பார்த்தான்.

அவள் தூரத்தில் மணப்பெண் அலங்காரத்துடன் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.

"எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு."

என்று சொல்லிவிட்டு, எப்போதும்போல இஷிதாவின் கையில் ஒரு இனிப்புப் பொட்டலத்தோடு சிறிய பரிசையும் வைத்தான்.

மாப்பிள்ளைக்கு ஆரத்தி எடுத்ததால் பரிசை வாங்கிக் கொண்டு, "தேங்க்யூ மாமா" என்று இஷிதா குதூகலித்தாள்.

அதற்குள் ஒருவருக்கொருவர் ஆரத்தி எடுத்து முடித்தனர்.

புருஷோத்தமனே மாப்பிள்ளைக்கு செயின் அணிவித்து, மோதிரம் போட்டு, சாரதி கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மேடைக்கு அழைத்து வந்தார்.

அங்கே மணமகளாக லாவண்யா அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளைப் பார்த்ததும் சாரதியின் கால்கள் ஒரு நொடி நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.

சிவப்பு நிற ஜரிகை பட்டுப் புடவை, நெற்றியில் குங்குமம். கழுத்தில் நகைகள். கைகளில் வளையல்கள் அணிந்து முகம் முழுவதும் திருமணக் களையின் அழகு.

அவன் இதுவரை பார்த்த லாவண்யா வேறு.

இன்று அவன் முன்னால் தேவதை பெண்ணாக அமர்ந்திருந்தவள்.

அவனுடைய மணப்பெண்.

இத்தனை அழகான பெண் என் துணைவியாக வருவாள் என்று அவன் கனவில் கூட நினைத்ததில்லை...

கண்டெக்டர் வாழ்க்கை.

சாதாரண சம்பளம்.

எல்லாமே தன் ஆசைக்கு ஏற்றபடி அமையாது என்று எத்தனையோ முறை நினைத்திருந்தான்.

ஆனால் இன்று...

அவனுடைய வாழ்க்கையில் தான் விரும்பிய பெண்ணே மணப்பெண்ணாக அமர்ந்திருந்தாள்.

அதைவிட பெரிய மனநிறைவு அவனுக்கு வேறெதுவும் இல்லை.

தேவி அருகில் நின்றபடி லாவண்யாவிடம்,

"என்னடி... இப்பவே சொற்பொழிவு ஆத்தப் போறாங்க போல?" என்று கிசுகிசுத்துச் சிரிக்க,

லாவண்யா அவளை முறைத்தாள்.

"சும்மா இரு தேவி" என்றதும் அதற்குள் திருமணச் சடங்குகள் தொடங்கின.

இன்னார் மகள், இன்னார் மகனை மணப்பதாக கூறி பெரியவங்கள் பேச, பிறகு சில மந்திரங்களுடன் கூறி முடித்தனர்.

வயதில் பெரிய தம்பதியர், வாழ்க்கையில் அனுபவமும் ஆசீர்வாதமும் நிறைந்த பெரியவர்களின் கைகளால் தாலி எடுத்துக் கொடுக்கப்பட்டது. சாரதியும் பக்தியுடன் வாங்கிக் கொண்டு லாவண்யா கழுத்தில் கட்டினான். அடுத்த நொடியில்...

மங்கள நாண் அவளுடைய கழுத்தைத் தொட்டது.

கெட்டிமேளம் முழங்கியது.

சுற்றிலும் மலர்கள் தூவப்பட்டன.

சாரதி லாவண்யாவைத் தன் வாழ்க்கையின் துணைவியாக ஏற்றுக் கொண்டான்.

"பைனலி... கண்டெக்டர் சாரதி லயாவை கல்யாணம் பண்ணியாச்சு" என்று கிசுகிசுத்தான். லயாவோ ஆனந்த கண்ணீர் உகுத்தினாள். 

அந்த நொடி... புருஷோத்தமன் அலமேலு, தங்கள் மகளின் கையைப் பிடித்து சாரதியின் கையில் ஒப்படைத்தார்.

சாரதியின் மறுபக்கக் கையை காஞ்சனா பிடித்துக் கொண்டார்.

மகனைப் பெற்ற தாயாக மட்டுமல்ல... மருமகளைப் பெற்ற தாயாகவும் அங்கே நின்றார்.

சாரதியின் கண்கள் லாவண்யாவின் கண்களைத் தேடின. அவளுடைய கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

ஆனால் அந்தக் கண்ணீருக்குள் இருந்த சந்தோஷத்தை அவனால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.

திருமணம் முடிந்ததும் குடும்பப் புகைப்படங்கள் எடுக்கப்பட்டன.

இருவீட்டாரும் ஒன்றாக நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர்.

பிறகு காஞ்சனா மகனுடனும் மருமகளுடனும் தனியாக ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டார்.

அதன்பிறகு வந்தவர்களை உபசரிக்க மேடையை விட்டு இறங்கினார்.

அப்போது புதிதாகத் திருமணம் முடித்து வந்த சரிகாவையும் பார்த்ததும், "வாம்மா... வா. நல்லா இருக்கியா?" என்று அன்பாக வரவேற்று உபசரித்தார்.

முத்து அண்ணாவோ கடைசி வரை அங்கேயே இருந்தார்.

அது சாரதியின் திருமணம் அல்ல... தன் வீட்டுத் திருமணம் போலவே எல்லா வேலைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

கோவிந்தன் அண்ணாவும் வருவதாகத்தான் இருந்தார்.

ஆனால் வேலூரில் திருமணம் என்றதும் அவரால் வர முடியவில்லை. 'ஒருநாள் விருந்துக்கு வீட்டுக்கு எல்லாரும் வரணும்.' என்ற அழைப்பு வைத்துவிட்டார்.

லாவண்யாவின் அருகில் மணப்பெண் தோழியாக தேவி இருந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் சிரித்தபடி,

"காதல் முதல் கல்யாணம் வரை... பேஸ் பேஸ்!" என்றாள்.

"உனக்கு எப்ப கல்யாணம்?"

என்று லாவண்யா கேட்டாள்.

"எங்க அக்காவுக்கே இப்பத்தான் கல்யாணம் ஆச்சு. எனக்கு இன்னும் ரெண்டு வருஷம் ஆகும். எங்களோட வீட்டுல கல்யாணம் லேட்டாத்தான் பண்ணுவாங்க. அதுவரை ஜாலியா சைட் அடிச்சமா மேல படிச்சமா, இல்லையா.. ஒரு வேலையில் சேர்ந்தமானு இருப்பேன்.." என்று தேவி சலிப்பில்லாமல் சொல்லிவிட்டு,

"சரி... அண்ணாவோட பேசிட்டு இரு. நான் ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிட்டுட்டு வர்றேன்." என்று வேண்டுமென்றே இருவருக்கும் தனிமை கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்தாள்.

தேவி சென்றதும் லாவண்யா சாரதி பக்கம் திரும்பவே நாணினாள். சாரதியோ அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"சாரதி... என்ன அப்படிப் பார்க்கற?"என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"இல்லை..." என்று ஆரம்பித்தவன் அவளுடைய கழுத்தைப் பார்த்தான். "இந்தத் தாலி... குங்குமம்... மெட்டி... இதுக்கெல்லாம் தனி அழகு இருக்குல்ல.." என்றான் ரசனையுடன்.

லாவண்யா இன்னும் நாணினாள். "நீ புதுசா இதெல்லாம் போட்டு பார்க்கவும், செமையா இருக்கடி" என்று அவன் கிசுகிசுத்தான்.

"என் கண்ணு அங்கயும் இங்கயும் தவிக்கும்னு நினைச்சேன்." என்று சிறிது இடைவெளி விட்டவன், "இல்லை... உன்னை வச்ச கண்ணு வாங்காம பார்க்க முடியாத தவிப்புல இருக்கு." என்று அவளை ஒரு மின்சாரப் பார்வை பார்த்துவிட்டு, சட்டென்று எதிரே திரும்பிக் கொண்டான்.

லாவண்யா சிரித்தாள். "நீ மட்டும் என்னவாம்?" என்று அவனுடைய பட்டு வேஷ்டி சட்டையைப் பார்த்தாள்.

"கண்டெக்டர் டிரஸ்ல ஒரு விதமா அழகா ஹாண்ட்சமா இருப்ப. இதுல ரொம்ப அழகா இருக்கடா. அதுவும் இந்த சுருட்டை முடி..." என்று அவனுடைய தலையைப் பார்த்து, "புஸுபுஸுன்னு இருக்கு." என்றதும் சாரதி சிரித்தான்.

"என்ன... கல்யாணம் முடிஞ்ச உடனே என்னை கலாய்க்க ஆரம்பிச்சுட்ட?" என்றான்.

"இல்லையே... உண்மையைத்தான் சொல்றேன். என்னை விட்டா நாள் முழுக்க உன் தலை முடியை கோதிட்டு நெத்தில முத்தமிட்டுட்டே இருப்பேன்" என்றவள் பார்வை அவன் விழியை சந்தித்தது.

அவள் பேசி முடித்ததும், சாரதியின் முகத்தில் அந்தத் திமிரான புன்னகை வந்தது.

"அதான் பஸ்ட் நைட் இருக்கே. சொன்னதெல்லாம் செய்." என்றான். 

"ச்சீ!" என்று வெட்கத்துடன் லாவண்யா முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்

கிடைத்த அந்தச் சிறிய நேரத்தில் இருவரும் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

காதலித்த நாட்களைப் பற்றியும்... இனி சேர்ந்து வாழப்போகும் நாட்களைப் பற்றியும், சின்னச் சின்ன ஆசைகளைப் பற்றியும்,

பேசிப் பேசி ஓய்ந்திட, அந்த இரவும் வந்தது.

முன்பு போலவே மாடியில் எல்லோரையும் விரட்டி விட்டு, கீழே முதலிரவு அறையில் சாரதி உலாத்தினான். இலக்கியா லாவண்யாவை அலங்காரித்து அனுப்பிவிட்டு, மாடிக்கு செல்வதாக கூறினார். ஏற்கனவே காஞ்சனா எல்லாம் இஷிதாவோடு மாடிக்கு வந்துவிட்டார்கள். 

மாலதி விக்னேஷ் குழந்தை ஒரு அறையில் இருக்க, அலமேலு காஞ்சனாவுடனும், புருஷோத்தமன் மாடிக்கு வந்து சுரேஷிடம் பேசினார்கள்

முதலிரவு அறைக்குள் லாவண்யாவை அனுப்பிவிட்டு இலக்கியாவும் பறந்திட, சாரதி லாவண்யா இருவரும் அவ்வறையில் தனித்து இருந்தனர். 

அந்த இரவில் வார்த்தைகளை விட, இருவருடைய நாணமும் காதலும் போதுமானதாக இருந்தது.

கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.

அவர்களுக்குள் மீண்டும் காதல் பேசத் தொடங்கியது.

காலையில் கூறியது போல சாரதியை மடியில் ஏந்தி அவன் தலைகோதி நெற்றியில் சில பல முத்தமிட்டாள் லாவண்யா. 

"நானா சாரதினு ஒருத்தன் பின்னாடி போவேன்னு நினைக்கலை. எங்கப்பா அம்மா கண்டிப்பை மறந்து, நானா உன்னிடம் காதலை சொல்லுவேன்னு நினைக்கலை. நமக்கான சந்திப்பு கூட எதிர்த்தமா தானே அமைஞ்சது. அப்பறம் எப்படி டா? இந்த காதல்.. உன் மேல நான் வச்ச பாசம், அன்பு, உன்னை விடான்டு வாழவை முடியாதென்ற தவிப்பு எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள வந்தது. 

இத்தனைக்கும் நீ என் பின்னாடி வரலை, செய்கை காட்டலை. வச்சக்கண்ணு எடுக்காம பார்க்கலை... என்னிடம் காதல் டயலாக் எல்லாம் கூட நீ விடலை‌. பிறகு.. பிறகு எப்படி சாரதி நாம காதலிச்சோம்? எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு. இந்த காதல் கல்யாணத்துல முடிஞ்சிடுச்சு" என்று அதிசயத்தாள். 

சாரதியோ, லாவண்யா தந்த கைகடிகாரத்தையும், மாமனார் காலையில் அணிவித்த தங்க செயினையும் எடுத்தான். அந்த தங்க செயினில் கூட பேருந்தில் அடிக்கும் விசில் இருந்தது. தொட்டு, ''இதோ இந்த பஸ்.. இந்த விசில் இரண்டும் சொல்லலையா? அதோட... இந்த இன்சிடென்ட் மறந்துட்டியா என்ன?" என்று இரண்டு ரூபாய் காயினை எடுத்து சாரதியின் ஜாக்கெட்டுக்குள் போட்டுவிட்டான். 

''ஞாபகமிருக்கா? நான் என்ன உண்டியலாடானு என்னை பார்த்து கேட்டியே?" என்று கேட்டது, "சாரதி... காயினை ஏன் டா உள்ள போட்ட" என்று கையை விட்டு, எடுக்க முயல, அந்த காயினோ அவளது அங்கங்களில் புதையல் போல புதைந்துக் கொள்ள துடித்தது. 

சாரதியோ "காயினை நான் அப்பறம் எடுத்து தர்றேன். என்னை பாருடி." என்று கண்ணை நேராக சந்திக்க வைத்தவன், "நான் கண்டெக்டரா வேலை செய்யறேன்னு விசில் மாடல்ல உங்கப்பா டாலர் வாங்கியிருக்கார். அவனவன் நான் ஏதோ கட்சிக்குரியவன்னு முத்திரை குத்தறாங்க. ஹார்டின் டாலர், சாமி டாலர், மீன் டாலர், சூரியன் டாலர், இப்படி ரகரகமா டாலர் இருக்கறப்ப விசில் தான் கிடைச்சுதா?" என்றான். 

"அய்யோ சாரதி.. சாரிடா.. அப்பா இதை வாங்கலை. அப்பாவுக்கு தெரிந்த நகை செய்யறவரிடம் காயினை தந்து டாலர் செயினை செய்ய சொன்னார். நான் தான் இந்த டிசைன் உன்னோட பஸ் ரிலேட்டிவா இருக்கும்னு செய்தேன்.‌ சத்தியமா இதுல போய் அரசியலை விதைப்பாங்களா." என்று சிணுங்கினாள். 

சாரதி கையோடு கையாக இடையை அழுத்திபிடித்தானே. 

"உனக்கு மட்டும் மூளை அப்படியே வழியுது" என்றான். 

"போடா.. எது பண்ணினாலும் சலிச்சிக்குற" என்றாள். 

"சரி சலிக்கவே சலிக்காத விஷயத்தை பேசலாமா? பேச வேண்டாம்... செயல்ல முழ்கலாம்" என்று முந்தானையை விலக்க, "சச..சா.சாரதி" என்று திக்கி திணற, "இரண்டு ரூபாய் காயின் இங்க தான் எங்கயாவது சிக்கிட்டு இருக்கும். எடுத்துடறேன். லக்கி காயின்" என்று கையை நீட்ட, "நோ சாரதி.. வேண்டாம்.. அச்சோ. டேய்.." என்று செல்ல சிணுங்கல் அவ்வறையை சிலிர்ப்பூட்டியது. 

சாரதியோ, மெத்தையில் விழுந்தவனாக லாவண்யாவை பார்வையிட, அவளோ வெட்கம் மறந்து, அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டவளை, இதெல்லாம் தனக்கு இனி தாங்காது என்று, நொடியில் அவளை கீழே மாற்றி, இடையை இறுக்கி, இதழை கவ்வினான். 

காமம் என்ற பேருந்தில் ஏறி, நிறுத்தங்கள் இல்லாமல் முடிவில்லாத பயணத்தில் சென்றார்கள். 

அத்தியாயம்-50

"உய்ய்ய்" காதருகே விசில் சத்தம் அலறியதும் லாவண்யா திடுக்கிட்டு விழித்தாள். சுற்றி முற்றி பார்க்க, பேருந்து டிப்போவை அடைந்துவிட்டதை உணர்ந்தாள். 

"என்ன சாரதி! காது கிழியுற மாதிரி விசிலடிக்கற" என்று தூக்கக் கலக்கத்தில் எழுந்தாள். எப்பொழுதும் லாவண்யா இருந்தால் கையால் தான் விசிலடிப்பான். இன்று வேண்டுமென்றே தான் காதில் சத்தம் அதிர எழுவைத்தான்.

சாரதி அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

"பின்ன என்னடி.. மூனு நாலு ஸ்டாப் இருக்குமா? ஏறியதுலருந்து சீட் கிடைச்சதும் ஜன்னலோரம் சாயற.. தூங்கற!" என்றான். 

"தூங்காம என்ன பண்ண?" என்றாள் லாவண்யா. 

"முன்னெல்லாம் ஜன்னல் சீட்டுக்காக தேவிகிட்ட சண்டை போட்டு வாங்கி, வேடிக்கை பார்த்துட்டே என்னை சைட் அடிப்ப. இப்ப புருஷன் ஆனதும் மேடம் சைட் அடிக்க மாட்டிங்களா?" என்று அவளுடைய தலைமுடியை ஒதுக்கி வைத்தான்.

அவளோ உடலசதியில் இருந்தாள்.

"இப்ப கும்பகர்ணி மாதிரி தூங்கற!" என்றான்.

"போடா..." என்று லாவண்யா சிணுங்கினாள்.

முத்து அண்ணா பேருந்தை டிப்போவுக்குள் கொண்டு வந்து நிறுத்த செல்ல, சாரதி அவளுடைய பையை எடுத்துக் கொண்டான். இருவரும் சேர்ந்து கீழே இறங்கினர்.

"கல்யாணமாகி இந்த இத்தனை நாள்ல..." என்று ஆரம்பித்த லாவண்யா அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே நடந்தாள்.

"நீ தினமும் ஆப்டர்நூன் ஷிப்ட் முடிச்சு வீட்டுக்கு வர்ற வரை. நீ வர்றவரை கண் முழிச்சு காத்திருந்து, நீ சாப்பிட்டு தூங்கப் போகற வரை முழிச்சிருக்கேன். அதுக்கு பிறகு... பெட்ல என்னை தூங்க விடாம சேட்டை பண்ணற" என்றதும் சாரதி சிரித்தான்.

"நான் என்ன பண்ணேன்? பொண்டாட்டி எனக்காக காத்திருந்து சோறு வச்சா... பெட்ல சேட்டை செய்யாம தூங்கமுடியுமா? எதுவும் செய்யாம தூங்கினாலும் 'என்னை பிடிக்கலையாடா.. அவ்ளோ தானா ல்வவுனு சொல்வ" என்றான். 

லேசான முறைப்புடன், 'ஆமா எதுவும் பண்ணலை' என்றவன் "நீ பாட்டுக்கு ஹாயா காலையில நான் கிளம்பற வரைக்கும் தூங்கற!" என்றாள். 

"அது என்னோட உரிமை கடமை என்றான் கண் சிமிட்டி."

"என்னையாவது ஜாலியா அத்தை கூட பகல்ல சீரியல் பார்க்க விட்டியா?" என்று அவள் முறைத்தாள்.

"இது அம்பத்தூர் எஸ்டேட். பெரிய பெரிய தொழிற்சாலைகள் இருக்கு. பி.காம் படிச்சிட்டு வெட்டியா வீட்டுல இருக்கக் கூடாதுன்னு வேலைக்கு கையோட தெரிந்த இடத்துல வேலைக்கு சேர்த்துட்ட." என்றாள். 

"நல்லதுதானே படிச்ச படிப்பு ரிலேட்டிவா எதுவும் செய்யலைன்னா அறிவு மங்கிடும் லயா. அதுவும் உன் மூளை எல்லாம்..." என்றவன் கேலியாக சிரித்தான். அவன் புஜத்தை அடித்தாள்.

"வேலைக்குப் போயிட்டு வர்ற அலைச்சல் வேற. தூக்கமா வருது தெரியுமா." என்று கொட்டாவி விட்டாள்.

"அதுல கனவு வேற" என்று அவள் சொல்ல, சாரதி ஆர்வமாகப் பார்த்தான்.

''என்ன கனவு?" என்றான்.‌

"ம்கூம்.. நம்ம கல்யாணமாகி வேலூர்ல இருந்து பஸ்ல உன் தோள்ல சாய்ந்துட்டு தூங்கினதும்....

அடுத்து... இதோ உன் பஸ்ல ஏறியதும் டிக்கெட் எடுத்துட்டு கண் அசந்துட்டேன்." என்றாள். 

"அவ்ளோ தானா.. கனவுல வேற ஏதும் நடக்கலை." என்றான்.

"உனக்கென்ன எல்லாம் பேசுவ. ஊரை கேட்டா உன்னை தங்கமான புள்ளனு சர்டிபிகேட் தரும். எனக்கில்ல தெரியும். நீ எப்படி எங்க நைஸா பேசுவ, கோபப்படுவனு" என்று அவள் மீண்டும் சிணுங்கினாள்.

மேலும் "இதுல நீ லேட்டா எந்திரிச்சாலும் அத்தை சுட்ட தோசையோ, சூடான இட்லியோ முழுங்கிட்டு புட்பால் டிரைனிங் போற.

ஸ்கூல் பசங்க, காலேஜ் பசங்கன்னு எல்லாருக்கும் விளையாட டிரைன் பண்ணற.

நிதானமா வீட்டுக்கு வந்து, அகைன் குளிச்சிட்டு கண்டெக்டர் சாரதியா மாறி நிக்கற.

எனக்கு காலையில எழுந்து அத்தை கூட சமைக்க உதவி, வேலைக்கு கிளம்பிட்டு, இதோ இந்த நேரத்துக்கு வந்துட்டு மத்த வேலையெல்லாம் முடிச்சி, நைட் நீ வர்ற வரை உட்கார்ந்து, உடம்பு எவ்ளோ அசதியா இருக்கு தெரியுமா." என்று முடித்தவள் அவனுடைய தோள் வளைவில் சாய்ந்தாள்.

அதற்குள் முத்து அண்ணா பேருந்தின் இன்ஜினை நிறுத்திவிட்டு அவர்களிடம் வந்தார்.

முத்து அண்ணாவோ இவர்களை பார்த்து சிரித்து, அங்கிருந்து நகர்ந்ததும், லாவண்யா மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"டேய்... டே ஷிப்ட் எப்ப கிடைக்கும்?" என்று லாவண்யாவின் குரலில் ஏக்கம் இருந்தது.

சாரதிக்கு அது நன்றாகவே புரிந்தது. கல்யாணமாகி இந்த இடைப்பட்ட நாளில் பாவம் தன்னால் இரவெல்லாம் முழித்து சாப்பாடு வைத்து, பிறகு மனைவியின் கடமையாக கட்டிலில் தன்னோடு இசைந்து உறவாடி, காலையில் வேலைக்கும் ஓடி, இந்த அசதி லாவண்யாவுக்கு கஷ்டமாக தான் இருப்பதை அவனுமே உணர்ந்தான்.

"டே ஷிப்ட் கேட்டிருக்கேன் லயா. வந்ததும் சொல்லறேன். ஆல்ரெடி இப்ப வர்ற பஸ்ஸுக்கு பதிலா முத்து அண்ணா ஓட்டற வண்டிக்கு ஏசி பஸ் அலார்ட் பண்ணறதா பேசிக்கிட்டாங்க. அது வர்றப்ப அப்படியே டே ஷிப்ட் மாத்திடுவாங்க. அப்பறம் உன் சாரதி காலையில போயிட்டு ஈவினிங் வந்துடுவான். பிறகு ஈவினிங்ல டிரைனிங் கிளாஸ் மாத்தி எடுக்க போயிடுவேன். நைட் குயிக்கா உன்‌ மடியை தேடி வந்துடுவேன். கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ. சப்போஸ் நீ கன்சீவா ஆனா... வேலைக்கு போறதுக்கு பதிலா வீட்ல இரு." என்றான். 

"நிஜமாவா?" என்றாள்.

"நிஜமா அதுவரைக்கும் பொறுத்துக்கோ." என்றான்.

"அப்ப இதுக்காகவாது குயிக்கா கன்சீவா ஆகிடவா?" என்று கேட்க, அவளுடைய தலையை செல்லமாய் மெதுவாகத் தட்டினான்

"கண்டதையும் யோசிக்காம வீட்டுக்கு போ." என்று சிரித்தான்.

லாவண்யாவோ அவனைப் பார்த்தபடி அவள் வீட்டை நோக்கி நடந்தாள். அவனோ லயா பேசியதை கேட்டபடி, பேருந்தை நோக்கி சென்றான்.

ஆனால் இருவரின் மனமும்...

மீண்டும் அந்தப் பேருந்திலேயே சென்று அமர்ந்திருந்தது.

ஜன்னலோர இருக்கை.

அதன் அருகில் லாவண்யா.

அவள் சாய்ந்து கொள்ள சாரதியின் தோள்.

பயணம் செல்லும் வழியில் அவள் ரசிக்கும் உலகம்.

அவளை ரசித்தபடி ஓடும் சாரதியின் விழிகள்.

காதல் தொடங்கிய இடமே...

அவர்களின் வாழ்க்கையிலும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

மீண்டும் மீண்டும் சாரதியின் பேருந்துப் பயணத்தில் விரும்பியே தொலைந்து போனாள் லாவண்யா.

சாரதிக்கோ... 'பேருந்தில் நீயெனக்கு ஜன்னலோரம் இருக்கையாக' அவள் இருப்பதே வாழ்நாள் முழுவதற்குமான சுகமான காதல் பயணமாகிப் போனது.

-சுபம்.

-பிரவீணா தங்கராஜ். 

கதை முடிந்தது. எதார்த்தமான மனிதர்களின் காதல் உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா? நான் ஆண்டிஹீரோ, அடமன்ட் ஹீரோ போலீஸ் ஹீரோ டாக்டர் ஹீரோ நடிகன், பலவிதமான காதல் கதைகள். வித்தியாசமான தொழில் சார்ந்த கதை எல்லாம் கொடுக்க ஆசைப்பட்டு தான் எழுதறேன். ஆனா அதுக்கான அங்கீகாரம் கிடைக்குதானா தெரியலை. ஆனா முயற்சி கைவிடாம விமர்சனம் இல்லாவிட்டாலும் சிவனேனு எழுதிட்டு இருக்கேன். அதோட உழைப்புக்கு ஏற்ற பலன் தான் புத்தகமாக மாறும் தருணமாக பாவிக்கறேன். ஏதோவொரு இடத்துல அங்கீகாரம் கிடைக்கின்ற மகிழ்ச்சி. ஆனா முகநூலில் தினசரி கதைப்போடறப்பவே சில விமர்சனம் அங்கீகாரம் கிடைச்சா இன்னும் ஆனந்தமாக இருக்கும். 

மேபீ.. ரீடர்ஸுக்கு பிடிச்ச கதை ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் சைலண்ட் ரீடரின் மனதையும் உடைத்து பேச வைக்கும்னு நம்பறேன்.

நம்பிக்கை அதானே வாழ்க்கை. 

அடுத்த கதையில் சந்திப்போம். எனது பழைய தளம் மற்றும் இந்த புதிய தளத்தில் முடிவுற்ற எண்ணற்ற கதைகள் இலவசமாக வாசிக்க இருக்கு. இந்த கதை பிடித்து, மற்ற கதை வாசிக்க விரும்புவோர் வாசிங்க. நன்றி. 

ஆதரவும் அன்பும் தரும் வாசகருக்கு மனமார்ந்த நன்றியும் அன்பும். என் துவக்கத்தில் இருந்து கதை வாசித்து கருத்தளித்த வாசகருக்கு லவ்யூ. ❤️❤️❤️

அடுத்த அத்தியாயமும் பதிவிடறேன். வாசித்துடுங்க. 

சாரதி லாவண்யா காதல் எவ்விதமான இடைஞ்சலும் இல்லாமல் பயணிக்க, லாவண்யா பரீட்சை எழுதி முடித்து விடுமுறைக்கு செல்லும் நாளும் வந்தது. கூடவே மாலதிக்கு ஏழாம் மாதம் வளைக்காப்பு என்று இலக்கியா குடும்பத்தையும் அழைத்திருக்க, கூடவே சின்ன சம்பந்தியாக காஞ்சனாவுக்கு வர அழைப்பு விடுத்திருந்தார் புருஷோத்தமன்-அலமேலு. 

அதனால் காஞ்சனா சாரதி கூட வர தயாராகினார்கள். 

லாவண்யா தேவியை அழைத்திருக்க, தேவி வீட்டில் சரிகாவுக்கு அன்று தான் பெண் பார்க்க வருவதால் தேவி வரமறுத்தாள். 

"மாலதி அக்காவுக்கு குழந்தை பிறந்ததும் நேர்ல பார்க்க வர்றேன் டி." என்று கூறிட, லாவண்யாவும் சரியென்றாள். 

லாவண்யாவோ வேகமாய் தலையாட்ட, "அதான்னே... நான் வரலைன்னா உனக்கென்ன... அதான் சாரதி அண்ணா வர்றாரே. உனக்கு ஜாலியா தான் இருக்கும்" என்று சிரிக்க, லாவண்யாவோ "கேலி பண்ணாதடி.. சாரதியே வரலை வரலைன்னு சொன்னவனை எப்படியோ அத்தையை ஐஸ் பண்ணி நைஸ் பண்ணி, அப்பாவா வச்சி சாரதியை கூப்பிட வச்சிட்டேன். அவனை வரவக்க படாத பாடு பட்டுட்டேன்." என்றாள். 

"சரி சரி.. டைம் ஆகப்போகுது போ" என்று விரட்ட, லாவண்யா புறப்பட்டு செல்ல, அந்த நேரம் வாசலை பார்த்த இஷிதா, "அக்கா வந்துடுச்சும்மா... சாரதி மாமா.. அதோ அக்கா" என்று கத்த, "அச்சோ.. வந்துட்டாரா. அவர் வர்றதுக்குள்ள தேவியிடம் சொல்லிட்டு வர ஓடினேன்." என்று வர, வாசலை அடைத்தபடி சாரதி உயரமாய் நின்றிருந்தான். 

அவனை மோத வந்து கவனித்து தள்ளாடி நிற்க, "லக்கேஜ் எடுத்துக்கோ" என்று இலக்கியா கூற, லாவண்யா திருட்டு முழியோடு, எடுக்க அவளிடமிருந்து பிடுங்கிய படி சாரதி முன்னே சென்றான்.‌

இலக்கியா சுரேஷுடன் இஷிதா கைப்பிடித்து வந்தாள். காஞ்சனாவோ நடக்க, "பாருங்க அத்தை.. சிடுசிடுனு வர்றார்.‌" என்றாள். 

"எனக்கு தெரியாதும்மா.. அவனாச்சு நீயாச்சா. வளைகாப்பு விழாவுக்கு எல்லாம் வரலைன்னு சொன்னவனை, வம்படியா இழுத்துட்டு வர. 

என்னை மட்டும் போக சொன்னான். படிப்பு முடிய இன்னும் ஒரு வருஷம் இருக்கு. இந்த நேரம் அங்க வேண்டாம்னு சொல்லியும் உங்கப்பாவிடம் தொல்லை செய்து, 'நீங்க சொன்னா வருவார்ப்பா'னு ஏத்தி விட்ட, இப்ப உங்கப்பாவிடம் மறுக்க முடியாம வந்தா இப்படி தான் மூஞ்சு காட்டுவான். 

காதலிக்கும் போது இந்த மூஞ்சை காட்டிருக்கானா? இப்ப தெரிந்துக்கோ.. பசங்க எல்லாம் காதலிக்கறப்ப ஒரு முகமும், கல்யாணம்னு ஆகறப்ப ஒரு முகமும் காட்டுவாங்க.." என்று மாமியாராக அச்சுறுத்தியும் பேசினார். 

லாவண்யா மெதுவாக பின் தொடர, இஷிதா இலக்கியா கையை விடுத்து லாவண்யா கையை பிடித்து நடந்து வந்தாள். 

சாரதி எஸ்டேட்டில் இருந்து வேலப்பன்சாவடிக்கு வந்து சேரும் வரை, தனியாக அமர்ந்து கொண்டான். 

வேலப்பன்சாவடிக்கு வந்தப்பின், வேறு பேருந்து ஏறும் போது, இலக்கியா காஞ்சனா இருவரும் ஒன்றாக பெண்கள் இருக்கையில் அமர்ந்துக் கொள்ள, சுரேஷுடன் இஷிதா ஆண்கள் பக்கம் மகளை அமர்த்தி தன்னுடன் அமர்ந்தார். 

லாவண்யா சாரதி அருகே அமர்ந்தால் நன்றாக இருக்குமென அவனை தேட, அவனோ தண்ணீர் பாட்டில் மட்டும் கடையில் வாங்கிக் கொண்டு வந்தான். 

படியில் ஏறி முன்னால் செல்ல இருந்தவனை படிக்கட்டில் எதிரே அமர்ந்த ஆண்கள் இருக்கையில் இருந்து, "இங்க வந்து உட்காரு" என்று கூப்பிட்டவள் அவன் சட்டையை வேறு பிடித்து இழுக்க, "கொல்ல போறேன் பாரு" என்று கண்ணை உருட்டினான் சாரதி. 

"சாரதி ப்ளீஸ்." என்று பாவமாக முகத்தை வைக்க, சுரேஷ் திரும்பி பார்க்க தலையை திருப்பவும், லாவண்யா கையை தட்டிவிட்டு, அவனாக அவள் இருக்கைக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்தான். 

சுரேஷ் லேசாக சிரிக்க, சாரதியும் லேசாக அசடு வழிந்தான். காஞ்சனாவும் திரும்பி பார்த்து, மகன் லாவண்யாவுடன் அமரவும், மகனை முறைத்தபடி திரும்பிக் கொண்டார். 

சாரதியோ 'போச்சு.' என்று தலையிலடித்து முடிக்க, "சாரதி.‌. என்ன தலைவலிக்கா?" என்று கேட்க, "எதுக்குடி சட்டையை பிடிச்சு இழுத்த? நான் வேற சீட்ல உட்கார்ந்து இருப்பேன்ல. இப்ப பாரு.. உங்க சித்தப்பா பார்க்கற நேரமா நான் இங்க உட்காருற நிலையில தள்ளிட்ட. இதுல அம்மா வேற முகம் திருப்பிக்கிட்டாங்க. 

ஏதோ வரவே பிடிக்கலைனு சீன் போட்டான். இப்ப உன் பக்கத்துல உட்கார்ந்ததா என்னை என்னடி நினைப்பாங்க" என்று எகிறினான். 

"மூனு மணி நேரம், உன்கூட உட்கார்ந்து பேசிட்டு வர ஆசைப்பட்டேன் தப்பா?" என்று கேட்க, "பேசாத" என்று முகம் திருப்பி "ஆறு வேலூர்" என்று டிக்கெட் எடுத்தான். 

"நான் எடுத்திருப்பேனே மாப்பிள்ளை" என்று சுரேஷ் கூற, "பரவாயில்லை மாமா. பக்கத்துல கண்டெக்டர் இருக்கவும் எடுத்துட்டேன். அதனால என்ன மாமா கணக்கெல்லாம் பார்க்காதிங்க" என்று கூறினான். 

கொஞ்ச தூரம் போனதும், ஆளாளுக்கு முன்னால் வேடிக்கை பார்த்து வந்தார்கள். 

லேசாக சாரல் வேறு பொழிய, ஜன்னல் பக்கம் திரும்பினான். 

உம்மென்ற முகத்துடன், லாவண்யா ஜன்னல்புரம் திரும்பி இருக்க, அவளது கோபம் கூட அழகாக இருந்தது. 

சற்று முன் வரை, தன்னை இப்படி அழுச்சாட்டியம் செய்து வரவைக்கின்றாளே என்று கடுப்புடன் இருந்தான். இதில் படிக்கட்டு ஏறி முன்னே நடக்கும் நேரம் பின்னால் சட்டையை பிடித்து இழுக்க, சுரேஷ் மாமா பார்த்ததும், சங்கடமாய் வேறு போனது. அதனால் முகம் காட்டி விட்டான். இந்த நிமிடம், லாவண்யாவை பக்கத்தில் வைத்து கோபத்தை இழுத்து பிடிக்கவும் முடியாமல் அவளை ரசித்தான். 

சாரதி கை தானாக அவளது தோளை சுற்றி வளைத்து கையை போட, லாவண்யா கையை எடுத்து விட்டாள். 

சாரதி மீண்டும் கையை போட, கையை எடுத்து விட்டு, அவனை இப்பொழுது அவள் முறைக்க, "லயாவுக்கு கோபமா?" என்றான். 

"உன்கிட்ட பேசலை போ... வேற பிளேஸ் காலியா இருந்தா அங்க உட்கார்ந்துக்கோ. 

ஆசையா.. ஆசை ஆசையா... மூனு மணி டிராவல்... என்கூட ஜன்னல் சீட் பக்கம் உட்கார்ந்து பேச நினைச்சேன் பாரு. என்னை முடிந்தளவு இன்சல்ட் பண்ணிட்ட" என்றாள். 

"லூசு.." என்று அவளது தலையில் செல்லமாய் தட்டி, "இப்பவே என்னை எதுக்கு உங்கப்பா அம்மா, உங்க அக்கா வளைகாப்புக்கு வரச்சொல்லறாங்க. தேவையா இது? ஒரு வருஷம் இருக்கு. காதலிப்பது ஊருக்கே தெரியணுமா? யாராவது ஏதாவது பேசவா? தேவையில்லாம அவல்-லை எடுத்து நீங்களா மெல்லுங்கனு நீட்டினா என்ன அர்த்தம். இதுல உங்க சித்தப்பா பார்க்கற சமயம் சட்டையை பிடிக்கற. அவர் உன்னை பத்தி என்ன நினைப்பார். 

அண்ணன் பொண்ணு படிக்க வந்தா காதலிக்குது, இதுல பையனே சும்மா இருக்கான் இவ துள்ளறானு நினைக்கவா? எதுக்கு நீயாவே கண்டென்ட் பேச ரெடியாகற? இதுக்கு முறைச்சா மேடம் கோபப்படறிங்க" என்றான்.‌

''பேசாத.. ஆல்ரெடி இரண்டு மூன்று பேர் சின்னவளை கட்டி கொடுக்கறிங்களானு வீட்ல வந்து கேட்கறாங்க. அப்பா பையன் பார்த்தாச்சுனு சொல்லியும் சும்மா சொல்லறதா பேசறாங்க. அதான் நேர்ல அக்கா பங்ஷனுக்கு கூப்பிடறார். 

சும்மா ஒன்னும் கூப்பிடலை." என்று சிணுங்க, சாரதி 'இதுவேறயா?' என்று மலைத்தான். 

ஆனால் லாவண்யாவின் வதனம் நாளெல்லாம் பார்த்து ரசிக்கும் விதமாக அழகில் தேவதையாக மற்றவர்களை ஈர்க்க, போட்டி போட்டுக் கொண்டு வருவதில் அதிசயமில்லை என்றது அவன் மனம். 

சாரதி லாவண்யா மீது கையை போட்டு, "லயா... ஓகே.. சாரி.. இங்க பாரு." என்று திருப்ப, "ஒன்னும் வேண்டாம்" என்றாள்.

"ஏய்... சிரி டி. நீ தானே சொன்ன. மூன்று மணி நேர டிராவல் பக்கத்தில உட்கார்ந்து போறோம்னு. நீ சிரிச்சா தானே எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கும்" என்றான். 

சாரதி ஒருமுறை பேருந்தை கவனித்தான். ஒரளவு அவரவர் முன்னால் இருக்கும் கவனத்தில் இருக்க, மழை பொழியவும், கூடுதலாக அதில் தான் பார்வை பதித்திருந்தனர். 

சாரதி நெருங்கி அமர்ந்து, ஜன்னலோரம் மழை சாரலில் கையை நீட்ட, "கண்டெக்டரா வேலை செய்யற... பேருந்தில் கரம் சிரம் புறம் நீட்டாதீர்கள் என்ற வாசகத்தை படிச்சதில்லை‌ கையை வெளிய நீட்டற" என்று திட்டி கையை மடக்க, சாரதியோ வேண்டுமென்றே வெளியே நீட்டி, தண்ணீரை எடுத்து லாவண்யா முகத்தில் தூவ, லாவண்யாவோ "இதே நான் விளையாடினா லூசுடி நீனு சொல்வ." என்றாள். 

சாரதி புன்னகையோடு சிரித்தான். 

மழை பெரிதாக, இயல்பாகவே ஜன்னல்புரத்தை மூட எழு, லாவண்யா சாரதி புறம் திரும்ப, கன்னத்தில் அவன் இதழ் மின்னலாய் உரசியது. வேண்டுமென்றே உரசினானா என்பதை அவன் தான் விளக்க வேண்டும். 

 இப்பொழுது எல்லாம் இந்த மின்சார உரசல்கள் இயல்பாக நடந்தால் பதறுவது மற்றவர்கள் பார்த்தனரோ என்ற பயத்தில் மட்டுமே. இவனுக்குள் அது இயல்பானதாக மாறியது.

ஆனாலும் லாவண்யா 'அம்மா" என்று திடுக்கிட, சாரதியும் சுற்றி யாராவது பார்த்தனரா என்று பயந்து, ஜன்னலை சாற்ற முயன்றான். 

அதுவோ ஈரம் பட்டு துருப்பிடித்து இருக்க சற்று ஆட்டம் காட்டியே மூடினான். 

கண்ணாடி தடுப்பு தான் ஜன்னல் என்றதால் வேடிக்கை பார்த்தாள். 

'பேருந்தில் நீயெனக்கு ஜன்னலோரம்... 

பின்வாசல் முற்றத்திலே துளசி மாடம்...

விடுமுறை நாட்களில் பள்ளிக்கூடம்..

விளையாட்டு பிள்ளைகளின் செல்ல கோபம்..

ஆளில்லா நள்ளிரவில் கேட்கும் பாடல்...

அன்பே அன்பே நீயே..!" என்று சாரதி போன் அலற, "உங்கப்பா தான்" என்று எடுத்தான். 

"சொல்லுங்க மாமா" என்றான். 

"பஸ் ஏறிட்டிங்களா மாப்பிள்ளை. நீங்க வர்றிங்க தானே?" என்று கேட்க, 'வரலைன்னா நீங்களும் உங்க பொண்ணும் விடலையே மாமா‌' என்று மனதிற்குள் கூறியவன் "லயா கூட தான் இருக்கேன் மாமா. சின்ன மாமா முன்ன இருக்கார். பஸ்ல வந்துட்டு இருக்கோம். இங்க மழை தூவுது" என்றான்.‌

"அப்படியா நல்லது மாப்பிள்ளை. வாங்க வாங்க. பெரிய மாப்பிள்ளையோட அப்பா அம்மா நீங்க வர்றிங்களானு கேட்டாங்க. அதான். ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை மாப்பிள்ளை. நிதானமாக வாங்க." என்று கூறி அணைத்தார்.

"ஒரு பச்ச மண்ணை... சாதி வெறிப்பிடிச்சவர்... சண்டை வரும் அப்படியிப்படி பேசிட்டியேடி. இந்த மனுஷன் நான் வேற கேஸ்டா இருந்தா கூட, உன் மேல வச்ச பாசத்துல, என்னை ஏத்துட்டு இருப்பார் தெரியுமா?" என்று பேசினான். 

"ஆங்... எங்கம்மா அடி வெளுத்தாங்க. அதெல்லாம் தெரியலை." என்றாள். 

சாரதிக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. இவனுக்காக அல்லவா அடி வாங்கினாள். 

அதுவும் விளக்குமாறு பிய்ந்து சிதறி, என்று சிரித்தான். 

"உண்மையில நீ பண்ணற அழுச்சாட்டியத்துக்கு, உங்கப்பா வேற கேஸ்டா இருந்தா கூட, என்னிடம் உன்னை தள்ளி விட்டிருப்பார்.'' என்று கேலி பேசினான்.

"பின்ன.. சின்ன வயசுலயே சின்ன விஷயத்துக்கு எல்லாம் ரோட்ல உருண்டு பிரண்ட கலை எல்லாம் யூஸ் பண்ணுவேன்னு அவருக்கு தெரியாதா" என்று லாவண்யாவுமே சிரித்தாள். 

இவ்வாறாக.... கண்டெக்டர் சாரதி லாவண்யா குடும்பத்தில் ஒருவனாக

கலந்து, மாலதியின் வளைகாப்பு விழாவுக்கு சென்றுக் கொண்டிருந்தான். 

-தொடரும். 

-பிரவீணா தங்கராஜ

காலையிலேயே இலக்கியா சுரேஷ் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்திருந்தான் சாரதி. 

"பத்து மணிக்குள்ள ரெடியா இருன்னு சொல்லியும் தேமேனு இருந்திருக்க" என்று சாரதி அதட்ட, "படபடப்புல இருந்தேன் சாரதி நைட் தூங்கவே முடியலை.." என்றாள். 

"படபடப்புல இருந்தேன் பயத்துல இருந்தேன்னு" என்று சாரதி முனங்க, "நான் வரவா மாப்பிள்ளை" என்று சுரேஷ் கேட்க, "அதெல்லாம் தேவைப்படாது மாமா. நானே ஸ்டேஷன்ல கம்பிளைன் பண்ணிட்டு பேசிட்டு வேலைக்கு கிளம்பணும். எதுக்கு உங்களுக்கு சிரமம். நீங்களும் வேலைக்கு கிளம்புங்க" என்றான். 

சுரேஷ் 'ஸ்டேஷன்ல கம்பிளைன் எல்லாம் தேவையில்லை' என்பதாக தேன்ற கூறயியலாது சரியென்று வேலைக்கு புறப்பட, இலக்கியாவோ "இன்னிக்கு தான் தலைக்கு குளிப்பியா? லேட்டாகுதுல" என்று கூப்பிட, "சித்தி எப்பவும் சனிகிழமை தானே தலைக்கு குளிப்பேன். நீங்க வேற ஏன் சித்தி அவன் எதிர ஏத்தி விடறிங்க. சும்மாவே முறைக்கறான்... பார்த்திங்கள்ல.. திட்டிட்டே இருக்கான்" என்று தலையை துவட்டி நின்றாள். 

"நீ ஒன்னும் சாரதியை பார்த்து பயப்படற மாதிரி தெரியலை. அவன் இவன்னு பேச்சு பேசற" என்று இலக்கியா கூற, "அது வேற.. பயம் வேற டிபார்ட்மெண்ட்." என்றாள். 

பத்தே கால் மணியாக, கைகடிகாரத்தை பார்த்து பார்த்து புஸுபுஸுவென மூச்சை விட, "நான் வாங்கி தந்த வாட்ச்." என்று சமாதானம் செய்து பேசி இளிக்க, அவளை ஏற்றிக் கொண்டு பைக்கில் போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்திறங்கினான். 

அங்கிருந்த காவலதிகாரியிடம் "ஸ்ஞேஷன் இன்ஸ்பெக்டரை பார்க்கணும்" என்று வந்து நின்றான். வெளியேயிருந்த காவலாளி உள்ளே விட, டேபிளில் அன்று பார்த்த அதே காவலதிகாரி கிருஷ்ணகுமார் என்று எழுதியிருந்தது.

"நீ... அந்த சைக்கிள் தொலைச்சிட்டு கால்ல விழுந்து அழுதவன்ல" என்று நினைவெடுத்து கேட்க, "ஆமா சார்" என்றான்.

"இப்ப என்ன தொலைச்ச" என்று கேலியாக சிரித்தார். 

"இப்ப தொலைக்கலை சார். எனக்குரியதை நான் எப்பவும் இழக்க கூடாதுனு முன்ன வேற முறையில தக்க வச்சிக்கிட்டேன். இப்பவும் வேற முறையில தக்க வைக்க உங்களிடம் பேச வந்திருக்கேன்" என்றான்.‌

"என்கிட்ட என்ன பேசணும்.." என்று கேட்க, "லாவண்யா" என்றான். 

லாவண்யா அவனுக்கு பின்னாலிருந்து முன்னே வரவும், "லாவண்யா நான் விரும்புற பொண்ணு சார். அவளுக்கும் என்னை பிடிக்கும். எங்க இரண்டு பேர் வீட்லயும் எங்க காதலுக்கு சம்மதம் சொல்லிட்டாங்க

படிப்பு முடிய கல்யாணமென்று பேசி வச்சிருக்க, ஒருத்தன் வந்து இவளை காதலிப்பதா டார்ச்சர் பண்ணறான்.

அவனோட அப்பா அம்மாவோட வந்து பதினொறு மணிக்கு நிற்பானாம். லாவண்யா அவங்க எதிர்ல அவனை கல்யாணம் பண்ணிப்பதா சொல்லணும்னு இவளிடம் வற்புறுத்தறான்.‌ வசதியான பையன் என்றவரை தெரியும் வீட்டுக்கு பதினொன்று மணிக்கு வர்றான். நீங்க அவனிடம் பேசுங்க" என்று கடிகாரத்தை பார்த்து சொல்ல, சாரதி பேசியதை சங்கில் ஊதும் விதமாக கேட்டவர், ''உன் பேரு லாவண்யாவா" என்று காவலதிகாரி கிருஷ்ணகுமார் லாவண்யாவிடம் கேட்க "ஆமா சார்." என்றாள்.

"உன்னை பார்க்க தான் வரலாம்னு இருந்தோம்." என்று எழுந்தார்.

"நான் பவனோட அப்பா" என்று அறிமுகமாக, லாவண்யாவுக்கு திகில் கூடியது.

"ஏம்மா... பவன் உன்னை பிடிச்சி போய் தான் கல்யாணம் பேசறதா சொன்னான். நீ என்ன இப்படி பண்ணிட்ட. அதுவும் ஆப்ட்ரால் கண்டெக்டரை காதலிக்கறியா. இதெல்லாம் பவன் என்னிடம் சொல்லலையே" என்றவர் சாரதியை அப்பொழுது தான் பார்ப்பது போல மேலிருந்து கீழ்வரை பார்த்தவர், ''சைக்கிள் திருட்டு போய் கிடைச்சதுக்கு திருடன் கால்ல விழுந்தவன் மா இவன்" என்று இகழ்ந்தார்.

"ஏன்டா உனக்கு எம்மகன் ஆசைப்படறவ மேல தான் காதல் வருமா? உனக்கும் இவளுக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்லைனு எழுதி தந்துட்டு போ. ஏதாவது போட்டோ எடுத்திருக்கானா? டேய்.. போனை காட்டு. இல்லை... ஏதாவது கேஸ்ல உள்ள தூக்கி போட்டுட்டு போயிடுவேன்." என்றார். மகன் விரும்பி கேட்கும் பெண்ணாக, லாவண்யா கண்ணுக்கு அழகாக இருக்க அவ்வாறு உரைத்தார்.

அதேநேரம் பவன் உள்ள வந்தான். "என்னப்பா டைம் ஆச்சு. இன்னும் இங்கயே இருக்கிங்க. அம்மா கார்ல இருக்காங்க" என்று வந்தவன் லாவண்யாவை பார்த்து "ஏய் உன்னை பார்க்க தான்" என்றவன் சாரதியை கண்டு, "ஓ.. இவனோட வந்தியா? உனக்கு அவ்ளோ சொல்லியும் இங்க அழைச்சிட்டு வந்திருக்க. அப்பா.. லாவண்யா.. பார்த்திங்கள்ல. 

ஜான்சி ராணி.. காம்பஸ்ல என்னை குத்தியது இவ தான். உங்களிடம் லவ் பண்றேன் சொல்லியதுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்கறேன்டானு சொன்னிங்க. இவனிடம் என்ன பேச்சு" என்று எகிறினான்.

"டேய் ஆப்ட்ரால் சைக்கிளுக்கே கால்ல விழுந்தவன். இப்ப அதட்டினா விட்டு கொடுத்துட்டு போவான். இருடா." என்று பேசினார் அவர். பவனுக்கு அதெல்லாம் தெரியாதே. 

சாரதியோ, "இங்க பாருங்க சார். லாவண்யா என்னை விரும்பறா. பஸ்ல அவளிடம் அத்து மீறியது உங்க பையன். நான் அன்னிக்கே பஸ்ஸை ஸ்டேஷன்ல வந்து இறக்கி விட்டு கம்பிளைன் பண்ணினா அன்னிக்கு தெரிந்திருக்கும். இப்ப லாவண்யாவையே மிரட்டிட்டு இருக்கான்.‌

அன்னிக்கு சைக்கிள் திருடினவரிடம் கெஞ்சியது நான் தான். அது வேற செண்டிமெண்ட். இப்ப என் லவாண்யாவை விட்டு தர முடியாது. இவ என் லைப். அந்த எமோஷன் வேற. இந்த எமோஷன் வேற. இதுக்கு கால்ல விழுவேன்னு எதிர்பார்த்தா சாரி.. மைண்டை மாத்திக்குங்க. லாவண்யா என்னை விரும்பறப்ப, உங்கப் பையனை எல்லாம் நீங்க அறிவுரை சொல்விங்கனு நினைச்சேன். ஆனா நீங்க ஏடாகூடமா பேசினா எப்படி ஹாண்டில் பண்ணணும்னு எனக்கு தெரியும்" என்றான்.

"என்னடா.. சவுண்ட் எல்லாம் விடற" என்று முன் வந்தார்.

லாவண்யாவோ "இங்க பாருங்க நான் சாரதியை விரும்பறேன். தேவையில்லாம பிரச்சனை பண்ணாதிங்க. எங்கப்பா அம்மாவுக்கு சாரதியை பிடிச்சிருக்கு." என்றாள். 

பனின் தந்தையோ "அப்படியா... அப்ப ஏதாவது கஞ்சா கேஸ் திருட்டு கேஸ் போட்டு உள்ள தள்ள வேண்டியது தான்" என்று பேச, "அதெப்படி தம்பி கேஸ் போட்டு உள்ள தள்ளுவ. எந்த கேஸ் என்றாலும் நான் தான் காரணம், எங்க பசங்க தான் செய்தாங்கனு அப்ரூவலுக்கு நான் ஆள் கொண்டு வருவேன். உங்க சௌரியத்துக்கு ஒன்னும் புடுங்க முடியாது. ஆளுங்கட்சி எதிர்கட்சி இரண்டுத்துலையும் தெரிந்தவங்க இருக்க, இந்த ஸ்டேஷன் மட்டும் கண்ட்ரோல்ல வச்சிட்டு இருக்கற நீ..‌ இப்படி பேசலாமா.. என்னை மறந்துட்டியே" என்று வந்தவர் பேசினார். 

சாரதியின் சைக்கிளை பொழுது போக்கிற்காக விளையாட்டுக்கு திருடியா கோவிந்தன். 

"என்னப்பா... பையனிடம் என்ன வம்பு" என்று கோவிந்தன் சாரதி தோளில் கையை போட்டார். 

பவனின் தந்தை கிருஷ்ணகுமார் கோவிந்தனை கண்டு, "இதுல நீங்க தலையீடாதிங்க" என்றார். 

"அப்படி தான் நினைச்சேன் தலையிடகூடாதுனு.. தம்பி வந்து பேசினப்ப மறுக்க முடியலையே." என்று அங்கிருந்த சேரில் அமர்ந்தார். 

சாரதியோ "லாவண்யாவை நான் விரும்பறேன். அவளும் விரும்பறா. நடுவுல பிரச்சனைனு வர்ற அவ குடும்பமும் எங்க காதலுக்கு ஆதரவா இருக்காங்க. இவன் ஏன் துள்ளறான்னு நேத்து என் பிரெண்டிடம்(சரிகாவிடம்) இந்த மாதிரி விசாரிக்க சொன்னேன்.

என் நல்ல நேரம் லாவண்யாவிடம் உங்க பையன் பேசினப்ப, அந்த பஸ்ல சிசிடிவி இருந்தது. டெப்போல அந்த பஸ்ஸில் நடந்த அந்த வீடியோ ஓடவிட்டு, உங்க பையன் முகத்தை க்ளிக் பண்ணி, என் பிரெண்ட்டிடம் காட்டி மடமடனு யாருனு பார்த்தா, உங்க பையன்னு விவரம் தெரிந்தது. ஓரளவு பணக்காரன் வசதியானவன், அதோட அதிகார பலம் இருக்கு என்றதால தான் பவன் துள்ளுறதை புரிஞ்சுக்கிட்டேன். அதோட உங்க எதிர்ல கோவிந்தன் அண்ணன் கால்ல விழுந்து சைக்கிளை கேட்டதால, உங்க மனசுல என் பிம்பம் எப்படி விழுந்திருக்கும்னு என்னால புரிச்சுக்க முடிந்தது. 

நீங்க கேஸ் போட்டுடுவதா மிரட்டுவிங்கனு தெரியும். அதான்.. அவரை நேர்ல வரச்சொன்னேன். ஆதரவுக்கு தான். 

அதோட.. சாதாரண கண்டெக்டர்னு நீங்க எடைப்போட்டா அது உங்க தப்பு. நீங்க போடற காக்கி உடுப்புக்கு எந்தளவு பவரோ, அதே அளவுல எங்க டிரைவர் கண்டெக்டர் உடைக்கும் பவர் இருக்கு சார். நானும் அரசாங்கத்துல சம்பளம் வாங்கறவன் தான். தேவையில்லாம கேஸ் போடுவதா விஷயம் சொன்னா எனக்கும் என் பக்கம் நிற்க டிப்போல ஆட்கள் உண்டு. 

அதெல்லள் பிரச்சனை தேவையில்லாம மீடியாவுக்கு தீனி போடும். ஒரு பொண்ணுக்காக போலீஸ் இப்படில்லாம் பண்ணுதானு பேசும். 

அதான்... நீங்க லாவண்யாவை பார்க்க வர்றதுக்கு முன்ன, நான் இங்க வந்துட்டேன். 

நீங்க தான் பவனோட அப்பானு தெரிந்து தான் இங்க வந்தேன்.

உங்க பையனை இதோட விலகி போக சொல்லுங்க. இல்தை அசிங்கப்படுவான்" என்றான் சாரதி. 

பவனோ "ஏய்.. என்ன பேசற. எனக்கு அவ வேணும். ஒரு கண்டெக்டரிடம் எல்லாம் என்னால விட்டு கொடுத்து போக முடியாது. அவளிடம் பேசினப்ப அவ படிப்பு முடிச்சிட்டு நல்ல வேலைக்கு சேர்ந்து வர சொன்னா. வந்துட்டேன்.

இவ என் பிரெண்ட்ஸ் முன்ன அடிச்சிருக்கா. அவங்க எதிர்ல இவளுக்கு தாலி கட்டி காட்டணும்" என்று பேச, சாரதி பக்கத்தில் இருந்த லாவண்யாவை இழுத்து, அவளிதழில் அழுத்தமாய் முத்தமிட்டு கீழ் உதட்டை மெதுவாய் இழத்து விடுவித்தான்.

"இவ எனக்கு சொந்தமானவ. புரிஞ்சுதா.... இதுக்கு மேல பேசின.. புட்பால் மேட்ச்ல பந்தை உதைச்சி தள்ளறது மட்டும் தான் கோல்னு பிக்ஸ் பண்ணி உதைக்கற மாதிரி, உன்னை உதைச்சிடுவேன். 

எந்த பொருளை கெஞ்சி கேட்டு வாங்கணும். எந்த இடத்துல உரிமையா திமிரா கேட்கணும்னு எனக்கு தெரியும். 

தப்பா டச் பண்ணியதுக்கு பிரெண்ட்ஸ் எதிர அடிச்சான்னா அவளையே கல்யாணம் பண்ணறது என்ன தீர்வு. பிரெண்ட்ஸ் எதிர முதல்ல எந்த பொண்ணையும் தப்பா தொட்டிருக்க கூடாது. கேடுக்கெட்ட பிரெண்ட்ஸ் இதுல அவங்களுக்காக இவளுக்கு தாலி கட்டணுமா? போடா.." என்று பவனிடம் பேசியவன், பவனின் தந்தையிடம், "உங்க ரேஞ்சுக்கு என்னை சீண்ட மாட்டிங்கனு நம்பறேன். நான் இங்க உங்களிடம் பேசிட்டு, உங்க பையனை பத்தி பேச தான் வந்தேன்.

ஆனா எப்ஐஆர் போட்டு சொல்லி எழுதி கொடுக்க வச்சிடாதிங்க.

கண்டபடி கையை வச்சான், இவ காம்பஸ்ல குத்தினா. இதுல காதல் எப்படி சார் வரும்? அதுவும் என்னை விரும்பிட்டு, லாவண்யாவை சேர்த்து வச்சா, பவன் தான் கஷ்டப்படுவான். 

புரிஞ்சுக்கோங்க... அவன் ஏதோ தன்னை தண்டிச்ச பொண்ணு மேல காதல் வந்து கல்யாணம் பண்ணணும்னு தாட்ஸ்ல இருக்கலாம். அதெல்லாம் வேண்டாம். ஒரு நல்ல அப்பாவா பையனுக்கு புரிய வையுங்க. உங்க ஸ்டேடஸுக்கு கிடைக்காத மருமகளா?" என்று கூறிட, பவன் தந்தை சாரதி லாவண்யாவுக்கு முத்தமிட்ட நேரத்திலேயே அந்த எண்ணத்தை கைவிட்டதாக தோன்றியது. 

பவனும் கணவரும் வராமல் போக, அவனது அன்னை வந்து சேர்ந்தார். அவரோ "ஏன்டா... எவனோ விரும்பற பொண்ணை நீ எதுக்கு கல்யாணம் செய்ய நினைக்கற. நான் என்னவோ நீயும் உன்னையும் காதலிச்ச பொண்ணை இல்ல பார்த்து முடிக்க போறதா நினைச்சேன்.  நம்ம ஸ்டேடஸ் என்ன? உங்கப்பா பொசிசன் என்ன?  நல்ல வரதட்சனை வர்ற பொண்ணா கட்டிட்டு, அதர் கன்ட்ரினு செட்டிலாக பாரு. பஸ்ல பார்த்தவ காதலிக்கறேன்னு சொன்ன, சொத்துல பத்து பைசா கிடைக்காது" என்று கூறினார்.

இனி பவனின் அம்மாவே பவனுக்கு புரிய வைத்திடுவாரென்று புரிய, கோவிந்தனிடம், "சாரி சார்.. நான் உங்க கால்ல விழுந்ததை வச்சி ஏதோ என்னை குறைச்சி எடைப் போட்டார். அதான் உங்களை கூப்பிட்டேன். 

ஒருத்தர் கால்ல விழுந்ததை அவங்க எகத்தாளமா நினைக்கலாம். எனக்கு என் சைக்கிள் கிடைக்கணும்னு அந்த உணர்வுக்கு நான் அப்படி செய்தேன். அது வேற... இது என் காதல் சார். இதுக்கெல்லாம் கால்ல விழக்கூடாது.. கெஞ்ச கூடாது. 

என்ன தான் நான் பார்த்துப்பேன் என்றாலும், லாவண்யாவை என்னை திரும்ப எதுக்கும் நோண்ட நினைக்க கூடாது. ஏதாவது ஒரு பலம் இருக்குனு தெரிந்தா அந்தாளு சும்மா இருப்பான். நகை தந்தப்பவே வேண்டாம்னு தான் அவரும் சொன்னார். அதனால புரிஞ்சுப்பார்." என்று பேச கோவிந்தனோ "அதென்னவோ தெரியலை தம்பி. உன்னை பார்த்தா உதவ தோணுது. நீ கூப்பிட்டதும் வந்தேன். பயப்படாத.. நீ சொன்ன மாதிரி ஒரு ஆள் துணைக்கு இருக்காங்கனு காட்டுக்கறதே தெம்பு தான். 

அதுக்குன்னு நம்மாள முடியாதுனு அர்த்தமில்லை. நீ சொல்ல வர்றது புரிது. கல்யாணத்துக்கு கூப்பிடு. குடும்பத்தோட வந்துடறேன்." என்று திருட்டு தொழிலை விட்டுவிட்டு தற்போது பதவியில் அமரும் அளவிற்கு கோவிந்தன் மாறியிருக்க நல்விதமாகவே பேசி சென்றார். 

சாரதியோ லாவண்யாவை பைக்கில் ஏற்றி, "என்ன யோசிக்கற" என்றான். 

"எதுக்கு என்னை அங்க வச்சி கிஸ் பண்ணின?" என்று பேந்த பேந்த முழித்து கேட்டாள் அவனது திடீர் முத்தத்தில் ஆடிப்போயிருக்கின்றாளே.. சாரதி புன்முறுவலை வீசி, "பவன் கேட்டதெல்லாம் கிடைக்கற பேமிலில வளர்ந்திருக்கான். நீ அடிக்கவும் உன்னையே கட்டிக்க ஆசைப்பட்டிருக்கான். ஆயிரம் முறை எடுத்து சொன்னா புரியுமா? இப்ப ஒரு கிஸ் தந்ததில முத்தம் மட்டும் தானா மெத்தமா முடிச்சிருப்பானானு டேர்டி மைண்ட்ல, இவ எனக்கு வேண்டாம்னு முடிவெடுத்திருப்பான். 

சரியோ தவறோ பிரச்சனை இழுக்காம இருக்கும். இது அவனை மாதிரி மைண்ட் ஸ்டடி இருக்கற ஆளுக்கு ஓர்க்கவுட் ஆகும்." என்றான். 

லாவண்யாவோ வீடு வந்ததும் இறங்கியபடி, "போடா... உன்னை புரிஞ்சுக்கவே முடியலை‌. நிஜமாவே சைக்கிள் தொலைஞ்சு போனப்ப, ஒரு திருடன்னு தெரிந்தும் கால்ல விழுந்து வாங்கியிருக்க. அந்த ஆவுடையப்பன் என்னிடம் தப்பா பிஹேவ் பண்ணினான்னு தெரியவும், அவன் கையை சைலண்சர்ல வச்சி சுட்டுட்ட, இந்த பவன் என்னை கண்ட இடத்துல தொட்டப்ப, நீயா என்னை அவனை அடிக்க சொல்லற மாதிரி, தூண்டி விட்டு வேடிக்கை பார்த்த. நானா காம்பஸ்ல குத்தவும், பார்வையால அப்ரிசேட் பண்ணி விசிலடிச்ச.

இப்பவரை படிச்சு டிகிரி வாங்கியும், எனக்கு கண்டெக்டர் ஜாப் போதும்னு பேசற. புட்பால் விளையாடி பிளேயராகவும் வேண்டாம்னு இருக்க, ஏதோ அந்த கோச் புண்ணியத்துல எந்த டீம் விளையாட வருதோ அவங்களோட விளையாடி, டிரைனரா மாறுவதுக்கு முயற்சி செய்யற." என்று சாரதி சில விஷயத்தில் இப்படி தான், என்று கணக்கு வைத்து பிடிவாதத்துடன் முடிவெடுத்ததை குறிப்பிட்டாள். 

"இவன் திரும்ப பிரச்சனை பண்ணறான் என்றதும் புகார் தந்து வார்னிங் பண்ண வந்தேன்னு நினைச்சியா, பவன் அப்பானு தகவல் எல்லாம் கலெக்ட் பண்ணிருக்கவும், அவருக்கான மிரட்டல் இது.

சிலருக்கு தேன் வச்சே கொல்லுவாங்கனு கேள்விப்பட்டதில்லை. அது மாதிரி. இது ஒரு விதமான மிரட்டல் தான். அவருக்கும் பையன் ஆசைப்படற பொண்ணை சேர்த்து வைக்க ஆசையிருக்கும்ல. இப்ப அந்த எண்ணம் மாறலாம். 

சில நேரம் சில விஷயம், சில சூழ்நிலைக்கும், நாம எடுக்கற முடிவும் எல்லாமே ஏதாவது காரணம் இருக்கலாம். ஆனா அது நமக்கே தெரியாது. மனசு மட்டும் இப்படி செய், இதான் சரி, இப்படி பேசுனு அடிச்சு சொல்லும். நான் அந்த வகையில தான் எல்லாத்தையும் செய்யறது. அன்னிக்கு அப்பா சைக்கிள் தொலைந்தப்ப ஆவேசமா திருடனை பிடிச்சி கத்த தோணலை. ஏதாவது கோபமா பேசி, சைக்கிளை இல்லாம சிதைச்சிட்டா... அது என் அப்பாவோட நினைவு. அதனால கெஞ்சினேன். 

ஆனா ஒரு காதலை... அதுவும் காதலிக்கற பொண்ணு எதிர்ல, என் காதலை எனக்கு பிச்சையா கேட்டா, அதுக்கு அர்த்தமில்லை. இந்த இடத்துல நான் காதலிக்கற பெண்ணே என் கூட இருக்கா. நீயாருடா எனக்கு நடுவுல வில்லன்னு தான் பேச தோணுச்சு. அவ்ளோ தான். உனக்கு நான் வித்தியாசமா தோணலாம். 

சரி நான் புறப்படறேன். உன்னை உங்க வீட்டில் இறக்கிட்டு வீட்டுக்கு போயிட்டு சாப்பிட்டு, டிரஸ் மாற்றிட்டு, அம்மாவிடமும், உங்க வீட்ல உங்க அப்பாவிடமும் அம்மாவிடமும் சொல்லிட்டு கிளம்பணும்." என்று இறங்க கூறினான். 

லாவண்யா மனதில் அன்று காஞ்சனாவும் இதையே தான் கூறினார்கள். சாரதி அப்படியே வேறொரு சூழலுக்கு பேச, சாரதியின் தோற்றம் அவனது அப்பாவின் சாயலென்றால், மனமும் செயலும், அவனது அம்மாவின் ஜெராக்ஸாடா நீ என்று  மனதில் ஏறிக் கொண்டிருந்தான். 

-தொடரும். 

-பிரவீணா தங்கராஜ்

   ஆவுடையப்பனின் இறப்புக்கு வந்து, லாவண்யா இலக்கியா வீட்டிலேயே தங்கிவிட்டாள். 

    முன்பு போல இங்கிருந்தபடி தான் கல்லூரிக்கு கிளம்ப, பாதி உடல்நிலையை அதுவாகவே சரியானது. 

  அதுவும் கொசுக்கடியின்றி, ஆவுடையப்பனும் இல்லாமல் நிம்மதியாக உறங்க, லாவண்யாவுக்கு ஒரிரு நாளிலேயே வாந்தி மட்டுப்பட்டது. 

  சுரேஷ் கூட லாவண்யாவோடு மகள் இஷிதா சென்று உறங்கும் நேரம், "எனக்கு இஷிதா எப்படியோ அப்படி தான்மா நீ. அவரை வச்சி என்னை முடிவுப் பண்ணிடாத." என்று கூறினார். 

"அப்படி நினைக்க மாட்டேன் சித்தப்பா" என்று லாவண்யாவும் கூறினாள்.

  இதில் சாரதி போகும் போதும் வரும் போதும் ஜூஸ் பழங்கள் என்று வாங்கி வந்து வைத்துவிட்டு செல்ல, இலக்கியாவோ "என்னப்பா... வரப்போற பொண்டாட்டிக்கு பலமான கவனிப்போ" என்று கேலி கூட செய்தார். 

"அதில்லை அத்த... நீங்களே பார்த்திங்களே.. எதையும் சாப்பிடாம அவாய்ட் பண்ணறா. பழம்னா கஷ்டப்பட்டு சாப்பிடறா. அதுவும் நான் வாங்கினா கொஞ்சம் வேஸ்ட் பண்ணாம இருக்கா." என்றவன், "இது என் சின்ன வாலுக்கு" என்று சாக்லேட்டை இஷிதாவுக்கு தந்தான். 

  "மாமா... என்கிட்ட தாங்க" என்று இஷிதா ஓடிவந்து வாங்க, சாரதி மென்புன்னகையோடு விடைப்பெற்றான். 

லாவண்யா தான் காலையிலேயே கல்லூரிக்கு சென்றிருந்தாள்‌. இஷிதா இதோ ஸ்கூலுக்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். 

  சாரதி நிதானமாக அவனது வீட்டுக்கு சைக்கிளில் சென்றான். 

  அடிக்கடி மனதில் வேறு வேறு சாதியாக இருந்தால் இந்நேரம் லாவண்யாவுக்கு யாருடனாவது திருமணம் நடந்திருக்குமோ என்று கூட யோசித்தான். அதை அன்னையிடம் தெரிவித்தான்.

  காஞ்சனா தான் 'ஏன்டா... உனக்கு என்ன? நீ வேற சாதி அவ வேற சாதினு இருந்து, பெரிய சண்டை சச்சரவு எல்லாம் நடத்தி, பிறகு சேரணும்னு ஆசையா... ஏன் ஒரு காதல் சண்டையில்லாம சேரக்கூடாதா?' என்று பேச, சாரதிக்கு மாமனார் மாமியாரை நினைத்து பார்த்தான். 

  லாவண்யா அடம் பிடித்து அவர்கள் போராடி தனக்கு அவளை கட்டி கொடுத்தால் எப்படியிருக்கும் என்று நினைத்து சிரிப்பான். 

  அடியெல்லாம் வாங்கி நொந்து நூடுல்ஸாகி லாவண்யாவின் கரம் பிடிக்கும் தருணம் வராமலே போனதே என்று லாவண்யாவிடமே கூறினான். 

"சாரதி... நானே அப்பாடா.. எந்த வில்லங்கமும் இல்லாம காதல் கைக்கூடப்போகுதேனு சந்தோஷமா இருக்கேன். நீ அடிவாங்கி தர்றதில்லையே இருக்க. அப்பா அம்மா அத்தையிடம் நல்லபடியா பேசி, படிப்பு முடியவும் கல்யாண பேச்சு பேசலாம்னு சொல்லிட்டு போகவும் நான் எவ்ளோ சந்தோஷப்பட்டேன் தெரியுமா?" என்று சிணுங்குவாள். 

  இப்படியாக ஷிப்ட் சென்று முடிக்க, முத்து அண்ணாவோ தனியாக சிரித்த சாரதியிடம், "ஏம்பா சாரதி காதலிக்கறேன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லாம மறைச்சிட்ட. எப்ப தான் கல்யாண சாப்பாடு போடப் போற?" என்பார். 

அவனோ "அவ படிப்பு முடியட்டும் அண்ணா... கல்யாண சாப்பாடு போட்டுடுறேன்." என்பான்.

இவனே இப்படியென்றால் அங்கே லாவண்யா டெங்கு வந்து பழமாய் சாப்பிட்டு, சாரதியை தன் தாய் தந்தைக்கு பிடித்துள்ளதென்று தெரிந்தப்பின், கையில் பிடிக்க முடியாமல் நின்றாள். சொல்லப்போனால் ஒரே வாரத்தில் முகத்தில் ஏகப்பட்ட தெளிவும் மலர்ச்சியுமாக இருந்தாள்.

அதுவும் தேவியோடு பயணம் என்று மீண்டும் வர, பேசி பேசியே அறுத்து தள்ளினாள். பேருந்தில் மழையில் ரசித்தபடி, கையை ஆட்டி ஆட்டி, ரசித்து கதை அளப்பாள்.

  "அம்மாடி.... பேச்சை கொஞ்சம் குறை டி" என்று தேவியே கூறும் அளவிற்கு.

    ஆவுடையப்பனுக்கு  காரியம் செய்யும் நாளும் வந்தது. இம்முறை புருஷோத்தமன் அலமேலு வந்தவர்கள், சாரதியிடம் மாப்பிள்ளை என்ற ரீதியிலே பேசவும் வந்தார்கள். 

  படிப்பு முடியவும் லாவண்யாவை மணந்துக் கொள்வதாக அவனும், அதுக்குள்ள பெரியவளுக்கு பேறுகாலம் பார்த்துடுவோம் என்று இவர்களும் பேசிக் கொண்டார்கள்.

    சாரதி சுவரோடு சுவராக நின்று அன்னையும் லாவண்யா பெற்றவர்களும் பேசிக்கொள்ள, கைகட்டி வேடிக்கை பார்த்தான். 

   எல்லாம் சுமுகமான முறையில் சென்றது. 

   சாரதியும் கூட புட்பால் பிளேயராக இருந்த சமயத்தில் கோச் டிரைனர் வந்து, "நான் ஒரு புட்பால் சென்டர் நடத்தறேன் சாரதி. ஸ்கூல் பசங்களுக்கு நீ டிரையினிங் தர்றியா. பிளேயரா தான் முடியாது. என்னை மாதிரி கோச்சா மாறலாமே. பார்ட் டைமா வந்து சொல்லிக் கொடு. 

  மார்னிங் ஷிப்ட்ல வேலை இருந்தா ஈவினிங் கிளாஸ் சொல்லி தா. ஆப்டர்னூன் ஷிப்னா மார்னிங் கிளாஸ் எடு. எனக்கு நீ இந்த துறையில எதுலையாவது கால் பதிக்கணும். இது கோச்சாக மாற கோர்ஸ் முடிக்கணும்" என்று விலாசம் தந்து கோரிக்கை வைத்தார். 

முதலில் மறுத்த சாரதியோ, பின்னர் காஞ்சனாவின் அறிவுரையில், "போயேன்டா. நாளைக்கு லாவண்யாவுக்கும் உனக்கும் கல்யாணமாகறப்ப, பொறுப்பு கூடும். உனக்குனு குழந்தை குட்டினு வரும். செலவெல்லாம் எகுறும். அந்த கோச்சும் உன்னை இதுல சேர்க்க ஆசைப்படறார்." என்று புத்திமதி கூற, "அந்த கோச் அப்பா ஹாஸ்பிடல்ல இருந்தப்ப என்னை விளையாட அழைச்சிட்டு போனார்ல அந்த கில்ட் பீலிங்ல கூப்பிடறார்மா" என்று மறுத்தான். 

"சரிடா.. ஏதோ ஒன்னு. ஒன்னுக்கு இரண்டு வருமானம் பார்க்கறதுல என்ன தப்பு." என்றார்.

"ஏன் எனக்கு தான் தைக்கவும் தெரியுமே. பேசாம சாரதி டையிலரிங் ஷாப் இவ்விடம் ஜாக்கெட் பிளவுஸ் தைச்சு தரப்படும்னு போடு போடேன்" என்று கத்தினான். 

   காஞ்சனாவோ நிதானமாக "எல்லா விஷயமும் ஈஸியா கிடைச்சிட்டா அதோட அருமை தெரியாதுனு சொல்வாங்க. உனக்கு உன் காதல் ஈஸியா கிடைக்குதுல்ல... இதுவும் பேசுவ இன்னமும் பேசுவ" என்று முறுக்கி கொண்டார். 

  சாரதி கோபத்துடன் அங்கும் இங்கும் உலாவினான். 

  புருஷோத்தமன் மாமா ஏதாவது சொல்லிட்டு போனாரா? இல்லை இந்த அலமேலு அத்தை ஏதாவது எதிர்பார்க்கறாங்களா? கண்டெக்டர் வேலைக்கு என்ன குறைச்சல் கண்டாங்களாம்.' என்று முகம் தூக்கி வைத்து திரிந்தான். 

  ஒரு வாரம் அப்படி தான் எரிச்சலோடு நகர, புட்பால் விளையாட கிரவுண்டுக்கு வந்தான். 

  எல்லாம் பிளேயராக இருக்க, தான் மட்டும் சும்மா வந்து பார்வையிடவும் கோச் அவர்களோடு விளையாட விட்டார். 

  அதெல்லாம் பழகியது மறக்காமல் விளையாடினான். 

  விளையாடவும் அவனுக்கே ஆசை பிறந்தது. 

  யோசித்து சொல்வதாக கூறினான். அதற்கான கோர்ஸில் சேருவதற்கு விண்ணப்பம் பூர்த்தி செய்து கோச் ஏகாம்பரம் நீட்ட, அதில் பூர்த்தி செய்தான். 

  எல்லாம் நல்லபடியாக முடிய அதற்கான வேலை விஷயம் கோர்ஸில் சேர ஆரம்பித்தான். 

ஒரு புறம் லாவண்யா படிப்பு, மறுபுறம் தனக்கான கோச்சிங் பயிற்றுவிக்கும் ஆசிரியருக்கான பயிற்சி சான்றிதழ் பெற, அதற்கான வகுப்பு என்று சாரதி நேரம் கரைந்தது. 

  அன்று லாவண்யா தேவி பேசிக்கொண்டு வர, அவளது மடியில் ஒரு ஆஃபர் லெட்டரை வைத்துவிட்டு அவளது பேச்சை தடைப்படும் விதமாக கையை அசைத்தான் பவன். 

லாவண்யா பேயறைந்தது போல நிற்க, தேவியோ "இவன் அவன்ல?" என்று கேட்க, "ஹாய் லாவண்யா. எனக்கு வேலை கிடைச்சிடுச்சு" என்று ஐடீ பீல்டில் பெயர் போன கம்பெனியின் பெயரை உச்சரித்து, மாத சம்பளத்தை கூறினான். 

   "நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா?" என்று கேட்டு நின்றான்.‌

லாவண்யாவோ எச்சி கூட்டி விழுங்கியவள், "நான்.. நான் வேறொருத்தரை காதலிக்கறேன்" என்றாள். 

  "யாரு அந்த கண்டெக்டரையா?" என்று பவன் இழிவாக ஆரம்பிக்க, "இங்க பாரு.. எனக்கு அவரை பிடிச்சிருக்கு. காதலிக்கறேன். அவரும் காதலிக்கறார். எங்கப்பா அம்மா கூட அவரோட கட்டி வைக்க பேசிட்டாங்க" என்று கூறினாள். 

"அப்ப நான் என்ன விரல் சுப்பனுமா" என்று கேட்டவன், "நான் ஒழுங்கா உன்னை தொந்தரவு பண்ணலை.. பண்ணலை தானே?" என்று கேட்க ஆமோதிப்பாய் தலையாட்டினாள். 

"ஜெனுவா காதலிப்பதை சொன்னேன். நீ அப்ப மறுத்து சொல்லலை. முதல்ல படிங்க.. நல்ல வேலைக்கு போங்கனு சொன்னியா இல்லையா?" என்று கூற, "நான் ஓகேன்னும் சொல்லலையே" என்று திருத்தினாள். 

"என்ன... புத்திசாலியா பேசறதா நினைப்போ?" என்று பவன் பல்லை கடிக்க, "இங்க பாருங்க. நான் அன்னிக்கே இதெல்லாம் நமக்கு சரிவராதுனு சொல்லிட்டேன். நீங்க தான் சிரிச்சிட்டே போனிங்க." என்றாள். 

"அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. நீ எனக்கு ஓகே சொல்லிட்ட. நான் படிச்சி முடிச்சி, நல்ல வேலைக்கும் சேர்ந்துட்டேன். என்னை அடிச்ச நீ தான் எனக்கு மனைவியா வரணும். இல்லைன்னா என் பிரெண்ட்ஸ் என்னை கேலி பண்ணுவாங்க" என்று கூறி, "நாளைக்கு பதினொறு மணிக்கு அப்பா அம்மாவோட வருவேன். ஓகே சொல்லற" என்று கூறிவிட்டு அகல, லாவண்யா கையை பிசைந்து நின்றாள்‌. 

  தேவியோ "இவன் என்ன லூசா?" என்று படிக்கட்டில் இறங்கி சென்ற பவனை காட்டி பேசினாள

"இ.. இல்லை தேவி. முன்னயே காதலிப்பதா சொன்னான். நான் நோ சொல்லாம அமைதியா இருந்தேன். அவன் அதை சம்மதம்னு எடுத்துக்கிட்டானோ என்னவோ. ஆனா இதெல்லாம் சரிவராதுனு சொன்னேன்" என்று தலையில் கையை வைத்தாள். 

"எருமை மாடே... அவன் காலேஜ் முடிச்சி போனதா மட்டும் சொன்ன." என்றாள். 

"இல்லை காதலிப்பதா சொல்லிட்டும் போனான். நான் தான் முதல்ல படிங்க.. நல்ல வேலையில சேருங்கனு சொன்னேன். அது ஜஸ்ட் அறிவுரையா சொன்னேன். இவன் இப்ப இப்படி வந்து நிற்கறான்." என்றாள்.

"சூப்பர்.. சூப்பர். என்கிட்ட எதையும் சொல்லாத. 

  சாரதி அண்ணாவிடமாவது சொன்னியா?" என்றாள் தேவி. 

  "இ‌‍.. இல்லை.. இவனாவது பரவாயில்லை. அந்த சாரதி ஓவரா கத்துவான்னு சொல்லலை.. வரவர ரொம்ப மோசம் தெரியுமா? டெங்கு வந்ததிலருந்து என்னை திட்டிட்டே இருக்கார்" என்றாள்.‌

தேவியோ "நீ ஆவுடையப்பன் விஷயத்தை மறைச்சதுக்கே அந்தண்ணா உன்னை தூக்கி போட்டு மிதிக்காம விட்டாரேனு நான்‌ பீல் பண்ணறேன். மேடம் இதுல இன்னொரு வில்லனை வளர்த்து வச்சிருக்கிங்க. போ... போய் சாரதி அண்ணாவிடம் இந்த விஷயத்தை சொல்லு. நானா சொன்னா அதுக்கும் திட்டு வாங்குவ." என்றாள். 

தலையை தலையை ஆட்டி கூறுவதாக சொன்னாள். 

   தேவியோ 'இவளை நம்பக்கூடாது. நாம போட்டு தந்துடணும். சாரதி அண்ணா பிறகு உனக்கு தெரிந்தும் ஏன்மா சொல்லலைனு கேட்பார்' என்று மனதோடு கூறிக்கொண்டாள். 

  அன்றைய மாலையில் வீட்டிற்கு வந்ததும் மாடியில் தேவியோடு பேச, "அண்ணாவுக்கு இப்பவே கால் பண்ணு" என்று கூற, "டிக்கெட் கொடுத்துட்டு இருப்பான்." என்று மறுக்க, "அடிச்சேன்னா பாரு. நாளைக்கு பதினோறு மணிக்கு அந்த பவன் வர்றேன்னு சொல்லறான். 

இம்பார்டன் இஸ்ஸு. பவன் பத்தினு சொல்லணும்னு ஷார்டா சொல்லு. அண்ணா பொறுமையா மெஸேஜ் பார்த்துட்டு போன்‌ பண்ணுவார்" என்று கூற அது சரியாக வருமென லாவண்யா 'சாரதி ஒரு இஸ்ஸு பவன் பத்தி சொல்லணும். ப்ரி ஆனதும் கால் பண்ணு. பேசணும்' என்று அனுப்பிவிட்டு, "அனுப்பிட்டேன் போதுமா?" என்று லாவண்யா கூறிய அடுத்த நொடி, 'மின்சாரம் என் மீது பாய்கின்றதே... உன் கண்கள் என் கண்கள் மேய்கின்றதே" என்ற பாடல் இசைக்க சாரதியிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

"அண்ணா தானே." என்றதும் லாவண்யா ஆமென்று தலையாட்டிவிட பேசு பேசு" என்று கூற, அலைப்பேசியை ஏற்றாள். 

"பவனை பத்தி என்ன பேசணும். அவன் ஏதாவது பிரச்சனை பண்ணறானா?" என்றான் அமைதியாக.‌ டிக்கெட் கொடுத்தபடி பேசுவதை யூகித்துக் கொண்டாள். 

லாவண்யாவோ ''சாரதி அந்த பவன் ஒரு நாள் கிட்ட வந்து காதலிக்கறேன்னு பேசினான் டா.  நான் உன்னை காதலிக்கறேன்னு சொன்னேன். ஆனா அவன் அதை பெருசா எடுத்துக்கவே இல்லை. அதனால படிப்பை முடிங்க‌ நல்ல வேலையில சேருங்கனு சொன்னேன். 

  ரொம்ப நாளா ஆளை காணோம். நான் கூட அப்பாடா மறந்துட்டான்னு நினைச்சேன். காலையில ஏதோ பெரிய கம்பெனில வேலை கிடைச்சிடுச்சு. அப்பா அம்மாவை கூட்டிட்டு வர்றேன். அதுயிதுனு பேசறான். நான் மறுத்து பேசவும் ரூடா பேசிட்டு என்னமோ உரிமையா மிரட்டிட்டு போறான். பயமாயிருக்கு சாரதி." என்றாள். 

"அறிவிருக்காடி உனக்கு. முதல்லயே பேசினப்ப சொல்ல என்னவாம். சரி விடு... காலையில லீவு தானே.? பார்த்துக்கலாம். இல்லாத மூளையை போட்டு ரொம்ப உருட்டாத" என்று கூற, "சாரதி" என்று இழுக்க, "எப்ப அந்த கிழவன் எல்லாம் உன்னை மிரட்டியதுக்கு பயந்தியோ அப்பவே உனக்கு மூளை இல்லைனு தான் அர்த்தம். வேற ஏதாவது சொல்லணுமா? இல்லை மிச்சத்தை மறைச்சி வச்சிருக்கியா?" என்று கேட்டான்.

"இல்லை." என்று ஸ்ருதி குறைந்து கூறிட, போனை அணைத்துவிட்டான். 

அதன்பின் இலக்கியாவிடம் கூறிவிட்டு அப்படியே வீட்டில் வீடியோ காலில் கூற, புருஷோத்தமனோ "யாரவன்? என்னனு விசாரிச்சியா? அப்பா வரட்டுமா?" என்று கேட்க, "சாரதி பார்த்துக்கறேன்னு சொல்லிட்டார்பா" என்றாள். 

"சரி நானும் மாப்பிள்ளையிடம் பேசறேன்." என்று அணைத்துக் கொண்டார். 

லாவண்யா பேசி முடித்து, தேவியிடம் "சொல்லிட்டேன்." என்றாள்.

   புருஷோத்தமன் உடனடியாக சாரதிக்கு அழைத்தார். 

  இதுவரை ஏனோ தானோ என்று தான் சாரதியிடம் அவன் பேசியது.

  அதனால் போன் போட்டு பேச காத்திருக்க, "வேலையில இருக்கிங்களா?" என்று கேட்டார் புருஷோத்தமன். 

"பிராட்வே டிப்போல வந்துயிருக்கேன். இருபது நிமிஷம் வண்டி நிற்கும். சொல்லுங்க மாமா" என்றான். 

"லாவண்யா போன் போட்டா" என்று ஆரம்பிக்க, "அந்த பவன் லாவண்யா மேல கை வச்சப்பவே லாவண்யா காம்பஸ் வச்சி குத்திட்டா. அந்த கோபத்துல சுத்தினான். காதலிப்பதா சொன்னதை எல்லாம் லாவண்யா சொன்னதில்லை. இன்னிக்கு மிரட்டியிருக்கானாம் மாமா. ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை. எப்படியும் உங்களை சந்திக்க வரணும். அவன் நாளைக்கு வர்றதா சொல்லறான்னா.. சுரேஷ் மாமா தான் அப்பானு நினைச்சிட்டு இருக்கலாம். நேர்ல சந்திச்சா பார்த்துக்கறேன். 

   லாவண்யா நினைச்சு நீங்க பயப்பட வேண்டாம். அந்த பவனை எல்லாம் காம்பஸ்ல கீறினவ, நடுவுல சில அசம்பாவிதம் நடந்ததுல லேசா பயந்துட்டு இருப்பா." என்றான். 

சாரதி பெரிதாக அலட்டாமல் பேசவும், "சரிங்க மாப்பிள்ளை பார்த்துக்கோங்க. நான் வரணும்னா சட்டுனு சொல்லுங்க வர்றேன்" என்றார். 

சாரதி போனை அணைத்துவிட்டு, 'இந்த பவன் எந்த தைரியத்துல இப்படி துள்ளறான்' என்று யோசித்தான். 

-தொடரும். 

-பிரவீணா தங்கராஜ். 

சாரதி வீட்டுக்குச் சென்று முகம் கழுவி, வேறு உடை அணிந்து கொண்டு மீண்டும் இறப்பு நடந்த வாசலுக்கு வந்தான்.

வரும் போதே கையில் ஒரு வாட்டர் பாட்டில் இருந்தது. அதற்குள் தண்ணீர் இல்லை. வீட்டில் இருந்த ஆரஞ்சு ஜூஸை ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டு வந்திருந்தான்.

லாவண்யாவை பார்த்ததும் அவளிடம் அந்த பாட்டிலை நீட்டினான்.

"தண்ணி வேண்டாம்" என்று சோர்வாக முகம் சுளித்தவள், பாட்டிலை வாங்காமல் இருக்க,

"தண்ணி இல்ல ஆரஞ்சு ஜூஸ்" என்றான் சாரதி.

அதன்பின்னே அவளுடைய கை உடனே நீண்டு பாட்டிலை வாங்கிக் கொண்டது.

"குடி... கொஞ்சமாவது உடம்புக்கு தெம்பா இருக்கும்."

லாவண்யா அவனைப் பார்த்தபடியே சிறிது குடித்தாள்.

அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த புருஷோத்தமனின் பார்வை மகளிடம் இருந்து சாரதியிடம் சென்றது.

அவனுடைய மகள் உடம்பு சரியில்லாமல் இருக்கிறாள் என்பதைவிட, அவளை எப்படி பார்த்துக் கொள்கிறான் என்பதுதான் அவருடைய கண்களில் அதிகமாகப் பதிந்தது.

அவருடைய பார்வையை உணர்ந்த லாவண்யா திருட்டு முழியுடன் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

"அம்மா... அம்மா... தூக்கமா வருது..." என்று அன்னையின் தோளில் நின்றபடி சாய்ந்தாள்.

அலமேலு உடனே, "சும்மா இருக்க மாட்ட... இங்க எங்க தூங்கறது?" என்று அதட்டினார். மகள் தான் வாந்தியை எடுத்ததும் இன்றி சாரதியுடன் வ்நதிறங்கியே நாறடித்து விட்டாளே என்ற எண்ணம்.

லாவண்யா ஒன்றும் சொல்லாமல் வாயை மூடிக் கொண்டாள். தாய்தந்தை அமைதியாக சாரதியின் செயலில் இருப்பதே பெரிய விஷயமென நினைத்தாள்.

ஆவுடையப்பனை இடுகாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லும் வரை அனைவரும் சாலையோரம் போடப்பட்டிருந்த சேர்களில் அமர்ந்திருந்தனர். சென்னை என்பதால் வீட்டை விட வாசலில் தான் சேர் இருக்க அதில் ஆண்கள் அமர்ந்திருந்தனர்.

கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது.

புருஷோத்தமன் மகளை பார்த்தாரோ இல்லையோ... சாரதியை மட்டும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். சாரதியின் பார்வையும் அவ்வப்போது லாவண்யாவைத் தேடிக் கொண்டிருந்தது. அவள் சோர்வாக நின்றிருப்பதைப் பார்த்ததும், அவளுக்காக ஒரு சேரை எடுக்க சாரதி எழுந்தான்.

ஆனால் அதற்குள் புருஷோத்தமன் வேகமாக முந்திக் கொண்டு, "லாவண்யா... இங்க உட்காரு." என்று தானே ஒரு சேரை இழுத்து அவளை பக்கத்தில் உட்கார வைத்தார். அவருடைய அந்தச் செயலால் சாரதிக்கு சிரிக்க தான் தோன்றியது. ஆனால் இவ்விடத்தில் புன்னகை உதிர்க்கவும் வழியில்லை.

லாவண்யா உட்கார்ந்ததும் பக்கத்தில் இருந்த அலமேலுவைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

அம்மாவின் தோளில் தலையை சாய்த்தவள் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். ஆவுடையப்பனை இடுகாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்ல ஏற்பாடுகள் நடந்தன

அந்த வேலைகளில் எல்லாம் முன்னின்று ஓடியது சுரேஷ் தான்.

அவருடைய அப்பா ஆவுடையப்பன், லாவண்யாவிடம் தவறாக நடக்காமல் நல்ல பெயரோடு வாழ்ந்திருந்தால், இன்று புருஷோத்தமனும் அவருடைய அருகில் மகன் ஸ்தானத்தில் நின்றிருப்பார். ஆனால் நடந்தது வேறு. அந்த நினைவு புருஷோத்தமனுக்கும் இருந்தது.

அதனால்தான் அவர் சற்று ஒதுங்கியே நின்றார். அதற்கு மட்டும் சிலர் கிசுகிசுத்தனர். ஆனால் சொந்த மகன் இல்லை என்பதால் அந்த பேச்சு பெரிதாக இழுபடவில்லை‌

ஓரளவு கூட்டம் வந்ததும், ஆவுடையப்பனை எடுத்துச் செல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

அந்த நேரத்தில் சாரதி பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு, "அம்மா... நானும் போறேன்."என்று சொல்லிவிட்டு புறப்படத் தயாரானான்.

விக்னேஷும் கூடச் செல்ல வந்ததால், புருஷோத்தமன் பெரிய மாப்பிள்ளையுடன் நடந்தார். 

மாலதி சற்று நேரம் நின்றிருந்துவிட்டு, "அம்மா... கொஞ்ச நேரம் படுக்கணும் போல இருக்கு" என்றாள்.

அதைத் தொடர்ந்து லாவண்யாவும், "எனக்கும்" என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

அலமேலு உடனே இருவரையும் பார்த்தார். "விளையாடறீங்களா? இஷிதா, இலக்கியா... இலக்கியா வீட்டு ஆளுங்கனு குளிச்சிட்டு வீட்டை க்ளீன் பண்ணி கழுவணும். இலக்கியா வீட்டுல அவங்க அப்பா அம்மா சொந்தக்காரங்க வேற இருக்காங்க. எப்படி அங்க போய் படுப்ப?" மாலதி எதுவும் சொல்லாமல் நின்றாள்.

அந்த நேரத்தில் காஞ்சனா, அலமேலு பேசுவதை கேட்டு

"பேசாம அங்க வந்து குளிச்சிட்டு கொஞ்ச நேரம் படுத்திருக்கட்டும். அதுக்குள்ள போனவங்க வந்துடுவாங்க. இல்லைன்னா கூட நீங்க இங்க வந்துடுங்க. மாசமாயிருக்கற பிள்ளை எவ்வளவு நேரம் ஓய்வெடுக்காம இருக்க முடியும்?" என்று சொல்லிவிட்டு,

"லாவண்யா அக்காவையும் கூட்டிட்டு வா." என்றார் காஞ்சனா.

லாவண்யா உடனே அன்னையைப் பார்த்தாள்.

"தேவி வீட்டுக்குப் போய் குளிச்சிட்டு ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்... ஆனா... ஆன்ட்டி வீடுன்னா சௌகரியமா இருக்கும்." என்றாள் கூடுதலாக.

மாலதியும் அலமேலுவைப் பார்த்தாள். லாவண்யா உடனே,

"அம்மா... ரொம்ப டயர்டா இருக்கும்மா. வாம்மா" என்று அன்னையின் கையைப் பிடித்து இழுத்தாள்.

அலமேலு காஞ்சனாவைப் பார்த்தார். அவர் முகத்தில் இருந்த அழைப்பை பார்த்த பிறகு மறுக்க முடியாமல்,

"சரி" என்று கிளம்பினார்கள்.

இலக்கியா வீட்டில் சொந்தபந்தங்கள் இருந்ததால், அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு வர வேண்டியிருந்தது. "சரிங்க அக்கா... குளிச்சிட்டு கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுங்க." என்று இலக்கியா சொல்ல,

"சரி." என்று அலமேலு பதில் சொல்லிவிட்டு வந்தார்.

ஏற்கனவே இலக்கியா, காஞ்சனா, சாரதி ஆகியோரைப் பற்றி அலமேலுவிடம் ஏதோ சொல்லி வைத்திருந்ததால், அலமேலுவின் மனதில் இவர்கள் மீது ஒரு பார்வை இருந்தது. அதனால் காஞ்சனாவின் வீட்டை நோக்கி நடக்கும் போதே அவர் சுற்றிலும் கவனித்துக் கொண்டே வந்தார்.

இதே வேறு நேரமாக இருந்திருந்தால் லாவண்யா இந்த வீட்டை நோக்கி நடப்பதே ஒரு கொண்டாட்டமாக இருந்திருக்கும். அதுவும் அம்மா கூடவே வருகின்றாரே என்று. சாரதி வீட்டுக்கு செல்கின்றோம் என்ற எண்ணமே அவளுடைய முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்திருக்கும்.

இன்று உடம்பெல்லாம் தளர்ந்து போயிருந்தது. டெங்கு காய்ச்சல் அவளுடைய உற்சாகத்தையே உறிஞ்சி எடுத்திருந்தது.

காஞ்சனா வீட்டுக்கு வந்ததும், புடவையின் முந்தானையிலிருந்த சாவியை எடுத்துத் கதவைத் திறந்தார்.

"உள்ள வாங்க" என்று அன்பாக அழைத்தார். அலமேலு தயங்கினார். "இல்லைங்க... பெரியவ மாசமா இருக்கா. சின்னவ டெங்குல அரை ஆளா ஆகிட்டா. அவங்க குளிச்சிட்டு கொஞ்ச நேரம் படுத்திருக்கட்டும். நான் இலக்கியா வீட்ல இருக்கேன்." என்றார்.

"அட... உள்ள வாங்க. நீங்களுமே கொஞ்ச நேரம் இளைப்பாறலாம்." என்று காஞ்சனா விடாமல் அழைத்தார். அலமேலு தயக்கத்துடன் உள்ளே வந்தார்.

மாலதி உடனே, "அம்மா... நான் குளிச்சிட்டு வர்றேன். நீங்க கொஞ்ச நேரம் படுத்திருக்கலாம்." என்று சொல்லி சோபாவை காட்டினாள்.

அலமேலுவோ "துஷ்டி வீட்டிலிருந்து வந்து வீட்ல உலாத்தறோம் குளிக்காம?"  என்று மாலதியை அதட்டினார்.

காஞ்சனா சிரித்தபடி, "அட... அவங்க உட்காரட்டும். நீங்க குளிச்சிட்டு வாங்க. நம்ம வீடு தானே. அதெல்லாம் லேசா தலையில தண்ணி தெளிச்சிட்டு உட்காருங்க." என்று சொல்லி மாலதி மீது நீரை தெளித்து அமர வைத்தார்.

அலமேலுவும் கணவர் வருவதற்குள் குளித்துவிட வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் துணியை எடுத்துக் கொண்டு சென்றார்.

ஹாலில் ஒரு பாத்ரூம் வசதியாக இருந்தது. 

அதற்குள் காஞ்சனா அடுப்பில் டீ வைத்தார். லாவண்யா அங்கேயே சோர்வாக நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அவளைப் பார்த்த காஞ்சனா,

"லாவண்யா... நீ வேண்டும்னா உள்ள போய் சாரதி ரூம்ல குளிச்சிட்டு வந்துடு." என்றார்.

"சாரதி ரூம்லயா?" என்றதும் சோர்வாக இருந்த அவளுடைய முகத்தில் ஒரு சிறிய வெளிச்சம் வந்தது. தலையை மட்டும் ஆட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

அறைக்குள் சென்றதும் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.

இந்த அறைக்குள் அவளது முதல் முத்தம் நிகழ்ந்துள்ளது‌. இன்று அந்த அறை வேறொரு உணர்வைக் கொடுத்தது.

அவனுடைய வாசம் இன்னும் அங்கே இருந்தது. அதெல்லாம் நினைத்தபடி குளிக்க சென்றாள். 

வெளியில் மாலதி அமர்ந்திருந்தாள்.

காஞ்சனா அவளிடம், "இப்ப எத்தனை மாசம்மா?" என்று கேட்டார்.

"ரெண்டு மாசம் முடிஞ்சிருக்கு."

என்றாள் மாலதி. காஞ்சனா முகத்தில் மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது.

''அப்படியா" என்று சொல்லி வீட்டில் இருந்த பழத்தை அறுத்து அவளிடம் நீட்டினார்.

மாலதி எடுத்துக் கொண்டாள்.

அவர்கள் இருவரும் ஏதோ சாதாரணமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

அந்த வீட்டில் யார் யார் இருக்கிறார்கள், என்ன வேலை செய்கிறார்கள், யாருக்கு எத்தனை பிள்ளைகள் என்றெல்லாம் மாலதிக்கு பெரிதாக தெரியாதே..

சிறிது நேரத்தில் லாவண்யா குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தாள். 

அலமேலு துணியை எடுத்துக் கொண்டு மாடிக்குச் சென்று காயப்போட்டுக் கொண்டிருந்தார். மாலதியும் குளிக்கச் சென்றிருந்தாள்.

அலமேலு வீட்டை ஒரு பார்வை பார்த்தபடி கீழே வந்தார்.

அப்போது காஞ்சனா,

"டீ" என்று ஒரு டம்ளரை அவரிடம் நீட்டினார்.

டீயை வாங்கிய அலமேலுவின் பார்வை அங்கே இருந்த காலண்டரின் மீது விழுந்தது.

அதில் இருந்த சாமி படத்தைப் பார்த்தவரது நெற்றி சுருங்கியது.

அதை கவனித்த அலமேலுவோ 

"எங்க பெரிய மாப்பிள்ளையோட குலதெய்வம்." என்றார்.

"அப்படியா... எங்களுக்கும் இந்த அம்மன் தான் குலதெய்வம். அவரு இறந்து வருஷங்கள் ஆகப்போகுது. இப்போ ஊருக்குப் போறதும் குறைஞ்சிடுச்சு." என்று காஞ்சனா இயல்பாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த நேரத்தில் லாவண்யா சோபாவில் கால் நீட்டி சாய்ந்து கொண்டாள். அதைப் பார்த்த அலமேலு முறைத்தார்.

லாவண்யா உடனே, "வாய் கசக்கு... உடம்பு வலிக்கும்மா... முறைச்சிட்டே இருக்காதம்மா. உனக்கு டெங்கு வந்தா தெரியும்." என்று முணுமுணுத்து சரியாக உட்கார்ந்தாள்.

காஞ்சனா லாவண்யாவை பார்த்து, "கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுக்கறதா இருந்தா எடு மா."

என்றார். அலமேலு அமைதியாக டீயைப் பருகிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது மாலதி குளித்து முடித்துவிட்டு வெளியே வந்தாள். லாவண்யாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தவள் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.

"யார் வீடு டி இது?" என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

லாவண்யா சற்றும் தயங்காமல்,

"என் மாமியார் வீடு." என்றாள்.

மாலதியின் புருவம் உயர்ந்தது.

பிறகு தங்கையின் முகத்தைப் பார்த்தவள், அன்னையின் நடத்தையையும், காஞ்சனா காட்டும் அன்பையும் கவனித்தாள்.

சற்றே அவளிடம் நெருங்கி, "லவ் பண்ணறியா?" என்று கிசுகிசுப்பாகக் கேட்டாள்.

லாவண்யா அசதியிலும் கண்களைச் சிமிட்டி ஆமோதித்தாள். 

அத்தியாயம்-44

இங்கே இடுகாட்டில் ஆவுடையப்பனை எரித்து முடித்திருந்தார்கள்.

சுடுகாட்டின் வெப்பம் குறைந்திருந்தாலும், அனைவருடைய உடலும் சோர்ந்து போயிருந்தது.

விக்னேஷ் நடந்து கொண்டே, "மாமா... திரும்ப நடக்கணுமா? பச் காரை இங்க வரை கொண்டு வந்திருக்காம போயிட்டேன் என்று சலிப்புடன் கேட்டான

சாரதி பைக்கை உதைத்தான்.

வண்டியை இயக்கப் போனவன், பின்னால் வந்த விக்னேஷையும், மாமனார் புருஷோத்தமனையும் பார்த்தான்.

ஒரு நொடி தயங்கினான்.

பின்னர் என யோசித்தானோ, "இரண்டு பேர் ஏறினா ட்ரிபிள்ஸ் போயிடலாம். சோர்வா இருக்காது. வர்றிங்களா.. மா..மாமா" என்று அழைத்தான்.

விக்னேஷ் ஏற்கனவே சாரதியைப் பற்றி வேறு விதமாக நினைத்திருந்தான்.

லாவண்யா வாந்தி எடுத்தபோது அவளைப் பார்த்த விதமும், அவள் வாந்தி எடுத்த இடத்தைத் தானே சுத்தம் செய்ததும், தண்ணீர் கொடுத்ததும் அவனுக்கு நன்றாக நினைவில் இருந்தது.

அதனால் சாரதி தங்கள் சொந்தக்காரன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

விக்னேஷை பார்த்து "ஏறுங்க... மாமா ஒன்னும் சொல்ல மாட்டார்." என்று புருஷோத்தமனின் மௌனத்தினால் சாரதி சொன்னான்.

விக்னேஷ் முதலில் ஏறினான்.

புருஷோத்தமன் ஒரு கணம் சாரதியைப் பார்த்துவிட்டு, பின்னர் பைக்கில் அமர்ந்தார்.

சாரதியின் மனதில் ஒரு சிறிய பதற்றம் இருந்தாலும், முகத்தில் எதையும் காட்டாமல் வண்டியை ஓட்டினான்.

சுரேஷ் வீட்டில் முதலில் விட வேண்டியவர்கள் இருந்தாலும், தங்களுடைய வீடு முதலில் வந்ததால் அங்கேயே வண்டியை நிறுத்தினான்.

அதே நேரத்தில் அலமேலு டீயை பருகி முடித்துக் கொண்டு எழுந்திருந்தார். கணவரை வாசலில் பார்த்ததும் அவருடைய முகமே மாறியது

'இங்கதான் இருக்கியா?' என்ற அனல் பார்வை அவர்மீது விழுந்தது.

அலமேலு உடனே தடுமாறினார்.

அப்போது சாரதி, "அட அத்தை... லாவண்யா இங்க தான் இருக்காங்க." என்று இயல்பாகச் சொன்னான்.

புருஷோத்தமன் அலமேலுவை பார்த்தார். "அதுவந்து... மாலதி சோர்வா இருக்குனு சொன்னா. உங்க தம்பி வீட்ல இலக்கியா சொந்தக்காரங்க இருந்தாங்க. அதனால இங்க..." என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர் அடுத்து என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், "பாத்ரூம் போய் குளிச்சிட்டு வாங்க"

என்று மாப்பிள்ளை விக்னேஷை அனுப்ப,

அந்த நேரத்தில் மாலதி துணியை எடுத்துக் கொண்டு வந்து நீட்ட, "போங்க... குளிச்சிட்டு வாங்க." என்றாள்

விக்னேஷும் ஒன்றும் கேட்காமல் உள்ளே சென்றான்.

சாரதி உடனே, "நான் குளிச்சிட்டு வந்துடறேன்மா. மாமாவுக்கு டீ கொடுங்க. வந்துடறேன்." என்று 'மாமா' என்று உறவுமுறையோடு உரிமையாக தயக்கமின்றி சொல்லிவிட்டு உள்ளே ஓடினான்.

லாவண்யா தூரத்தில் இருந்து எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

'என்ன அப்பாவை மாமானு சாரதி சொல்லறான்... அம்மாவையும் இங்க கூட்டிட்டு வந்துட்டோம்' என்று நினைத்தவளுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

உடம்பு சரியில்லாத நேரத்திலும் அந்த காட்சியை சோர்வையும் மீறி ரசித்தாள்.

சாரதி வேகமாக குளித்து முடித்து வெளியே வந்தான்.

அங்கே அவனுடைய உடையுடன் லாவண்யா குளித்துவிட்டு வைத்திருந்த உடையும் கிடந்தது.

அதைப் பார்த்தவனுடைய உதட்டில் புன்னகை வந்தது.

அதை எடுத்துக் கொண்டு மாடிக்குச் சென்று காயப்போட்டான்.

அதைப் பார்த்த அலமேலு,

"ஏன்டி... குளிச்சா துணியை காயப்போட மாட்ட?" என்று மகளை அதட்டினார்.

"மறந்துட்டேன்மா... எனக்கு தான் உடம்பு சரியில்லை பார்க்கறல்ல. ஏதாவது சொல்லிட்டே இருக்காதம்மா. மத்த நேரமா இருந்தா அடிவாங்க தெம்பு இருக்கும். இப்ப அதுவும் இல்லை‌. சாரதி ஒன்னும் நினைக்க மாட்டான்" என்று லாவண்யா மெதுவாகச் சொன்னாள்.

சாரதி ஒன்றும் பேசவில்லை.

அவன் மட்டும் சிரித்தபடி அந்தத் துணியையும் காயப்போட்டுவிட்டு கீழே வந்தான். விக்னேஷ் தலையைத் துவட்டியபடி வெளியே வந்தான்.

"உங்களுக்கும் குலசாமி காமாட்சி அம்மனா?" என்று காலெண்டரை பார்த்து சாரதியிடம் கேட்டான்.

"ஆமா" என்று சாரதி பதில் சொன்னான். பிறகு மெதுவாக புருஷோத்தமனைப் பார்த்தான்.

அவருடைய பார்வையும் சாரதியிடமே இருந்தது.

சாரதிக்கு ஏற்கனவே இவ்விஷயம் தெரியும்.

லாவண்யா மாலதியின் கல்யாண பத்திரிக்கையிலேயே சாரதி அந்த விவரம் எல்லாம் கவனித்தான். 

அதனால் சாதியை வைத்து பெரிய பிரச்சனை வர வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று லாவண்யா பயந்த தருணத்தில் எல்லாம் பெரிதாக அலட்டவில்லை‌ அவன் ஒரே சாதிக்குள் தான் இருப்பதை அறிந்திருந்ததையும் அவளிடம் கூறவில்லை. சாதி பார்த்தா காதல் அரும்பியது? என்ற எண்ணம்.

ஆனால் இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் அது தானாகவே வெளியில் வரும் என்று அவன் நினைக்கவில்லை.

"மாமா... நானும் மாலதியும் வந்த கார்ல கிளம்பறோம். ஏதும் துணி எடுத்து கட்டறதா இருந்தா சொல்லுங்க. பணத்தை மட்டும் அனுப்பிடறேன்." என்றான்.

புருஷோத்தமன் முதலில் பெரிய மாப்பிள்ளையான விக்னேஷை வழியனுப்பி வைத்தார். சாரதியை சொந்தக்காரன் என்ற ரீதியில் தான் கூறியிருந்தார். அதுவும் லாவண்யாவுக்கு அத்தை முறை என்று.

மாலதியும் கணவரோடு கிளம்பத் தயாரானாள்.

அப்போது அலமேலு மாலதியிடம் மெதுவாக,

"ஏதாவது உன் வீட்டுக்காரர் கேட்டா தூரத்து சொந்தக்காரங்கன்னு மட்டும் சொல்லு. பேசி பழகியது ரொம்ப குறைவானது. இந்த இறப்பில் பார்த்ததாக சொல்லு." என்று அறிவுறுத்தினார்.

'சரிம்மா" என்றாள் மாலதி.

விக்னேஷும் மாலதியும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

சாரதி அவர்களைப் பார்த்தபடி புன்னகையுடன் நின்றான்.

பிறகு புருஷோத்தமனை நோக்கி, "ஒரே கேஸ்ட்னு தெரிஞ்சதால தான் லேசா யோசிக்கறீங்க... லாவண்யாவிடம் நான் பழகறதை கூட பெருசா தடுக்காம, என்னை கன்சிடர் பண்ணறீங்க. ரைட்? இதே வேற கேஸ்டா இருந்தா பிரிச்சி வச்சி அவளை எவனுக்காவது இந்நேரம் கட்டி வச்சிருப்பிங்க அப்படி தானே?" என்று கோபமாய் கேட்டான். இத்தனை நேரம் இழுத்து பிடித்த பொறுமை பறந்து. 

  ஏனெனில் வந்ததிலிருந்து புருஷோத்தமன் பார்வை செய்கை, சாரதியை அந்தளவு அளவிட்டதே. அந்த பார்வைக்கு எல்லாம் அர்த்தம் புரியாதவனா?!

"சாரதி!" என்று காஞ்சனா அதட்டினார்.

"என்ன காரணமாக இருந்தால் என்ன? தற்போது வீட்டில் காலடி எடுத்து வைத்திருக்கிறாரே. அதுவே பெரிய விஷயம்." என்று அமைதியாகச் சொன்னார்.

சாரதி இன்னும் ஏதோ பேச வர, புருஷோத்தமனோ 

"இதப்பாருப்பா... எந்தப் பெத்தவங்களும் பொண்ணு காதலிச்சா யோசிக்கத்தான் செய்வாங்க. சின்னது எது கேட்டாலும் முடிஞ்சளவு அது முகம் வாடாம பார்த்துப்பேன். இதுல காதலிக்குதுனு தெரியவும், படிப்பும் வேண்டாம், ஒன்னும் வேண்டாம்னுதான் முதல்ல நினைச்சேன்.

இலக்கியா தான் ஒரே கேஸ்ட்னு சொல்லுச்சு. அலமேலு பி.காம் படிச்சவனு சொல்லுச்சு. சுரேஷுக்கும் தெரிஞ்சவன், நல்லவன்னு எல்லாம் சொல்லவும் கொஞ்சம் யோசித்தேன். 

நீ என்னடான்னா, அவளை பைக்ல கூட்டிட்டு வந்து நிறுத்திட்டு, பத்திரமா பார்த்துக்கறதை சுத்தியிருந்த சொந்தம் பார்த்துச்சு தெரியுமா? இதெல்லாம் என்ன தைரியம்னு தெரியலை." சாரதி அமைதியாக இருந்தான்.

"இதுக்கு மேல என்ன செய்யணும்னு தான் உன்னிடம் பேச பைக்ல வந்தேன். 

சாதிசனம் பார்க்கத்தான் செய்வோம். நாளைப் பின்ன ஏதாவது பிரச்சனைன்னா தெரிஞ்சவங்களை வச்சி பேசி சமாதானம் ஆகறதுக்கு. கண்ணை மூடி பொண்ணை தரமுடியாதுல. எந்த அடிப்படையில யாருனே தெரியாதவனுக்கு பெத்தவங்க பொண்ணை தருவாங்க. ." என்றார் புருஷோத்தமன். 

சாரதி ஏதோ பதில் சொல்ல வாயைத் திறந்தான்.

"சாரதி... " என்று காஞ்சனா தடுத்தார். "என்னய்யா இது?

இதெல்லாம் சுட்டிக்காட்டி பெருசுபடுத்தி என்ன சாதிக்கப் போற? உனக்கு லாவண்யா வேண்டுமா வேண்டாமா?" என்றார். 

சாரதி உடனே, "வேணும்." என்றான்.

"அப்ப எதிர்த்து பேசாத. பெத்தவங்க எல்லாம் அப்படித்தான் இருப்பாங்க. எதையும் பார்க்காத பெத்தவங்க யாரும் இல்லை. நீ நல்லவனா இரு. இல்லை... சில கொள்கையை வச்சிக்கோ. எல்லாரும் அப்படியே இருக்கணும்னு எதிர்பார்க்க முடியாது." என்று சொல்லிவிட்டு, "சாதி மதம் பார்க்க மாட்டேன்னு சொல்லுறவங்களுக்குக்கூட, பார்த்துட்டு சேர்த்து வைக்க யோசிக்கறாங்க. அவங்க இஷ்டப்படி விடேன்." என்றார்.

அந்த நேரத்தில் லாவண்யாவுக்கு திடீரென வாந்தி வர, அவள் எழுந்து ஓடுவதற்குள் சாரதி தான் முதல் ஆளாக அவளிடம் ஓடி வந்தான்.

"லாவண்யா..." அவன் அவளுடைய முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தான்.

"டெங்குக்கான மாத்திரை போட்டியா இல்லையா? ஹாஸ்பிட்டல்ல என்ன சொன்னாங்க?" என்று பதற்றமாகக் கேட்டான்.

லாவண்யா வாயைக் கொப்பளித்துக் கொண்டு,

"இப்படித்தான் இருக்குமாம்... சரியாகி கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடம்பை தேத்திக்க சொன்னாங்க. சாப்பிட்டு மாத்திரை போடணும்" என்றாள்.

சாரதியின் முகத்தில் கவலை தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்து சாப்பிட வைக்கணும். எதையும் சாப்பிடறாளா இல்லையானு தெரியலையே. அங்க ஹாஸ்டல்ல கொசு அதிகமா இருக்கு." என்று அலமேலு கவலைப்பட்டார்.

சாரதி உடனே, "நான் மாதுளை பழம் வாங்கிட்டு வந்துடறேன். ரெஸ்ட் எடு. அம்மா.. சாப்பிட வையுங்க வந்திடறேன்." என்று பைக்கின் சாவியை எடுத்தான்.

லாவண்யா அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சாரதியோடு உடல் சோர்வோடு வந்தப்போது, புது பிரச்சினை ஆரம்பமாக போகுது. என்று எண்ணினாள். சாரதியும் ஒரே கேஸ்ட் என்றது வரை புரிய, லேசான நிம்மதி. அதிலும் அன்னை கூடவே வந்து நிற்க, தந்தை இங்கு வந்ததும் 'மாமா' என்ற அழைப்பு வேறு இதமளித்தது. ஆனால் சாரதி கேஸ்ட் பார்த்து தான் சும்மா இருக்கிங்க? என்று கோபப்பட பயந்தாள். 

ஆனால் தனக்கொன்று என்றதும், அவனுக்கு உலகமே மறந்து போய்விடுகிறதே என்று அவளுக்குள் ஒரு சிறிய நிம்மதி.

சாரதி பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான்.

அவன் சென்றதும் காஞ்சனா புருஷோத்தமனைப் பார்த்தார்.

"குடைச்சல் தந்தவரும் இறந்துட்டார். பேசாம இலக்கியா வீட்டிலேயே மறுபடியும் லாவண்யாவை ஒப்படைக்கலாமே. இலக்கியா நல்லபடியா பார்த்துப்பா. நானும் ஏதாவது செய்தா கொண்டு போய் கொடுத்து ஒரெட்டு பார்த்துப்பேன். ஏதோ பரீட்சை வருது.. லீவும் போடமுடியாது."  என்றார்.

புருஷோத்தமன் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அவருடைய மனதில் வேறு ஒரு விஷயம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

லாவண்யாவின் படிப்பு, அவளுடைய எதிர்காலம், குடும்பத்தின் பெயர், உறவினர்களின் பார்வை...

எல்லாமே அவருடைய மனதில் இருந்தது. ஆனால் இன்று...

அவருடைய கண்களுக்கு முன்னால் லாவண்யா வாந்தி எடுத்தவுடன் முதல் ஆளாக ஓடி வந்த சாரதி. அவளுடைய முகத்தைத் துடைத்தவன்.

தண்ணீர் கொடுத்தவன். அவளுடைய உடல்நிலை பற்றி பதறியவன். அவள் குளித்த துணியைக்கூட யாரும் சொல்லாமல் மாடியில் காயப்போட்டவன் மற்றும்... தங்கள் முன்னிலையிலேயே அவளை விட்டுக் கொடுக்காமல் நின்றவன். புருஷோத்தமன் அந்தக் காட்சிகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நினைத்துப் பார்த்தார்.

சாரதி படித்தவன், அரசாங்க வேலை இருக்கிறது. தன் தந்தையின் நினைவுக்காக அந்த வேலையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறான். தங்கள் மகளை நேசிக்கிறான்.

அவள் உடம்பு சரியில்லாதபோது முகம் சுளிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறான்.

லாவண்யாவும் தந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய கண்களில் ஒரு பயமும் இருந்தது.

அதே நேரத்தில், 'அப்பா என்ன முடிவு எடுக்கப் போறாரோ?' என்ற எதிர்பார்ப்பும் இருந்தது.

புருஷோத்தமன் மட்டும் எதுவும் சொல்லாமல் திரும்பினார்.

ஆனால் இந்த முறை.. அவர் மனதில் ஒரு மகளைப் பற்றி தெளிவான முடிவு உருவாகத் தொடங்கியிருந்தது.

தொடரும்.

பிரவீணா தங்கராஜ்

  அலமேலு மகளுக்கு எல்லா வசதியும் பார்த்து ஹாஸ்டலில் தங்க ஏற்பாடு செய்து முடித்தார். 

வார்டனிடம் மகளை பார்த்துக்க கூறி பேசி வந்தார். மகளிடமோ "அந்த கிழவன் சீண்டறான்னு சொன்ன. அந்த இடத்துலயிருந்து இங்க ஹாஸ்டல்ல கொண்டு வந்து விட்டாச்சு. இனியும் ஏதாவது யோசிக்காத. ஏதாவது அந்தாளு பத்தின கெட்ட சம்பவம் இருந்தாலும் மனசுலயிருந்து தூக்கிப் போட்டுட்டு படிப்பை கவனி. வேற எந்த எழரையையுமா இழுக்காத. 

  அப்பறம் உங்கப்பா பார்த்த வரன் குயிவில தான் இருக்கு. கல்யாணத்தை முடிஞ்சிடுவேன்" என்று அதட்ட, 'சரிம்மா சரிம்மா' என்று தலையாட்டினாள். 

  "போனை பிடுங்கிட்டு போயிடலாம்னு இருக்கு. ஆனா திருட்டு கழுதை இந்த போன் இல்லைன்னா பிரெண்ட் போன்ல பேசினாலும் பேசுவ. அதனால போன் உன்கிட்ட விட்டு வச்சிருக்கேன். ஏன் தேவி.. இதெல்லாம் தப்புனு சொல்ல மாட்டியா?" என்று கூற, லாவண்யாவோ "ம்ம்ம்" என்று 'ம்' கொட்டினாள். 

"அதுவந்து ஆன்ட்டி.. அவ காதலிக்கறதே எனக்கு தெரியாது. அந்த தாத்தா பத்தி கூட இப்ப தான் பஸ்ல வர்றப்ப சொன்னா." என்று பல்டி அடித்தாள். உண்மையும் அது தானே. தாத்தாவை பற்றி தேவியிடம் கூட கூறவில்லையே.

   "என்னவோ.... நான் ஊருக்கு போறேன். உங்கக்காவை பார்க்காம உன் கூட சுத்திட்டேன். என்ன செய்ய எது முக்கியம்னு யோசிச்சா, உன்னை ஒருத்தன் தப்பா தொட முயன்றதுக்கு வீட்டை காலி பண்ணணும்னு மட்டும் யோசிச்சிட்டேன். இனி தான் அவளையே பார்க்க ஓடணும்." என்று பெருமூச்சை வெளியிட்டு, செலவுக்கு பணத்தை தந்துவிட்டு ஊருக்கு அப்படியே புறப்பட்டார். 

  ஹாஸ்டல் கேட் வரை வந்து வழியனுப்பிட, தேவியும் "நானும் கிளம்பறேன் லாவண்யா. உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணுவேன். காலேஜ் போக வர்றப்ப பஸ்ல நீ இல்லாம கஷ்டமாயிருக்கும். தினமும் உங்க சித்தி வீட்ல மாடில உட்கார்ந்து பேசறதும் எழுதி படிக்கறதும் கூட மிஸ் பண்ணுவேன்" என்று கூற, லாவண்யா கட்டிக் கொண்டாள். 

  பிறகு தேவியும் சென்றப்பின், அறையில் கூட தங்கும் பெண், ஒருத்தி மட்டுமே. அவளும் தற்போது வேலைக்கு சென்றதால், தனியாக அமர்ந்திருந்தாள். 

சாரதி நிதானமாக போனில் அழைத்தான்.‌ "சாரதி" என்று ஆரம்பிக்க, "ஹாஸ்டல் எப்படியிருக்கு? பிடிச்சிருக்கா? இப்ப நீ ஓகேவா? அத்தை இருக்காங்களா? இல்லை கிளம்பிட்டாங்களா? என்னை பத்தி கேட்டிருப்பாங்களே... போயும் போயும் கண்டெக்டரை காதலிச்சிட்டியேனு" என்று சிரித்தபடி கேட்க, "போ சாரதி.. கிண்டல் பண்ணாத. ஏன் சாரதி... படிச்சவன், படிக்காதவன், பணக்காரன், பணமில்லாதவன் நான் எதையும் யோசிக்கலை. என்‌ பார்வைக்கு நீ நல்லவனா தெரிந்த. காதலிச்சேன். காதலிக்கறவன் கெட்டவனா இருக்க கூடாது. அவ்ளோ தான். இதுக்கு மேல நான் யோசிக்கலை. யோசிக்கற அளவுக்கு நான் மெச்சூரிட்டியான பெர்சனும் இல்லை போதுமா. காதலிச்ச உன்னை கடைசிவரை நேசிக்கணும். நான் அவ்ளோ தான். அதோட உன்னை சந்திச்ச நிகழ்வும், உன்னை என் மனசுல பதிந்த விதமும் நான் கவிதை போல ரசிக்கறேன்." என்றாள். சாரதி நக்கலாய் அல்லவா அவளை கேட்கின்றான். 

அன்னை கேட்டால் பரவாயில்லை. இவனே இப்படி பேசினால் அவளென்ன செய்வாள். 

"லூசு... சும்மா தானே ஓட்டினேன். சரி விடு. ரியலி சாரி. அத்தை இருக்காங்களா?" என்றான். 

லாவண்யாவோ "இல்லை.. அம்மா கிளம்பிட்டாங்க. இருந்தா பேச விடுவாங்களாடா? அக்கா வேற கன்சீவா இருக்கா. அவங்க அவளை கூட பார்க்க ஓடாம என்னை‌ முதல்ல ஒருயிடமா பாதுகாப்பா பார்த்து வச்சிட்டு போறதுக்கு தான் இருந்தாங்க. போறப்ப லேசா ஒழுங்கா இருனு கண்டிப்பும் மிரட்டலுமா சொல்லிட்டே போனாங்க.

  அப்பாவிடம் அம்மா நம்ம விஷயம் சொல்லிருக்க, இனி எப்படி நம்ம சேருவோம். முன்னயாவது நீ போறப்ப வர்றப்ப சந்திப்பேன். இப்ப உன்னை எப்படி பார்க்கறது சாரதி? நீ என்னை மிஸ் பண்ணுவியா?" என்றாள் வருத்தமாய் அழும் பொருட்டு.

சாரதியோ "இல்லை பஸ்ல எத்தனை அழகழகான பிகர்ஸ் வர்றாங்க போறாங்க. எனக்கு ஜாலியா இருக்கும் உன் நினைப்பு எல்லாம் கொஞ்சம் தான் வரும். முடிஞ்சா இங்க புதுசா ஒருத்தியை கரெக்ட் பண்ணிடலாமானு இருக்கேன். ஆப்டர்னூன் ரூட்ல போற எவளாவது செட்டாவாளானு பார்க்கணும்." என்று கூற லாவண்யாவோ "சாரதி." என்று அழாத குறையாக சிணுங்கினாள். 

"பின்ன என்ன லூசு. எனக்கும் உன்னை பிரிஞ்சி இருப்பது கஷ்டமா தான் இருக்கும். ஆனா இந்த பிரிவு நமக்கு தேவை. பக்கத்து பக்கத்துல இருந்துட்டு கண்ட்ரோல் இல்லாம கிஸ் பண்ணினோம்‌. அது என் தப்பு தான். அதுக்கு மேல போகாம இருக்க, இந்த கேப் நல்லதாவே தோணுது.

   சொல்லப்போனா இரண்டு பேர் வீட்ல இப்ப நம்ம காதல் விவகாரம் தெரிந்துயிருக்கு. எங்க வீட்ல சம்மதம் வாங்கிட்டேன். அது நல்லது தானே. நாமளா சொல்லற வேலை மிச்சம். நெக்ஸ்ட் உங்க அப்பா அம்மா சம்மதிக்க காத்திருப்போம். எல்லா காதலும் போராடி தான் சேரும்" என்றான்.‌

  லாவண்யாவுமே ஆமோதிப்பாய் 'ம்' கொட்ட, "சரி நான் வைக்கறேன் பஸ்ல டிக்கெட் கொடுக்க போகணும்." என்று அணைத்திட, லாவண்யாவோ போனையே அணைத்து வெறித்து பார்த்தாள். 

  ஜெயில் போன்ற அறை, இனி இது மட்டும் தான். மாடிக்கோ கிச்சனுக்கோ பக்கத்து அறை என்றோ எங்கும் செல்ல முடியாது. 

   இப்படியாக நேரத்தை கழித்தாள். மாலையில் ஒரு பெண் ரூம்மேட் என்று வந்தாள். வேலைக்கு சென்ற பெண் என்பதால் சாதாரண நலன் விசாரிப்பும், அறிமுகத்துடன் அலுவலக நட்புடன் பேச ஆரம்பிக்க, லாவண்யா புத்தகம் தாண்டி வேறு வழியின்றி இருந்தாள். 

  அடுத்த நாள் கல்லூரிக்கு கிளம்பினாள். தேவியிடம் புலம்பாத குறை. 

'ஹாஸ்டல்ல சாப்பாடு சுமார் தான். கொசு கடிக்கு தேவி... எவ்ளோ பெருசு தெரியுமா? ஈ அளவுக்கு இருக்கு.

  ரொம்ப போரடிக்கு..." என்றாள். 

தேவியோ "பழகிடும்டி. யோசிச்சு பாரு. அந்த கிழவன் என்ன செய்வானோ ஏது செய்வானோனு பயமில்லாம தூங்குவ" என்று கூறி வகுப்பை கவனிக்க ஆரம்பித்தார்கள். 

   எல்லாம் இயல்பாக தான் கடந்தது. மாலதியை சென்று புருஷோத்தமன் அலமேலு இருவரும் பார்த்து வந்தனர்

எங்கயும் அலைச்சல் வேண்டாமென மாலதியை பிறந்தகம் கூட அனுப்பவில்லை மாமியார் மாமனார். 

  விக்னேஷும் "உங்க வீட்டுக்கு போனாலும் ரெஸ்ட் எடுக்க போற. அதையே இங்க எடு." என்று கூறிவிட்டார். 

   அலமேலு தான் மகளை விசாரித்து உடல்நிலையை கேட்க, "பரவாயில்லையம்மா.. இந்த வாமிட் தான் முடியலை. வாமிட் எடுத்துட்டு தூங்கிட்டா நல்லா இருக்கு. அத்தை அதெல்லாம் எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்க. காலையில அவர் ஆபிஸ் கிளம்பறப்ப மட்டும் கூடமாட வேலை செய்ய கூப்பிடுவாங்க. டிபன் பாக்ஸ் கட்ட, காய்கறி கட் பண்ணனு இருப்பேன். தாளிச்சா வாடை ஒத்துக்கலை.." என்று கூறினாள். 

  "அப்படி தான் இருக்கும்" என்று ஏகப்பட்ட புத்திமதியோடு அலமேலு புருஷோத்தமன் திரும்பினார்கள்.  

   எல்லாம் ஒரு மாதம் நன்றாக செல்வது போல தோன்றியது. சாரதியிடம் காலையில் கல்லூரிக்கு போகும் நேரம் குறைவானதால் போனில் பேசுவாள். 

  செகண்ட் காலில் அலமேலு பிடித்து விட்டால், 'யாரிடம் டி போன்ல பேசிட்டு இருக்க? கால் பண்ணறப்ப எல்லாம் பிசினு வருது." என்று அதட்ட, "அம்மா... தேவி கூட பேசினேன்." என்று பொய்யுரைத்திட, பொய் சொல்லிட்டு திரிஞ்ச, போன்ல யாரிடம் பேசி வைக்கறனு பில் வந்தா மாட்டுவ. அதுக்காவது நல்லவளா இருந்து பிழைச்சுக்கோ" என்று கூற, அலமேலுவிடம் 'சரிம்மா சரிம்மா' என்று லாவண்யா கூறிவிட்டு, சாரதியிடமும் தெரிவித்துவிட்டு சுணங்குவாள். 

சாரதியோ காலையில் எழுந்ததும் பல் விலக்கியபடி, "இம்புட்டு கட்டன் ரைட் இருந்தும் நீ காதலிச்சிருக்க பாரு.. உன்னை எல்லாம் மியூசியம்ல வைக்கணும்." என்பான். 

  "போடா." என்பாள். 

"எங்க போக? சாரதினு ஒரு நல்லவனை முத்தமெல்லாம் கொடுக்கற அளவுக்கு கெட்டவனா கெடுத்த பெருமை உன்னையே சாரும்" என்றான். 

"சாரதி" என்பாள். 

    காஞ்சனாவோ "சாரதி... இட்லி சூடாயிருக்கு சாப்பிடவாடா" என்றதும் "வர்றேன்மா" என்று எழுந்தான். 

  "ஓடு ஓடு" என்று சிரிப்பாள். 

  இப்படி பிரிந்து இருந்தாலும் பார்க்காவிட்டாலும் காதலுடன் திரிந்தனர்.

   அன்று இலக்கியா காலையிலேயே அலமேலுவிற்கு அழைத்து, "அக்கா... ஆவுடையப்பன் மாமா இறந்துட்டார்" என்ற துக்க செய்தியை தெரிவித்திட, "எ..என்னாச்சு?" என்று கேட்க, "வயசாகிடுச்சு... அதோட அவர் சரியா சாப்பிடாம கொள்ளாம ரூமுக்குள்ளயே இருந்தார். இன்னிக்கு இவர் போய் டீயை கொடுக்க போனப்ப தான் தெரிந்தது உடம்பு சில்லிட்டு போயிருக்க இறந்துட்டார்னு தெரிந்தது.

  எங்க அண்ணனுக்கு கால் பண்ணினா ரிங் போகலை என்று இவர் சொன்னார். உங்களுக்கு போட்டேன். வருவிங்க தானே.. இல்லை லாவண்யா விஷயத்தால வரமாட்டிங்களா" என்று சுரேஷ் சொல்ல சொல்ல, இலக்கியா கூறவும், "வர்றோம்மா அவரிடம் சொல்லி கூட்டிட்டு வர்றேன். வரலைன்னா ஏன் எதுக்குனு தேவையில்லாம கேள்வி வரும். அதுக்கு அங்க வந்து தலைக்காட்டிட்டு வந்துடறது நல்லது" என்று அணைத்தார் அலமேலு. 

புருஷோத்தமனை கூப்பிட்டு கிளம்ப, மாலதியும் விக்னேஷும் அப்படியே வருவதாக கூறிட கிளம்பினார்கள். 

  லாவண்யாவிடமும் இலக்கியா தெரிவிக்க, "சித்தி ஆல்ரெடி எனக்கு டெங்கு இருக்கு. ஒரு வாரமா காலேஜ் கூட போகலையே சித்தி. தனியா வரமுடியுமா தெரியலை. அம்மாவிடம் கேட்டுட்டு சொல்லறேன். " என்று கூறினாள். 

"சரி பார்த்து மூன்று மணிக்கு தான் எடுக்கோம். உங்கம்மா அப்பா வர்றாங்க" என்று தெரிவித்து இலக்கியா அணைத்தார்.

  லாவண்யா அலமேலுவிடம் போன் போட்டு இதை பற்றி தெரிவித்து கேட்க, "நானும் அப்பாவும் இப்ப தான் பஸ் ஏறினோம். நீ நிதானமா எழுந்து, ஆட்டோ கேப் புக் பண்ணி வர்றியா? நீ ஒரு வருஷம் அங்க இருந்த. இப்ப இறந்ததுக்கு வரலைன்னா ஏன் எதுக்குனு உங்க மாலதிக்காவே கேட்பா. சித்தி வீட்டு ஆளுங்க கேட்கலாம். மாலதியிடமே நாங்க எதுவும் சொல்லாம வச்சிருக்கோம். அதனால வந்துடு" என்றார். 

  "அம்மா... காய்ச்சல் இப்ப தான் விட்டிருக்கு. காய்ச்சல் இல்லாவிட்டாலும், வாமிட் இருக்கும்மா" என்றாள். 

  "வாந்தி எடுத்தாலும் வாடி. அங்க போய் பார்த்துக்கலாம்‌." என்று கூறிவிட்டார். ரொம்ப முடியாவிட்டால் தங்களோடு அழைத்து வந்திடலாமா என்று தான் அலமேலு யோசித்தார்.

   ஆனாலும் லாவண்யாவுக்கு முடியாமல் நிதானமாக தான் எழுந்தாள். 

   மாலதியும் விக்னேஷும் அவர்கள் ஊரிலிருந்து, காரில் வந்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

   காஞ்சனாவுமே விஷயம் தெரிந்து, சாரதியிடம் கூறினார். 

"லீவு போடு சாரதி" என்றார். 

"நான் எதுக்கும்மா லீவு போடணும். அந்தாளு எனக்கென்ன தாத்தாவா? அவன் செய்த வேலைக்கு நானே மிதிச்சு கொன்றுயிருப்பேன்" என்று கேட்டிட, "அதுக்கில்லைடா லாவண்யாவை விரும்பற. ஏதாவது நல்லதுக்கு போகலைன்னாலும் கெட்டதுக்கு போகணுமே. லீவு போட்டு பார்த்துட்டு வர்றது நல்லது தானே" என்றதும் மறுப்பாக தலையசைத்தான். 

  காஞ்சனாவோ ''உங்கப்பா இறந்ததுக்கு சுரேஷ் எல்லாம் வந்தார்டா. இலக்கியா கூட வந்துட்டு போச்சு. அதோட இலக்கியா வேற நீ லாவண்யாவை காதலிப்பதை தெரிந்தும், உன்னை பத்தி விசாரிச்சு பேசினா.‌ நாளைக்கு லாவண்யாவை கட்டிக் கொடுக்க கேட்கறப்ப, இலக்கியா உதவி தேவைப்படும்ல." என்றதும் சாரதி சிந்தனையாக, "சரிம்மா... லீவு சொல்லறேன்" என்றான். 

தன் தந்தை இறப்புக்கு வந்ததால் இன்று சுரேஷின் தந்தையான ஆவுடையப்பன் இறப்புக்கு செல்ல விடுமுறை கூறினான்.

காஞ்சனாவோ "அப்படியே ஒரு மாலை மட்டும் வாங்கிட்டு வந்துடு சாரதி." என்றார். 

"பச்.. அம்மா. அந்தாளுக்கு அதுவொன்னு தான் குறைச்சல்" என்று சலிக்க, "டேய்.. அவர் செய்த விஷயம் சுத்தியிருக்கற யாருக்கும் தெரியாது. நாம செய்யறதை செய்துடலாம்" என்று கூறவும், "சரி வாங்கி தொலையறேன்" என்றான். 

  அதனால் பூமாலை வாங்க சென்றான். 

   அங்கே மாலை கட்டிக் கொண்டு இருந்தவரிடம், "அண்ணா...  ரோஜா மாலை சின்னதா எதுவும் காணோம்." என்றார். 

  "எல்லாம் பெருசு தான் விலைக்கு போகுது தம்பி. சின்னது கேட்டா செஞ்சு கொடுக்கறது தான்." என்றார். 

"அப்படியா... சின்னதா ரோஜா மாலை செய்யுங்க. ஒரு அரை மடி நேரத்துல வந்து வாங்கிக்கறேன்." என்று அகலும் நேரம், "ரொம்ப விலை சொல்லறியேப்பா." என்ற குரல் கேட்டது. 

"யோவ் வாங்கினா வாங்கு இல்லை கிளம்புயா. காலையிலேயே வந்துட்ட.. இந்த மாலை பெருசு. ரேட்டு மட்டும் குறைவாவா இருக்கும்" என்றதற்கு, "காலையிலேயே அநியாயத்துக்கு விலையை கூட்டி சொன்னா எப்படிப்பா. எங்களுக்கும் பெரிய மாலை எவ்ளோ சின்னது எவ்ளோனு தெரியுமே" என்றதற்கு, "ஏங்க ஏதோ ஒரு மாலை வாங்கிட்டு வாங்க.. பேரம் பேசிட்டு" என்ற குரலை கேட்டு சாரதி திரும்பினான்.‌

   அங்கே அலமேலு நின்றிருந்தார். 

  சாரதி மாமியார் அலமேலுவை கண்டு மாமனாரை பார்த்தான். 

  'ஆஹா.. லாவண்யா அப்பா புருஷோத்தமனா?' என்றவன், பக்கத்து பூக்கடைக்காரரிடம் "பூக்கார அண்ண... விலையை சரியா சொல்லுங்க. சுரேஷ் அண்ணன் வீட்டுக்கு தான் மாலை வாங்க வந்திருக்காங்க. இஷ்டத்துக்கு ரேட்டை ஏத்தறிங்களா.. நியாயமான ரேட் என்னவோ அதையே அங்க சொல்லுங்க" என்றான்.

"ஏன்பா... நீயே வியாபாரத்தை தடுத்துடுவ போல" என்று கூறினாலும் சாரதிக்கு தெரிந்தவர் என்பதால், சரியான விலையை கூறவும் புருஷோத்தமன் பணத்தை தந்துவிட்டு சாரதியை நன்றியுடன் பார்த்தார். 

  "யார் தம்பி நீங்க. இதுக்கு முன்ன பார்த்ததில்லையே. சுரேஷுக்கு சொந்தமா" என்று புருஷோத்தமன் ஆரம்பிக்க, "ஏங்க நேரமாச்சு என்ன பேச்சு வாங்க" என்று கையை பிடித்து அழைத்து செல்ல, சாரதியோ சிரிப்புடன் பைக்கை உதைத்தான். 

"அவன் தாங்க அந்த பையன். லாவண்யாவை விரும்பறவன். நீங்க என்னடான்னா அவனிடமே பேசறிங்க" என்று அலமேலு கூற, புருஷோத்தமன் சாரதியை திரும்பி பார்த்தார்.

"ஏன்டி... போனமுறை அவளை விட்டுட்டு வந்து, அந்த பையன் கண்டெக்டர்னு சொன்ன? பார்த்தா அப்படி தெரிலையே" என்றார். 

"ஆமா... கண்டெக்டர்னா இப்படி தான் இருக்கும்னு ஏதாவது இருக்கா? 

  அந்த பையன் கண்டெக்டர் தான். ஆனா பி.காம் முடிச்சிட்டு அவங்க அப்பா நினைவா கண்டெக்டரா இருக்கானாம். அன்னிக்கே எல்லாம் சொன்னேனே." என்று லாவண்யா கூறிய காரணத்தை கூற புருஷோத்தமன் அலமேலுவோடு நடந்தபடி, "ஆமா ஆமா.. சொன்ன." என்றவர் சாரதியை நினைத்து பார்த்தார். 

"ஆமா.. லாவண்யா வர்றாளா? சொல்லிட்டியா என்ன?" என்றார். 

"வருவா.‌. வருவா. டெங்கு என்பதால நிதானமா கிளம்பி கார்ல வரச்சொன்னேன். மூன்று மணிக்கு தானே எடுக்கறாங்க. அவளுக்கு ரொம்ப முடியலைன்னா.. ஊருக்கு கூட்டிட்டு போய் பார்ப்போம்" என்றார்.

   புருஷோத்தமன் அலமேலு நடக்க, பைக்கில் சாரதி முன்னே செல்வதை பார்த்தார். 

   சாரதி இந்த இருவரிடமும் பணிந்து சென்று காதலை ஏற்கும் விதமாக யாசிக்கவும் இல்லை. 

   அவன் லாவண்யாவுக்கு போன் போட்டு, "எங்க இருக்கடி" என்றான் உரிமையாக.

  "பாடி சரவணா வந்துட்டேன் சாரதி. மெயின் ரோட்ல வந்து மறுபடியும் ஆட்டோ ஏதாவது பிடிக்கணும். மெயின் ரோட் வரை தான் இந்த கார் வருமாம்." என்றாள். 

"ஏன் நேரா வீட்ல வந்து இறங்கலை" என்றதும், "இல்லைடா... இந்த கார் அவசரத்துல பெருசா புக் பண்ணிட்டேன். அதோட மெயின் ரோட் லேண்ட் மார்க் போட்டுடேன். கூடுதலா சொன்னா வரமாட்டேன்னு சொல்லிட்டார்." என்று லாவண்யா கூறவும், "உடம்பு சரியில்லைனு சொன்னியா?" என்றான்.‌

"கார்ல வாந்தி வரவும் நிறுத்தி எடுத்தேன். அதெல்லாம் அந்த அண்ணாவுக்கு தெரியும். ஆனாலும் கார் வராதுனு சொல்லிட்டார். இல்லைன்னா ரேட் அதிகமா கேட்கறார்" என்று கூறினாள்.

சாரதி சில வினாடி யோசித்தவன், "சரி நான் வந்து பிக்கப் பண்ணிக்கறேன்." என்றான்.

"வேண்டாம்.. அப்பா அம்மா ரிலேட்டிவ் எல்லாரும் இருப்பாங்க." என்று பதறினாள். 

"ரொம்ப பண்ணாத.. நான் வந்து பிக்கப் பண்ணிக்கறேன். என்‌ கூட வா" என்று கூறியவன் பைக்கில் மெயின் ரோட்டிற்கு மீண்டும் பறந்தான். 

  லாவண்யாவோ இறங்கும் போதே எதிரில் சாரதி இருந்தான். 

டெங்கு என்றதால் சோர்வில் இருக்க, "சாரதி... தேவி வீட்டுக்கிட்ட இறங்கிக்கறேன்" என்று ஏறினாள். 

ஆனால் சாரதி தேவி வீட்டை தாண்டி, பைக்கை செலுத்த, "சாரதி வண்டியை நிறுத்து. எல்லாரும் பார்ப்பாங்கடா." என்று சட்டையை இறுக பிடிக்க, "ஏன்டி இறங்கி இரண்டு நட நடந்தாலே மயங்கற மாதிரி இருக்க. இதுல தேவி எல்லாம் அங்க இருக்கா. 

  இந்த நேரம் எல்லாரும் அங்க ரோட்ல உட்கார்ந்து இருப்பாங்க லாவண்யா. உன்னோட நான் சேர்ந்து இறங்கறது சரியா வரும்" என்று அழைத்து செல்ல, 'டெங்கு  ஜூரம் வேற இருக்கு. நீ இந்த நேரம் அடிவாங்கி தர்ற.' என்று புலம்பியபடி இறங்கினாள். 

  சாரதி கூறியது போல அவன் பைக் நின்றதும் பலரும் லாவண்யாவை காண, அலமேலு பல்லை கடித்து நின்றார். புருஷோத்தமனோ மகளை பஸ்பமாக்காத குறையாக பார்க்க, லாவண்யா சாரதி சட்டையை பிடித்து பின்னால் மறைந்தாள். 

சாரதி லாவண்யா கையை பிடித்து அழைத்து வந்து தேவியருகே விட்டுவிட்டு "இரண்டெட்டு நடந்தாலே சோர்ந்து போறாம்மா. பார்த்துக்கோ" என்றவன் அன்னையை தேடினான். 

வரும் போது ரோஜா மாலையும் வாங்கி வந்திட, அன்னை நின்றதை பார்த்து, அவரோடு சேர்ந்து ஆவுடையப்பனுக்கு போட்டு விட்டு ஓரமாய நின்றான். 

"அம்மா.. மாலை ஓகேவா?" என்று கேட்க, "மாலை ஓகே. ஆனா அவளோட ஏன்டா வந்த?" என்று அதட்டினார். 

"தெரியட்டும் அம்மா.." என்றான். 

லாவண்யாவுமே தாத்தாவை தொட்டு கும்பிட்டு முடிக்க, அலமேலு லாவண்யா கையை பிடித்து அவர் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டார். 

சாரதி காஞ்சனா வெளியே வந்தார். தேவியின் அன்னையோடு காஞ்சனா பேச, சாரதி சரிகாவோடு பேசியபடி இருந்தான். 

"என்ன சாரதி தேவி பிரெண்டை லவ் பண்ணறியாம். தேவி இப்ப தான் சொன்னா." என்று கேட்க, சிரித்து மறுக்காமல் ஆமென்றான். 

சரிகாவிடம் சிரித்து பேச, அலமேலு சாரதியை தான் உற்று நோக்கி கொண்டிருந்தார். அந்த நேரம் பார்த்து தான் லாவண்யா தனியாக செல்ல துடிக்க, "ஒருயிடமா நில்லுடி. வர்றப்பவே ஜோடியா வர்றது. இதுல ரோட்ல ஒரிடமா நிற்கறதில்லை" என்று மெதுவாக கத்த, சாரதி வேகமாய் வந்து, லாவண்யாவை முன் தண்ணீரை தர வாந்தி எடுத்து முடித்திருந்தாள். 

அதன்பின்னே அலமேலு லாவண்யா கையை விட, "கையை விட்டா என்னவாம். இப்ப பாருங்க இங்கயே வாமிட் எடுத்துட்டேன். எப்ப பாரு பிடிச்சிக்கறது" என்று லாவண்யா எரிச்சலாய் நிற்க, "ஒன்னுமில்லை.. வாமிட் தானே எடுத்த. முதல்ல ரெப்பிரஷ் ஆகு" என்று அழைத்து வந்து முகம் வாயை துடைக்க சாரதி கைக்குட்டையை தந்தான். அதற்குள் இரண்டாவது முறையும் வாந்தி எடுத்து சாரதி உடையின் வலது புறம் துப்பியிருந்தாள். 

"சாரி சாரி சாரி சாரதி." என்று கூற, "இட்ஸ் ஓகே." என்று கைக்குட்டையால் முகம் துடைத்து விட்டு வாயை துடைத்து விட்டவன், நீரை குடிக்க கூறினான். 

தேவியோ "ஏன்டி வாந்தி எடுக்கறப்பவும் உஷாரு தான்‌. உன்‌ டிரஸை பாழ் பண்ணாம, அண்ணா டிரஸ்ல துப்பிட்ட. என்ன மாதுளையா சாப்பிட்டியா?" என்று சிரிக்க, அதற்குள் சாரதி வாந்தி எடுத்த இடம் ரோடாக இருந்தாலும் மண்ணை அள்ளிப்போட்டு, இஷிதாவிடம் தண்ணி வாங்கி, கை அலம்பி சட்டையை உதறினான். 

   'அம்மா.. சாவி கொடு. டிரஸ் மாத்திட்டு வர்றேன்" என்று சாரதி செல்ல, மாலதியோ "யாருப்பா அவரு? நம்ம லாவண்யா வாந்தி எடுத்ததுக்கு மண்ணை அள்ளி போட்டுட்டு, அவர் டிரஸ்ல பாழ் ஆனாலும் கொஞ்சம் கூட முகம் சுளிக்காம போறார்." என்று கேட்க, அலமேலு "அப்பறமா சொல்லறேன்" என்றார் கடுப்பாக. 

"வர்றப்ப நான் கார்ல மசக்கை வாந்தி எடுத்துட்டேன் தெரியுமா. லேசா கார்ல பட்டுடுச்சு. அதுக்கு உன் மருமகன் லபோதிபோனு கத்திட்டார்.

   லாவண்யாவுக்கு பார்த்த வரனா அம்மா." என்று தந்தை பேசாமல் சாரதியை பார்த்து நிற்கவும் தாயிடம் கேட்டாள்.

"கொஞ்சம் சும்மாயிருடி. அந்த மனுஷன் வேற இருக்கார்" என்று அலமேலு அதட்டினார். 

புருஷோத்தமனோ பெரிய மகள் கூறியதையும் அசைப் போட்டவராக, சாரதியை வந்ததிலிருந்து பார்த்து, அவன் செயலை நினைத்து, லாவண்யாவை பார்த்து நின்றார். 

-தொடரும். 

-பிரவீணா தங்கராஜ். 

   அலமேலுவோ பேறைந்தது போல இருக்க, லாவண்யாவோ துடப்பத்தை எடுத்து, ஒதுக்கி வைத்தாள்.

வீட்டை கூட்டி முடித்து நல்லவளாக அன்னையை ஏறிட்டாள். 

  "அம்மா... அ..அப்பா வர்றார்" என்று உலுக்க, அலமேலுவோ "இங்க பாரு...  அவன் வந்து பேசிட்டு போன திமிருல இருந்த, வர்ற வரனை முடிச்சிவிட்டு இப்பவே கல்யாண வேலையை பார்த்துடுவேன். உனக்கே தெரியும்... அக்கா கல்யாணத்தோட வீடு தேடி வந்து உன்னை கேட்டுட்டு இருக்காங்க. தரகரிடம் சொன்னேன். நாளைக்கே மாப்பிள்ளை வந்து நிற்பான். அமைதியா இருந்தா அட்லீஸ்ட் படிப்பையாவது கெடுத்துக்காம முடிப்ப" என்றார். 

"நீ சொல்லறபடி கேட்பேன்மா" என்றாள் நல்லவளாக.. 

  புருஷோத்தமன் வரவும், "என்ன ஆத்தாளும் மகளும் ஒரு மார்க்கமா இருக்கிங்க. மாலதியும் மாப்பிள்ளையும் போன் பண்ணினா... உண்டாயிருக்காலாம்." என்று கூற, "சொன்னாங்க." என்றார் அலமேலு. 

"சந்தோஷமா ஏதாவது செய்திருப்பனு பார்த்தா உம்முனு கிடக்க?" என்று ஸ்வீட் பாக்ஸை தர, "இப்ப தான் கல்யாண கடனே முக்காவாசி முடிச்சோம். அதுக்குள்ள அடுத்து பேறுகாலம் பார்க்கணும்னு யோசனை. அதோட மேலுக்கு முடியலைங்க" என்று ஸ்வீட்டை எடுத்து பூஜையறையில் வைத்து வணங்கினார். 

"அலமேலு... மாப்பிள்ளை வீட்ல ரொம்ப அலைச்சல் கூடாதுனு சொல்லறார். கொஞ்சம் நாம தான் இரண்டு எட்டு பார்த்துட்டு வருவோம். அப்பறம் அவங்களா வர்றப்ப பார்ப்போம்" என்று கூற, சரிங்க" என்றார். 

  லாவண்யா மெதுவாக அறைக்குள் செல்ல, புருஷோத்தமன் மனைவியிடம் "என்னடி உம்முனு இருக்க. பாட்டியாகற சந்தோஷமே இல்லை. ஏதாவது பிரச்சனையா?" என்று நெருங்கி வந்து கேட்டார். லாவண்யாவும் மனைவியும் உம்மென்று இருப்பது தான் அவருக்கு விளங்குகின்றதே.

  "உங்க பொண்ணு சென்னையில படிக்காயில்ல... அவ படிக்கற இடத்துல பக்கத்துல லேடிஸ் ஹாஸ்டலா இருந்தா தெரிஞ்சவங்களிடம் சொல்லி பாருங்க." என்று கிச்சனில் ரவை நெய் டப்பா எல்லாம் எடுத்தார். 

  "ஏன்டி? என் தம்பி வீடு இருக்கு. எங்க சித்தப்பா பிறவு கோச்சிப்பார். " என்று புருஷோத்தமன் கூறிட, "உங்க அப்பாவுக்கு நிகரா சித்தப்பா இருக்கார்னு நினைச்சிங்க. அந்த மனுஷன் லாவண்யாவை தப்பா பார்க்கறார்ங்க. தனியா இருக்கற பிள்ளையிடம் தப்பா நடக்கறாராம்.

     என்னயிருந்தாலும் சொந்த பேத்தி இல்லையே. இனி அந்த வீடு பாதுகாப்பு இல்லைங்க." என்று கூறி உறுதியாக, "ஹாஸ்டல் பாருங்க" என்றார். 

"எ..என்னடி சொல்லற?" என்று புருஷோத்தமன் நெஞ்சை பிடித்து அதிர்ந்தவராய் பேச, அலமேலு பின்னர் மகளிடம் தவறாக பேசி நடந்ததாக அனைத்தையும் தெரிவித்தார். 

  'லாவண்யா காதலிக்கறாளா?" என்று புருஷோத்தமனுக்கு கோபம் பொங்கியது. அவளை திட்ட வேகமாய் நடக்க "நில்லுங்க.. அவளிடம் எதுவும் கேட்காதிங்க. உங்களிடம் அவளுக்கு நடந்த சம்பவமும் இடத்தை மாத்தி ஹாஸ்டல் ஏற்பாடு மட்டும் சொன்னதா இருக்கட்டும். காதலிக்கறது தெரிந்ததா காட்டிக்காதிங்க. இல்லை ஏதாவது ஒன்னுக்கிடக்க ஒன்னு யோசிப்பா. 

  பெரியவ எல்லாம் நம்ம சொல்லறதை கேட்கற புத்தியுடையவ. சின்னவ அப்படியா... வம்புக்குனு அடிமிதியை கூட வாங்கிக்கும். ஆனா கமுக்கமா காரியத்தை சாதிக்க நினைக்கற குணமிருக்கும்.

இதே உங்களிடம் சொல்லலை என்ற பயம் இருந்தா படிப்பை முடியற வரையாவது யோசிப்போம். அதுக்குள்ள மாலதிக்கும் பேறுகாலம் இருக்கு" என்று கூற, புருஷோத்தமனோ "அன்னிக்கு வந்த வரனை வீட்டுக்கு வரச்சொல்லி முடிக்கவா?" என்று அபிப்ராயம் கேட்டார். 

"வேண்டாம்... இப்ப எதுவும் பண்ணினா கஷ்டம் தான். இப்பவே ஏதாவது அதட்டி, அதுக்கு எதிரா ஏதாவது பண்ணி தொலைக்க போறா.." என்றதும், "யார் அவன்? ஏதாவது சொன்னாளா? நம்ம சாதியா? என்ன படிச்சிருக்கான். என்ன வேலை? ஏதாவது சொன்னாளா?" என்று சத்தமின்றி கேட்க, "எதுவும் கேட்கலை. அவளும் எதுவும் சொல்லலை. ஆனா பையனை நான் பார்த்திருக்கேன். நல்லா வளர்த்தியா, சுருட்டை முடியோட, நல்லா நிறமா தான் இருப்பான்." என்றார். 

"எப்ப பார்த்த?" என்றார். 

இப்பொழுது ஒன்று சொன்னால் தன் பேச்சை கூட கேளாமல் வரனை வரக்கூறுவாரென, வீட்டுக்கு வந்ததை எல்லாம் கூறாமல், 'போன முறை லாவண்யாவை விடப் போனப்ப ரோட்ல பார்த்தேன். மாதுளை உருண்டு போகவும் எடுத்து தந்தான்.

ஆனா அப்ப தெரியாது. தெரிந்திருந்தா அப்பவே உங்க பொண்ணு காலை உடைச்சிருப்பேன்." என்று கோபமா பேச, "இப்ப என்னடி பண்ணறது. ஊர்ல நாலு பேருக்கு தெரிந்தது என்‌ மானம் போகும். பெரியவ கர்ப்பமா இருக்கா. சின்னவ தலையில நெருப்பை அள்ளி கொட்டறா." என்று அறைக்கதவை பார்த்தார். 

  லாவண்யா கதவை பூட்டினாலும் தந்தை வந்து கத்துவாரோ என்று அஞ்சி நின்றாள். 

  "அதுக்கு தான் சொல்லறேன். தெரியாத மாதிரி இருங்க. இல்லைன்னா குளிர் விட்டு போயிடும். கமுக்கமா பார்த்துக்கலாம். கடைசியா வந்த வரன் சென்னை தானே ஒரு பக்கம் யாரு என்னனு விசாரிச்சிக்கலாம். இப்ப அவளுக்கு இடம் மாத்தணும். அதான் முக்கியம்." என்றார். 

  "அப்பறம்... இப்பவே ஏதும் பேச வேண்டாம். நான் லாவண்யாவை ஊருக்கு அழைச்சிட்டு போறப்ப அப்படியே இலக்கியாவிடம் விஷயத்தை சொல்லி, லாவண்யா டிரஸ் புக்ஸ்னு எடுத்துக்கறேன். இந்த மாதிரி விஷயம் வெளிய தெரிய வேண்டாம்" என்று கேட்டுக் கொண்டார் அலமேலு.

புருஷோத்தமனோ ஏற்கனவே சித்தப்பா இப்படி செய்பவரா என்றதில் ஆடிப்போயிருக்க, இதில் லாவண்யா காதலிப்பது அடுத்த இடி. இந்த நேரம் மகளிடம் ஏதாவது பேசினால், தாத்தாவை வைத்து, இவ்ளோ பெரியவரே தப்பா தான் இருக்கார். நான் என் முடிவை எடுத்துக்கறேன்' என்று பேசினாலும் பேசுவாள். மனைவி சொல்வதை போல மாலதி போல லாவண்யா கிடையாது. எப்படியும் அடிமிதி வாங்கினாலும் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து,  நினைத்ததை சாதிப்பவள் தான் லாவண்யா. அதனால் மனைவியிடம் ஆமோதிப்பாய் தலையாட்டி சரியென்றார். 

இரண்டு நாட்களாக லாவண்யா தந்தையை ஏறிட, அவரோ "என்னம்மா... படிப்பு முடிய இன்னும் எத்தனை மாசம் இருக்கு." என்று கேட்டுவிட்டு பதிலை பெற்று நகர்ந்தார். 

  புருஷோத்தமனுக்கு லாவண்யா மீது கடும் கோபம் இருக்க, ஆவுடையப்பன் சித்தப்பா மீதான அதிகபட்ச கோபம் எவனையோ ஒருத்தனை காதலிப்பதை குறைத்திருந்தது. 

சாரதியிடம் கூட லாவண்யா "அப்பா அம்மா இரண்டு பேரும் பேசினாங்க. அம்மா அந்த ஆவுடையப்பனை பற்றி மட்டும் சொல்லிட்டு நம்ம காதலை சொல்லாம விட்டதா சொன்னாங்க. தேவி மூலமா ஹாஸ்டல் பார்த்திருக்கு. தேவியிடம் கூட எதுவும் சொல்லலை. அவ வேற ஏன்டி. எதுக்குடினு கேட்கறா. அங்க வந்ததும் சொல்லறேன்னு முடிச்சிட்டேன். அம்மா கூட வந்து, ஹாஸ்டலுக்கு கூட்டிட்டு போயிடுவாங்க‌. இனி உன்னை பார்க்கவே முடியாது சாரதி." என்றாள். 

சாரதியோ "ஏ லூசு... என்னை பார்க்கறது தான் இப்ப ரொம்ப முக்கியமா? சேப்பா தூங்குவ. சேப்பா இருப்ப‌ அதை யோசி.  

  உங்கப்பாவுக்கு என்னை பத்தி தெரியாப்படுத்தாம எல்லாம் இருக்க மாட்டாங்க. லவ் மேட்டர் எல்லாம்  தெரியப்படுத்தி இருப்பாங்க. ஆனா உன்னிடம் வெளிகாட்டாம இருக்கலாம். எதுக்கோ சொல்லறதை கேட்டுக்கற குட் கேர்ளா இரு." என்றான். 

"சரி சாரதி." என்று கூறினாள். 

தேவி தான் "ஏன்டி ஹாஸ்டல் பத்தி விசாரிக்கற, என்னாச்சு? லவ் மேட்டர் வீட்ல தெரிந்துடுச்சா?" என்று கேட்டு நின்றாள். 

  "நேர்ல சொல்லறேன் தேவி. இப்ப சாரதி பேச்சை எடுத்தா அம்மா திட்டும்." என்றாள் லாவண்யா. 

அதிலேயே வீட்டில் மாட்டியிருப்பதை யூகித்தாள். தேவியோ "ம்கூம்... நீ பேசற பேச்சும், ஓவர் துள்ளலும் இருந்தா மாட்டுவனு அப்பவே நினைச்சேன். பஸ்ல கடிகாரத்தை பார்க்கறேன்னு அண்ணன் கையை பிடிக்கபோன. வண்டலூர்ல அவரை கட்டிப்பிடிச்ச. நான் இருக்கும் போதே இப்படி. போன்ல என்னலாம் பேசி மாட்டின" என்று தான் ஓட்டினாள். 

"கேலி பண்ணாதடி. வந்து பேசறேன் என்றாள் தேவியிடம்.

அப்படியே விடுமுறை முடியவும், அலமேலு லாவண்யா இருவரும் புறப்பட்டனர். 

நேராக இலக்கியா வீட்டிற்கு வந்து, உடமைகளை எல்லாம் பேக்கிங் செய்ய கூறிட, "என்னாச்சுக்கா?" என்று இலக்கியாவும், "என்ன அண்ணி லாவண்யா இங்க இருப்பதால எங்களுக்கு எந்த தொந்தரவும் இல்லையே." என்று சுரேஷும் கேட்டார்கள்.

இலக்கியாவிடம் அலமேலு "இந்தா பெரியவர்னு ஒருத்தர் இருக்காரே அவரிடம் கேளும்மா. பொட்டப் பிள்ளையை பெரியவங்க பார்த்துப்பாங்கனு நம்பி விட்டா, அவளிடமே அத்துமீற முயற்சி பண்ணிருக்கார்." என்று கூற இலக்கியா திகைத்தார். 

  ஆவுடையப்பனும் அமைதியாக ஆமோதிக்கும்  விதமாக அறைக்குள் இருந்தார். 

"அண்ணி அப்பா மேல அபாண்டமா பழி சுமத்தாதிங்க" என்று சுரேஷ் பேச, "உங்கப்பா கை இரண்டும் வெந்திருக்கே.. ஏன் இப்படி ஆச்சுனு கேட்டிங்களா?" என்று கேட்டதும், "ஏதோ கீழே விழுந்து பைக்ல தெரியாம கை வச்சிட்டதா சொன்னார்." என்று சந்தேகமாய் கூற, "கிழிச்சார்... இவ காதலிக்கற பையன்.. லாவண்யாவிடம் இவர் வாலாட்டியதை வச்சி அவன் கையை பொசுக்கியிருக்கான். வயசானவர்னு விட்டு வச்சிட்டான். இல்லைன்னா அவனே அடிச்சிருப்பான். இப்ப போலீஸ்ல இருப்பார். 

  நான் கூட போலீஸ்ல புகார் தர நினைச்சேன். இந்த வயசுல இதெல்லாம் பார்க்கணுமானு என் பொண்ணை ஹாஸ்டல்ல சேர்க்கறேன். 

  இலக்கியா பார்த்து உனக்கு ஒரு பொட்ட புள்ள இருக்கு. ஜாக்கிரதை‌" என்று கூறிட, ஆவுடையப்பன் அறைக்குள் இருந்து வரவேயில்லை‌ 

  அலமேலு கூறியதற்கு எதையும் மறுக்காமல் தந்தை இருக்கவும் சுரேஷ் ஒன்றும் புரியாமல் தலைகவிழ்ந்தான். இதில் லாவண்யா காதலிப்பதாகவும், அந்த பையன் தந்தையின் கையை பொசுக்கியதை அறிந்து பேச்சற்று நின்றார்.

"ஏன்டி என்னிடம் சொல்லிருக்கலாம்ல" என்று இலக்கியா கேட்க, "பயமாயிருந்தது சித்தி. நான் சாரதியை விரும்பறதை சொல்விடுவேன்னு தாத்தா மிரட்டினார். தாழ்பாள் கூட உடைச்சிருக்கார். நான் ஏதாவது சொன்னா சாரதியை விரும்பறதா சொல்லி பேச்சையே மாத்தி, என்னை தான் அம்மா திட்டுவாங்க, நான் அவர் மேல பழி சொல்வதா அம்மா நினைப்பாங்கனு சொன்னார். 

  காதலிப்பது வீட்ல தெரிய வேண்டாம்னு இருந்தேன். ஆனா முடியலை.

  இப்ப தான் அம்மாவிடம் எல்லாம் சொல்லிட்டேன். எதுனாலும் அம்மா சொல்வதை கேட்டுக்கிட்டேன்." என்றாள்.

"சாரதி... ன்னா.. காஞ்சனா அக்காவோட பையனையா?" என்று இலக்கியா கேட்க, ஆமோதிப்பாய் தலையாட்டினாள் லாவண்யா. 

   "தேவையில்லாத விஷயத்தை பேசாத லாவண்யா. பேசினா அடுத்து எவனோடவாது கல்யாணம் பேசி முடிச்சிடுவேன்?" என்று அலமேலு அதட்டவும், "இல்லைம்மா இல்லைம்மா." என்று பதறினாள். 

லக்கேஜை தூக்கியபடி இலக்கியாவிடமும் சுரேஷிடமும் கூறிவிட்டு அலமேலு நகர, லாவண்யாவோ இஷிதாவை முத்தமிட்டு, "சித்தி இஷிதாவை  பார்த்துக்கோங்க.. வர்றேன் சித்தப்பா." என்று புறப்பட்டாள். 

அவர்கள் தலை மறையவும், இலக்கியாவோ "அன்னிக்கே கதவு தாழ்பாள் உடைந்ததுக்கு லாவண்யா அந்தளவு பதறினா. என்னடா இது இதுக்கா இப்படி அலறுறானு நினைச்சேன். இப்ப தான் தெரியுது. முன்னவே சொன்னேன் ஏதோ சரியில்லைனு." என்று அலுத்துக் கொண்டார். 

  சுரேஷோ தந்தையிடம் சென்று ''ஏன்ப்பா வயசுக்கேத்த வேலையா இது? போங்க சொந்த அண்ணன் மகனோட பொண்ணிடம் அத்து மீறி இந்த வயசுக்கு மேல தேவையா? இதுக்கு நாக்கு பிடுங்கிட்டு சாகலாம்." என்று திட்டிவிட்டான். 

  ஆவுடையப்பன் மீது ஏற்கனவே சில சந்தேகம் இருந்ததாக இந்த பிரச்சனையை இலக்கியா நம்பினார். 

  இதில் சாரதியை விரும்பியதால் வயசு பெண் ஹாஸ்டலில் போவதே நல்லதென இருந்துக் கொண்டார். 

தேவி தான் விடுமுறை என்பதால் கூடவே வந்தாள். லாவண்யாவிடம் துருவி துருவி, "என்னாச்சு?" என்று கேட்க, ஆவுடையப்பன் தீண்டல் முதல் சாரதி வீட்டுக்கு வந்தது வரை ஒப்பித்தாள். 

  "அதுக்கு தான் நீ தூங்காம கொள்ளாம பஸ்ல தூங்கினியா? அடிப்பாவி முதல்லயே சொல்ல என்னவாம்." என்று தலையில் தட்டினாள். 

  கூடுதலாக லாவண்யாவோ 'அதுக்கு தான் எங்க வீட்டுக்கு வந்தா ஷால் போடுனு சொன்னேன்." என்றாள். 

"எனக்கென்ன தெரியும். அந்த கிழம் இதெல்லாம் செய்யும்னு.  ஆனா ஒன்னு லாவண்யா. இங்க வயசு பசங்க கூட பரவாயில்லை. கிழடு கட்டுங்க தான் இப்படி திரியுதுங்க. அந்தாளு பார்வை குறுகுறுனு இருக்கும். 

  இப்ப தான் அதுக்கு அர்த்தம் புரிது. 

ஆனா ஒன்னு... துப்பட்டா போட்டா தான் அந்த மாதிரி ஆளுங்க நம்மளை பார்க்காம இருப்பாங்கனு அர்த்தமில்லை‌ துப்பட்டா போட்டாலும் போடாட்டினாலும் கண்ட நாயுங்க கண்டதை பார்ப்பாங்க. நாம ஒழுங்கா இருந்து ஒன்னும் யூஸ் இல்லை. நாம நம்ம கம்பர்டபிள்ல இருந்தா போதும். இது மாதிரி ஆட்களுக்கு நாலு பேர் எதிர சொல்லிட்டு காரி உமிழ்ந்துட்டு போயிடணும்." என்றாள். 

  இதெல்லாம் கேட்டபடி, டிப்போ வந்து பஸ்ஸில் ஏற, "சாரதி பஸ்" என்று லாவண்யா விழித்தாள்‌.

"அதனால என்ன?" என்றாள். 

"லூசு.. அம்மாவுக்கு சாரதியை விரும்பறதும் தெரியும்ல. அவர் எங்க வேலை பார்க்கறார். என்ன பார்க்கறார்னு நான் எதுவும் சொல்லலை. இப்ப சாரதி கண்டெக்டர்னு அதுவா தெரிய வரும்" என்று தலைகுனிய, "பச்.. இதுவும் போச்சா" என்று தேவி அலமேலுவை கவனிக்க, "டிக்கெட்" என்று சரியாக சாரதி வந்தான்‌.

அலமேலு சாரதியையும் அவன் உடையையும் கவனித்து, லாவண்யாவை முறைக்க, "அப்பறமா ஏன் போயும் போயும் கண்டெக்டரை காதலிச்சனு அவளை திட்டி முறைச்சிக்கோங்க. இப்ப டிக்கெட் எடுங்க" என்றான். 

பணத்தை எடுத்து "மூனு அண்ணாநகர்" என்றார். 

அவனோ ஒரு அண்ணா நகர் தந்துவிட்டு, "லயாவிடம் பஸ் பாஸ் இருக்கும். தேவி தங்கச்சியிடமும் இருக்கும். அதான் ஒரு டிக்கெட் உங்களுக்கு மட்டும் தந்தேன் மீதி சில்லரை" என்று கொடுத்தான். 

அலமேலுவோ முன்னால் இருந்த லாவண்யாவை பஸ்பம் ஆக்காத குறை. 

அண்ணாநகர் இறங்கும் வரை அவன் நின்ற தோரணை செயலை அடிக்கடி பார்த்து பொறுமினார். அவனுமே லாவண்யாவின் சூட்கேஸ் புத்தகம் என்று லக்கேஜை பார்த்து ஹாஸ்டல் போவதை யூகித்தான்.

  அலமேலுவோ பஸ்ல பார்த்து வந்த காதல் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டார். உண்மையில் அது தான் என்றாலும், ஏதோ இனகவர்ச்சி போல என்று லாவண்யா மீது கோபம் அதிகமானது. சில சூழ்நிலை அழகான கவிபடைக்கும், அந்த நேரம் யாரை யாரோடு இணைத்து பந்தத்தை உருவாக்குமென தெரியாதே‌!

  பேருந்து அண்ணாநகர் வரவும் இறங்கினார்கள். 

படியில் லாவண்யா இறங்க, "லயா.. ஹாஸ்டலுக்கு தானே.." என்றதும் ஆமென்று தலையாட்டா, "ஓகே..டேக் கேர்" என்று விசிலடிக்க, பேருந்து புறப்பட்டது. 

  லாவண்யாவோ அன்னையை கண்டு முழிக்க, "என்னடி சொன்னான். ஆங்.. என்ன சொன்னான். தலையாட்டற" என்று கையை பிடிக்க, லக்கேஜை சுமந்தவளோ "டேக் கேர்னு சொன்னார்மா இனியாவது பாதுகாப்பா இருப்பனு" என்றாள். 

"கண்டெக்டரை காதலிங்சது உங்கப்பாவுக்கு தெரிந்தது" என்று பொறும, "அவர் பி.காம் முடிச்சிருக்கார்மா. அவர் அப்பா கண்டெக்டர். சில சூழ்நிலையால அப்பாவோட அட்டாச் வேண்டும்னு,  கண்டெக்டரா இருக்கார். புட்பால் பிளேயர் கூட. வீட்ல ஒரே பையன் சொந்த வீடு இருக்கு. நல்ல கேரக்டர்மா. நானா தான் காதலிச்சேன். நானா தான் அவரிடம் சொன்னேன்." என்று நடந்தபடி விவரித்தாள். 

"படிச்சவன்னா... கட்டி கொடுக்க தகுதினு நினைச்சிட்டு கனவு காணாத. உங்கப்பா எதுக்கும் ஒத்துக்க மாட்டார்" என்று கூறிட, லாவண்யாவோ கண்கலங்கியவாறு நின்றாள். 

ஏற்கனவே சாரதி 'இங்க பாரு... என்னை ஏதாவது மட்டம் தட்டறாங்களா.. கேட்டுக்கோ.. எனக்காக சப்போர்ட் பண்ணறேன்னு வாயை திறக்காத. இப்ப உன் பிரச்சனை நீ ஆவுடையப்பன் வீட்ல இல்லாம நல்லபடியா இருக்கணும் அவ்ளோ தான். 

  கல்யாணம் அதுயிதுனு பேசினா அப்ப வந்து நானே புரிய வைக்கறேன். நீயா எதுவும் பேசி மண் அள்ளி போட்டுக்காத. சில இடத்துல அமைதியா போறதும் பணிந்து போறதும் கூட நல்லது தான்.' என்று கூறியிருக்க, அமைதியாக இருந்தாள். 

  -தொடரும். 

-பிரவீணா தங்கராஜ்.

  ரீடர்ஸ் கைன்ட்லி ரெஜிஸ்டர் லாகின் ஞூ ரீட். 

வேலூர் செல்லும் பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தாள் லாவண்யா. அவளுக்கான டிக்கெட் வாங்கிட, அருகே ஒரு பெண் அமரவும், லேசாக புன்னகைத்து, மடியில் பையை வைத்தபடி உறங்க ஆரம்பித்தாள். 

    மனமெல்லாம் தெளிவாக, உறங்கிவிட்டாள். அடிக்கடி லேசாக இமை திறந்து எந்த இடம் வந்தது என்று மட்டும் கவனித்தாள். பிறகு மீண்டும் உறக்கம். இப்படியே வேலூர் வந்து சேர்ந்தாள். 

  இரவு நேரம் என்பதால் தந்தை புருஷோத்தமன் அழைத்து செல்ல வந்தார். 

  "பகல்ல வந்திருக்கலாம்ல" என்று கடிந்தார். 

  லாவண்யா என்ன சொல்வாள்? காஞ்சனாவிடம் பேசி முடித்ததும் தெம்பு வர இன்றே புறப்படும் தைரியமும் பெற்றாள். நாளை காலையில் தான் வர நினைத்தது. இரவுக்கு பயந்து தானே ஓடுகின்றாள். 

  வீட்டுக்கு வந்ததும் அன்னையின் கையில் மணக்க மணக்க சாப்பிட்டு, அம்மா மடியில் படுத்தாள். 

  "ஏன்டி எக்ஸாம் எல்லாம் எப்படி எழுதியிருக்க" என்றாள். 

போனை பார்த்தபடி, தம்ஸ் அப் செய்து, சூப்பரா என்றாள். 

   தேவியிடம் சாட் செய்து பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த நேரம் மாலதி போன்‌ போட்டு அலமேலுவை அழைக்க, எடுத்து பேசினார்.‌

"என்னடி சொல்லற.‌.. அப்படியா? உடனே உங்க அத்தைக்காரியிடம் சொல்லாத. முதல்ல நாளைக்கு கன்பார்ம் பண்ணிட்டு அப்பறம் சொல்லு. ஆங்.. காலையில பாரு" என்று பேசிக்கொண்டிருக்க, லாவண்யா அன்னையை திரும்பி பார்க்க, "என்னடி பார்வை திரும்பு" என்றார். 

  லாவண்யா அந்த நேரம் போனில் பேட்டர்ன் போட்டு போனை திறந்தாள். 

'பச்.. இவ வேற உண்டாயிருக்காளா இல்லையா தெரியலை‌. நாள் மட்டும் தள்ளி போயிருக்குனு சொல்லறா. இங்க இருக்கறப்ப சரியா தலைக்கு ஊத்திக்காது. அவசரப்படாம இருப்போம்' என்று அலமேலு முடிவுக் கட்டினார். 

அன்றைய நாள் லாவண்யா நன்றாக சாப்பிட்டு படுத்தாள். 

  சாரதியும் இங்கே பத்து மணிக்கு வந்திட, சாப்பாடு பரிமாறினார். 

  "சாரதி... நாளைக்கு லீவு சொல்லிட்டியாப்பா" என்றார் காஞ்சனா. 

  "சொல்லிட்டேன்மா‌ ஏன்மா.. நீங்க லீவு எடுக்க சொன்னிங்க. காரணம் கேட்ட பதிலில்லை" என்றான்.‌

  காஞ்சனா என்னவென்று கூறுவார். லாவண்யா சொன்ன விஷயத்தை இவனிடம் பதமாக கூறவேண்டும். தனக்கு நேரம் அமைய வேண்டும். விடுமுறை எடுத்தாலாவது வேறுவழியின்றி உரைத்திடலாம். இவன் மனமும் விஷயம் கூறியப்பின் அந்த மனநிலையில் வேலைக்கு போக வேண்டாமென எண்ணினார். 

  "சொல்லறேன்பா" என்றார்‌. 

  அன்னையாக லாவண்யாவுக்கு தான் தைய்த்த உடையை வரவழைத்து கொடுத்து விட்டிருக்கின்றார். அவளுமே ஆனந்தமாய் பேசி சிரித்தாள். இதற்கு மேல் அன்னை ஏன் அலைப்புறுதலில் இருப்பாரென எண்ணினாலும் நாளைக்கு தெரியும் என்று நினைத்தான். 

  "அம்மா.. லாவண்யா போன் பண்ணினா. நான் தைச்ச டிரஸ் நீயா கொடுத்ததா சொன்னா. ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தா" என்றான்

  "ம்ம்" என்றார் காஞ்சனா. 

  அவனாக லாவண்யாவை பற்றி கூடுதலாக பேசவில்லை. அன்னை முகம் இன்னமும் ஏதோ நெருடலில் உள்ளதே. 

   இரவு உறங்கும் போது, லாவண்யாவிடம் பேச, அவளோ 'அத்தை ஏதாவது பேசினாங்களா? எதுவும் சொல்லலை?" என்று கேட்க, "இல்லை... நாளைக்கு லீவு போட சொன்னாங்க. எமர்ஜென்ஸி லீவ் அப்ளை பண்ணிருக்கு. ஆல்டரா யாராவது கண்டெக்டரா போடுவாங்க.

  ஆமா.. அத்தைன்னு எல்லாம் சொல்லற. அம்மா என்ன சொன்னாங்க?" என்றான். 

"சாரதி... நான் அத்தைனு சொல்லறேன்னா... என்ன அர்த்தம். அவங்க என்னை மருமகளா அக்சப்ட் பண்ணிட்டாங்க." என்று கூறினாள்.

''உனக்கென்ன அவங்க முகம் அப்ப கூட டல்லா இருக்கு." என்றான். 

  லாவண்யாவுக்கு தான் தெரியுமே. ஆவுடையப்பனை பற்றி கூறியதால் அதை சாரதியிடம் கூற தயங்கி நிற்பதை அவள் அறிவாளே. அவளாக கூற முடியாது நின்றாள். 

  போனில் கூற 'நா' எழுந்தது. ஆனால் காஞ்சனா அத்தையே பக்குவமாக கூறட்டுமென நினைத்தாள்.

''சரி.. சாரதி. நான் வைக்கட்டுமா?'' என்று கேட்க சரியென்று அணைத்தான்.

  போன் பேசிவிட்டதால் கதவை திறந்துவைத்து, படுத்தான். 

  காஞ்சனா நடுவில் நீரருந்த எழுந்தார். மகன் உறங்கும் அழகை காண வந்தார். சாந்தமான முகத்தை கண்டவரோ, நாளைக்கு ஏதாவது சொல்லப்போய் ரௌத்திரம் கொள்வானோ என்று பயந்தார். 

  காஞ்சனா பயந்த அடுத்த நாள் காலையும் விடிந்தது. 

   ஏழுமணிக்கு தான் எழுந்தான். நிதானமாக குளித்து சாப்பிட்டான்.

   ஒருபுறம் லாவண்யா வீட்டில் அலமேலு பெரிய மகளிடம், "என்னடி அந்த டெஸ்ட் எல்லாம் பார்த்தியா? இரண்டு கோடு வந்துச்சா. ஒரு கோடு வந்துச்சா?" என்று விசாரிக்க, "இரண்டு கோடு மாதிரி தான் தெரியுதும்மா. அவரிடம் சொன்னேன். அவரும் ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு வந்து அவங்க அம்மாவிடமும், உங்களிடமும் சொல்லிக்கலாம்னு சொன்னார்

பத்து மணிக்கு டாக்டரிடம் அப்பாயிண்மெண்ட் வாங்கியிருக்கு." என்றாள். 

"அப்படியா சரி..‌ போயிட்டு வந்தே உன் மாமியாரிடம் சொல்லு. எல்லாம் நல்லா நியூஸா தான் இருக்கும்" என்று தெம்பாக பேசினார். 

    லாவண்யாவோ அம்மா நல்ல முட்ல இருக்காங்க போலயே. இப்ப நிதானமா உட்கார வச்சி சொல்வோமா?' என்று எட்டியெட்டி பார்த்தாள் லாவண்யா. 

   தந்தை கடைக்கு செல்லவும் தனியாக அன்னையை அமர்த்தி பேசலாம் என்று முடிவுடன் இருந்தாள். 

    இங்கு காஞ்சனாவும், மகனிடம் அவன் சாப்பிட்டதும் எடுத்து கூறலாமென இருந்தார். 

   சாரதி சாப்பிட்டு முடித்து டிவியில் தொலைக்காட்சி சேனலை மாற்றி மாற்றி வைத்தபடி, சிந்தனையில் சிதற, லாவண்யா குளித்து முடித்து துணி காயப்போட மாடிக்கு நடந்தாள். 

'மணி பத்தரை ஆகுது இந்நேரம் பெரியவ டாக்டரிடம் போயிருப்பாளே... கால் பண்ணி பார்ப்போமா?' என்று போனை எடுத்தார். 

  அலமேலுவின் போன் சார்ஜ் போடாமல் செயலற்று போகவும், 'இந்த நேரத்தில தான் இதுல சார்ஜ் இருக்காது" என்று முனங்கி சார்ஜ் போட்டுவிட்டார். 

  மாலதி உண்டாகியிருக்கா. டாக்டர் என்ன சொல்லிருப்பாங்க. என்ற படபடப்பு அதிகமாக, லாவண்யா போனில் போட்டு பேச எடுத்தார். அதுவோ பேட்டர்ன் லாக் போடக் கூறியது. 

அலமேலு நேத்து என்னவோ போட்டாளே என்று என்று L வரை போட்டார். லாவண்யா என்பதால் L போட்டுயிருப்பதாக எண்ணிட, பேட்டர்ன் தவறென காட்டியது. 'நேத்து இப்படி தானே ஏதோ போட்டா,' என்று சிந்திக்க, மூளையோ நினைவேட்டில், கூடுதலாக ஏதோ கிறுக்கினாளே என்று எடுத்துரைத்தது. மகள் அவளது பெயரான லாவண்யாவுக்கு L-லும், சாரதிக்கு Sஉம் இணைத்து பேட்டர் வைத்திருப்பது தெரியாது, ஏதோ வளைவு நெளிவில் 'LS' என்று பேட்டர் போட உடனடியாக போன் லாக் திறந்தது. 

  அலமேலுவோ போனில் மாலதிக்கா என்ற பெயரில் போட்டார்.

  மாலதியும் உடனடியாக போனை எடுத்து, "அம்மா... கன்சீவா இருப்பதா தான் டாக்டர் சொல்லிட்டாங்க. ஆனா ஸ்கேன் பண்ணி பேபி க்ரோத் ஹார்ட் பீட் பார்க்க இருக்கேன். அப்பறமா நானே கால் பண்ணறேன்" என்று பேசி வைத்தாள். 

"சரிடி சரிடி.. பார்த்துக்கிட்டே பேசு. அவசரமில்லை" என்று துண்டித்துக் கொண்டார். 

  'அப்பாடா.. பெரியவளுக்கு கடவுள் அருள் புரிஞ்சிட்டார்' என்று போனை வைக்க போகும் சமயம் கால் பதிவில் Sa.Rathi என்ற எண்ணிற்கு அதிகப்படியாக அழைப்பு இருக்க, 'அந்த தேவி பொண்ணை எல்லாம் மாலதி கல்யாணத்துக்கு கூட்டிட்டு வந்தா. இந்த ரதி பொண்ணை அழைச்சிட்டு வரலை.' என்று வாட்சப் மூலமாகவும் சாட்டை வாசிக்க, மேலே இருந்து லாவண்யா வந்தாள். 

"துணியெல்லாம் காயப் போட்டுட்டேன் அம்மா." என்று நெருங்கி வர, 'சாரதி யாருடி?" என்றார். 

  அன்னை தனது போனும் கையுமாக வைத்து சாரதி என்ற பெயரை கேட்க, "அது.. பிரெண்ட் மா." என்றாள்.

அலமேலு அங்கும் இங்கும் தலையை திருப்பி விளக்குமாத்தை எடுத்து வெளுத்தார். 

"பொய் சொல்லறியா.. பொய்யு. என்ன என்ன பேச்சு பேசி வச்சியிருக்க. எவனிடம் உன் போட்டோவா அனுப்பி நல்லா இருக்காடானு கேட்டு வச்சியிருக்க? ஹார்டின் அனுப்பியிருக்கான் ஹார்டின்." என்று வெளுக்க, அந்த நேரம் தான், காஞ்சனாவும், சாரதியிடம் ஆவுடையப்பனை பற்றி பேசி முடிக்க, சாரதி கோபமாக எழுந்து, ''இங்க இருக்கறப்ப என்னிடம் சொல்ல என்னவாம் அவளுக்கு. பைத்தியக்காரிம்மா அவ. நான் ஏதோ, நீ பேசியதால உம்முனு இருக்கானு பார்த்தேன். தூங்காம கொள்ளாம லூசா இவ. அந்த கிழவனை'' என்று காட்டு கத்தலாக கத்த, "முதல்ல அவளிடம் பேசு. அவளும் அவ அம்மாவிடம் சொல்ல சொல்லிருக்கேன்." என்று நிதானப்படுத்த முனைய, சாரதி அந்த நேரம் லாவண்யாவுக்கு அழைத்தான். 

"இந்தா.. கால் பண்ணிட்டான். பிரெண்டா பிரெண்ட் என்று லாவண்யா முன் போனை தூக்கி போட, அவளோ போனை பிடிக்க, கை பட்டு ஆன் ஆனது. 

"இங்க நான் விளக்குமாத்துல அடிக்கறேன். அங்க அவன் போனை போட்டுட்டான்னு எடுக்கறே" என்று கூறி அடிக்க அடிக்க.. "அம்மா சொல்லறதை கேளும்மா. நான் காதலிக்கறேன். அதை சொல்ல தான் வந்தேன். அம்மா... அய்யோ வலிக்கும்மா" என்று லாவண்யா கத்துவதை கேட்டு துடித்தான்.‌

"கடவுளே... அங்க அவ அடிவாங்கிட்டு இருக்கா." என்று அன்னை காஞ்சனாவிடம் கூற, "படிக்கற புள்ள காதலிச்சா ஆரத்தி எடுத்து வரவேற்பாங்களா. பெத்தவங்க அடிவெளுக்க தான் செய்வாங்க" என்றார் காஞ்சனா.

  காஞ்சனா அவ்வாறு கூறியதும், சாரதியோ தன்னால் லாவண்யா அடிவாங்குவதை கேட்டு பொறுக்க முடியவில்லை. கூடுதலாக இங்கே லாவண்யாவின் சித்தப்பா வீட்டில் அவளது ஒன்றுவிட்ட தாத்தாவினால் பாலியல் சீண்டலுக்கு மட்டும் ஆளாகியதை கண்டு கொதித்து கொண்டிருந்தான். 

'அந்த கிழவனை' என்று கோபம் கொள்ள, "டேய் டேய்... அவ அங்க அவங்க அம்மாவிடம் சொல்லியிருந்தா என்ன முடிவெடுக்கணும்னு அவங்க எடுக்கட்டும். நீயா குதிக்காத. முதல்ல கையை நீட்டிட்டா உனக்கு கெட்ட பெயர் வரும்டா'' என்று நிதானப்படுத்த முயன்றான்.‌

  சாரதியோ கோபத்தை கட்டுப்படுத்தியவனாக இருந்தான். சிலபல நிமிடமாகியும் அவன் கோபம் அடங்கவில்லை என்று அவனது ஏற்றயிறக்க திண்ம தோள் கூறியது. 

   "நான் வெளியே போயிட்டு வர்றேன்மா." என்று கூறி எழுந்தான். 

"டேய் இலக்கியா வீட்ல போய் பிரச்சனை பண்ணாத" என்றார்.‌

"பண்ண மாட்டேன்மா.. வீட்ல போய் பிரச்சனை பண்ணவே மாட்டேன். அப்பா மேல சத்தியமா போதுமா" என்று கூறி பைக் சாவியை எடுத்து  புறப்பட்டான்‌.

  இங்கு துடப்பத்தால் அடிவாங்கிய லாவண்யாவோ,  "அய்யோ அம்மா லவ் பண்ணறதை சொல்ல தான் வந்தேன். அதுக்கு முன்ன சொல்லறதை கேளு." என்று கத்தியதை பொருட்படுத்தாத அலமேலுவோ ''பெரியவ இப்ப தான் நல்ல விஷயம் சொன்னா. ஆனா நீ என் சந்தோஷத்துல மண்ணை வாறி போடறியே. அய்யோ அந்த மனுஷனிடம் எப்படி சொல்லறது." என்று பாதி விளக்குமாத்தை வைத்தபடி, புலம்ப, "இதுக்கே இப்படி புலம்பற. அங்க எனக்கு என்ன நடந்துச்சு தெரியுமா? சித்தப்பா வீட்ல அந்த ஆவுடையப்பன் கண்ட இடத்துல தொடறான்.

  நான் தூங்கிட்டேன்னு நினைச்சி என் தொடையில கை வைக்கறான். மார்புல கை வச்சான். நான் உன்னிடம் சொல்லறதா சொன்னப்ப, 'சொல்லு சொல்லு... நீ காதலிப்பதை உங்கம்மாவிடம் சொல்லறேன்னு மிரட்டினார்.

    இப்ப கூட இதை உன்கிட்ட சொல்ல முடியாம திணறினேன். 

  சாரதியோட அம்மா தான் இதெல்லாம் அம்மாவிடம் சொல்லாம இருப்பியா. காதலிச்சா திட்ட தான் செய்வாங்க. அதுக்குனு பாலியல் சீண்டல் செய்யறதை கேள்விப்பட்டா தடுப்பாங்க. போய் நிதானமா சொல்லுனு சொல்லி அனுப்பினாங்க. அவங்க கொடுத்த தைரியத்துல தான், நான் நிம்மதியா வந்தேன். இல்லைன்னா நான் எந்த நிலையில இருந்தேன்னு எனக்கே தெரியாது" என்று தேம்பி தேம்பி கூறினாள். 

''நேத்து வந்தப்ப சிரிச்சிட்டு ஆடிட்டு இருந்த.. இந்த கதையை நான் நம்பணுமா? அதுவும் தாத்தா மேல பழிச்சொல்லற" என்று முறைத்தார்.

''நான் சொல்லறேன் உனக்கு அதுல நம்பிக்கையில்ல?" என்று அழுதபடி அறைக்குள் அடைந்தாள். 

அலமேலுவோ தலையை தாங்கி பிடித்து ஹாலில் இருந்தார். 

   ஒருபக்கம் பெரியவள் மாலதி கல்யாணமாகி கருவுற்று நல்ல செய்தி சொல்லி, வீடே விழாக்கோலமாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் லாவண்யா காதலிக்கின்றாளென குண்டை தூக்கி போட்டதும் இல்லாமல், கூடுதலாக சின்ன மாமனார் இவளிடம் வரம்பு மீறியதாக கூறுகின்றாளே என்ற குண்டை தூக்கி போட செய்வதறியாது இருந்தார். 

அதே நேரத்தில் சாரதி அவனால் லாவண்யா மீது கை வைத்து அச்சுருத்திய ஆவுடையப்பனை சும்மா விடவும் மனமின்றி பைக்கில் உறுமிக் கொண்டிருந்தான். 

  ஆவுடையப்பனின் போதாத நேரமோ என்னவோ பூங்காவிற்கு நடந்தபடி வந்தார் ஆவுடையப்பன். 

பைக்கை திருகி திருகி கோபத்தை கூட்டியவன், முடிவெடுத்தவனாக ஆவுடையப்பனை இடிக்கும் விதமாக சென்றான்.

லாவண்யாவின் காதலன் சாரதி என்றறிந்தவர், சாரதி எதிரே வேகமாய் வரவும், அவரோ தடுமாறினார். முட்டியில் இடித்தவனாக, கீழே தள்ளிவிட்டவன், அவனாக பைக்கை அப்படியே விட்டுவிட்டு தாத்தாவை எழுப்ப கையை நீட்டினான். 

ஆவுடையப்பனோ கைத்தூக்கி நிறுத்தப் போகின்றானோ என்று கையை தர, பொசுக்கென சைலன்ஸரில் இரண்டு கையையும் வைத்துவிட்டு, ''சுடுதா.. நல்லா சுடுதா.. உன் வயசுக்கு பேத்தியிடம் விளையாடற விளையாட்டாயா? லாவண்யா பேத்தி தானே?" என்று கர்ஜித்திட, மதியம் நேரம் என்பதால் கூட்டம் எட்டி பார்த்து சூழ்ந்திடவில்லை. 

  அந்த ஆளை தூக்கி நிறுத்திவிட்டு, "இதான் கடைசி... வயசுக்கு ஏத்த வேலையை பாரு. இல்லை... வண்டியை மேல ஏத்திடுவேன்." என்று பைக்கை எடுத்து புறப்பட்டான். 

  ஆவுடையப்பனோ 'அய்யோ கை.. அம்மாடி' என்று கையை உதறியவராக மற்றவர்கள் யாராவது பார்த்தார்களா என்று பயந்தார். 

  'சிறுக்கி மவ, போறப்ப இவனிடம் சொல்லிட்டு போயிருக்கா.' என்று முனங்கியவர், சத்தமின்றி வீட்டுக்கு புறப்பட்டார். 

  சாரதிக்கோ அப்பொழுதும் மனம் கேளாமல், "அம்மா.. நான் அவளை பார்க்க போறேன்." என்று கூற காஞ்சனாவோ, "எதுக்குடா?" என்றார்.

"அவ அடிவாங்கியது காதுலயே விழுதும்மா. நான் நேர்ல போய் பேசிட்டு வர்றேன்" என்றான்.‌

"அப்பறம் உன் இஷ்டம்" என்றதும் மடமடவென வேலூருக்கு புறப்பட்டான். 

மூன்று மணிநேர பயணம் லாவண்யாவிடம் கூறாமல் தான் வந்தான். வழகநெடுக, லாவண்யா தன்னிடம் சொல்ல முடியாது குறுக்கே நின்றது எது என்ற தவிப்பில் கிடந்தான். டேஷிப்ட், நைட் ஷிப்ட் எதுவாக இருந்தாலும் அவளிடம் இன்னும் அன்பாக நடந்துக் கொண்டிருந்தால் தன்னிடம் முதல் நாளே சொல்லியிருப்பாளோ? இந்த ஒன்றரை மாதம் தூக்கம் கெட்டு நின்றிருக்க மாட்டாள். தேவி கூட லாவண்யா பஸ்ஸில் உறங்கி வழிவதாக தெரிவித்தாள். தன்னால் தூக்கம் கெட்டு இருந்தாலென முடிவெடுத்து விட்டோமே, அவளை சந்தித்து பேசியிருக்க வேண்டுமோ என்ற குற்றவுணர்வில் திரிந்தான்.

வேலூர் வரவும், லாவண்யா வீடு கண்டறிந்து வந்தான். ஏற்கனவே அவள் விலாசமெல்லாம் தெரிவித்திருந்தாள்.

வீடு நிசப்பதமாக தான் இருந்தது. காலையிலேயே அலமேலு சமைத்து முடித்திருக்க, கதவை தட்டவும், அலமேலு, கதவை திறக்கும் முன் 'மாலதி மருமவப்பிள்ளையோட வரலாம். கொஞ்ச நேரம் உன் காதல் நினைப்பை துரத்தி விடு. வீடு வேற அலங்கோலமா இருக்கு" என்று முனங்கி கதவை திறக்க, அங்கே சாரதி நின்றிருந்தான். 

  "நீங்க?" என்று ஏற்கனவே பார்த்த முகமாக தெரியவும் கேட்க, "லா..லாவண்யா... லாவண்யாவை காதலிக்கற சாரதி ஆன்ட்டி" என்றான்.

  அலமேலுவோ "ஏன்டி.. பொசுக்குனு போனை போட்டு அவனை வீட்டுக்கே வரவச்சிருக்க?" என்று லாவண்யாவை பார்த்து கத்த, "இல்லை... நீங்க பேசறப்ப போன் ஆன் ஆகிடுச்சு. லாவண்யாவை நீங்க அடிக்கறது கேட்டுச்சு. வந்தேன். லாவண்யாவா கால் பண்ணலை." என்றான். 

துடைப்பம் பாதி அங்கும் இங்கும் கிடந்தது. 

  "வெளிய போப்பா... இவங்க அப்பா வந்துட்டா அவ்ளோ தான்." என்று சாரதியிடம் கூறிவிட்டு, "படிக்க அனுப்பினா காதலிச்சிட்டு, கண்டவனை வீட்டுக்கு வரவச்சிருக்க. இது அந்த பையன் தானே?" என்று லாவண்யாவுக்கும் திட்டு விழுந்தது. போன தடவை லாவண்யாவை விட்டுவிட்டு பணம் தந்துவிட்டு வந்தப்பொழுது பார்த்த பையன் என்றளவு நினைவு வந்தது. 

  "இப்ப எங்க காதலுக்கு போராட வரலைங்க. அவ அந்த வீட்ல ஆவுடையப்பனை அந்தாளை பத்தி சொன்னாளா? பேத்தியிடம் வரம்பு மீறியிருக்கான். தயவு செய்து அவளை அங்கயிருந்து வேறயிடத்துக்கு மாத்துங்க. வேறெதும் பிரச்சனை பண்ண வரலை. அவ என்னை காதலிச்சதுக்காக அவளை அடிங்க... திட்டுங்க. அவளை பெத்ததால உங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு. அதே போல தானே அவளை பாதுகாப்பா பார்த்துக்கற பொறுப்பும் இப்ப உங்களுக்கு தான் இருக்கு. ஒரே வீட்ல இருக்கறதால அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கறான் அந்தாளு. என்னை காதலிச்சதால, அதை உங்களிடம் சொல்லிடுவேன்னு ஒரு மாசம்கிட்ட மிரட்டியிருக்கார். இதுக்கு சரியான ஒரு தீர்வா எடுங்க. எங்க பிரச்சனையை அப்பறமா பார்க்கலாம்" என்றான்.

"என்னத்த அப்பறமா பார்க்க, படிக்கவும் வேண்டாம் ஒன்னும் வேண்டாம். இனி அவளை அங்க அனுப்பவும் போறதில்லை. உன் வேலையை பார்த்துட்டு போ" என்றார்.‌

லாவண்யா அறைக்கதவில் ஒன்றி இருக்க, வீட்டுக்குள் வந்தான். அவளை கைப்பிடித்து அழைத்து "படிப்பை நிறுத்தினா தாலி கட்டி அவளை என் கூட கூட்டிட்டு போயிடுவேன் அத்த. 

படிப்பை நிறுத்தாம அவளை வேறயிடத்துல எங்கயாவது ஹாஸ்டல்ல சேர்த்து விடுங்க. அவ படிக்கட்டும். இந்த காதல் பிரச்சனையை இப்ப தவிர்க்க பாருங்க. இதுக்கு மேல ஏதாவது யோசித்து அவளை வேற எவனுக்காவது கட்டி வச்சா, உங்க பெண்ணை நீங்களாவே விபச்சாரத்துல தள்ளறதுக்கு சமம். 

  என்னை மனசுல நினைச்சுக்கிட்டு... அவ வேறொருத்தனோட." என்று லாவண்யாவை பார்த்து முடிக்க, லாவண்யா சாரதியை கட்டிப்பிடித்து அழ ஆரம்பித்தாள். 

அலமேலுவுக்கு பகீரென்றது மகள் இவனை கட்டிப்பிடித்து அழுகின்றாளே என்று. சாரதியோ "நீங்களே முடிவெடுங்க." என்றவன் அலமேலுவிடம் உரைத்துவிட்டு, லாவண்யாவை தன்னிடமிருந்து பிரித்து, "ஏய் லூசு.. ஏதாவது செய்து ஏழரையை கூட்டாத. படிக்கறது முக்கியம். நானே ஒரு டிகிரி முடிச்சு தான் நிற்கறேன். 

   டிகிரி இல்லாம இனி வேலை பார்க்க முடியாதுன்னு அர்த்தமில்லை. ஆனா ஒரு டிகிரியாவது முக்கியம். எந்த பெத்தவங்களும் குழந்தைக்கு பாலியல் சீண்டல் இருக்கற இடத்துல திரும்ப இருக்க விடமாட்டாங்க. அதான் வீட்ல தெரிந்துடுச்சுல நல்லதா முடிவெடுப்பாங்க. நான் புறப்படறேன். எனக்கு தண்ணி மட்டும் கொடு." என்றான்

லாவண்யா வேகமாய் தண்ணீர் கொண்டு வந்து நீட்ட, வாங்கி பருகியவன், "என்னிடம் வந்து காதலிக்கறதை சொல்ல தைரியம் இருக்கு. பஸ்ல எவனோ ஒருத்தன் பேட் டச் பண்ணறான்னு காம்பஸ்ல குத்த தெரிந்திருக்கு. வீட்ல ஒருத்தன், அதுவும் கிழட்டு ஆசாமி அவனை வீட்ல போட்டுக்கொடுக்க தெரியலை. ஒரு மாசமா ஒழுங்கா சாப்பிடாம தூங்காமா.. இருக்க. தயவு செய்து எப்ப தைரியம் தேவையோ அப்ப தெம்பா இரு. பெத்தவங்க அன்பு செலுத்தறவங்க கூடயிருப்பாங்க" என்றவன் சத்தமின்றி  வெளியேறினான். 

  அலமேலு இடி விழுந்தது போல சோபாவில் அமர்ந்தார். சாரதி பேசிய பேச்செல்லாம் இவருக்கு மகளை காத்திடுங்கள் என்ற ரீதியில் மட்டுமே இருக்க, சின்ன மாமனாரின் செயலை தான் ஜீரணிக்க முடியாமல் நின்றார். 

  -தொடரும்

-பிரவீணா தங்கராஜ்.

காஞ்சனாவோ அனைத்தும் கேட்டு ஆறுதல்படுத்திவிட்டு, "நீ போ... நான் சாரதியிடம் பக்குவமா சொல்லறேன். லீவுக்காக ஊருக்குப் போறதா சொன்ன தானே?" என்று கேட்கவும், அழுது முடித்து சற்று தெளிவாக அமர்ந்திருந்த லாவண்யா தலையசைத்தாள்.

"ஆமா அத்தை... முன்ன நாலு நாள், ஐந்து நாளுக்காக எல்லாம் ஊருக்குப் போகணுமானு இருக்கும். அதோட சாரதியைப் பார்க்காம இருக்க முடியாதுனு வேற... ஏதாவது லீவு தொடர்ச்சியா வந்தா கூட போகாம, எழுத வேலை இருக்குனு அம்மா அப்பாவிடம் சொல்லிடுவேன். இப்ப அங்க போனா நிம்மதியா இருக்கும்னு தோணுது. சாரதியை எல்லாம் எங்க போனாலும் பிரிய மாட்டேன்." அவள் சொன்ன விதத்தைப் பார்த்து காஞ்சனா லேசாகப் புன்னகைத்தார்.

"என்ன பொசுக்குனு 'அம்மா' கூப்பிட்டு, அப்புறம் 'ஆன்ட்டி'யிலிருந்து 'அத்தை'க்கு மாறிட்ட?"

லாவண்யாவும் தயக்கமாகச் சிரித்தாள். "தெரியலை அத்தை... நீங்க 'அத்தை இல்லை, அம்மானு கூப்பிடு'ன்னு சொல்லவும்... நீண்ட நாள் கழிச்சு அந்த மனபாரம் பட்டுனு களைய, அழுதுட்டு அம்மானு சொல்லிட்டேன். அம்மா என்றதும் அதுவொரு மாயம் பண்ணிடுச்சு'' என்றாள். 

   "அம்மா இடத்தை யாராலையும் நிரப்ப முடியாது மா. நீ அம்மானு கூப்பிட வேண்டாம். அத்தைன்னே சொல்லு." லாவண்யா ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தாள்.

"அப்புறம் சாரதியிடம் நான் பேசறேன். ஆனா நீ லீவுக்கு போனதும் உங்க அம்மாவிடம் அந்தாளைப் பத்தி சொல்லு. எதுக்கும் பயப்படாத" என்றார். இந்த மாதிரி விஷயத்தில் ஒருவர் ஆறுதலாக பயப்படாத என்று கூறி, ஆறுதலாக பேச செவி சாய்த்து நின்றதே திடமாக இருந்தது.

"சொல்லறேன் அத்தை. ஆனா அந்தாளு நான் சாரதியை காதலிப்பதால அவரை தப்பா  சொன்னதா சொன்னா" என்றாள். "எதுனாலும் பார்த்துக்கலாம். அந்தாளால தான் சாரதி பத்தி உங்க வீட்ல தெரியணும்னு‌ தலையெழுத்து இருந்தா மாத்தவா முடியும்." என்று காஞ்சனா அழுத்தமாகச் சொன்னார்.

"சரிங்க அத்தை." காஞ்சனா அவளுக்கு டீ போட்டு கொடுத்தார். அழுது அழுது களைத்திருந்த முகத்தை தண்ணீரால் கழுவி வரச் சொன்னார்.

லாவண்யா முகம் கழுவிவிட்டு வந்ததும், காஞ்சனா அவளைப் பார்த்தபடியே இருந்தார். மகனது அறையில் துண்டை எடுத்து கொடுத்தார், லாவண்யாவோ, சாரதியின் அறைக்குள் அவளது துப்பட்டாவை கண்டாள். முன்பு அப்படியே முத்தமிட்டதை காஞ்சனா பார்க்க சாரதி கையில் சுற்றியிருந்த துப்பட்டாவை வாங்கி செல்லாமல் அப்படியே ஓடினாளே அதே துப்பட்டா.

மெத்தையின் மீது இருந்தது.

அதைப் பார்த்தவள் ஒரு நொடி திகைத்தாள்.

"இது..." என்று தயங்க, "உன்னோடது தான்" என்றார்.

"நீ போனதும் அடுத்த நாள் இதை பார்த்து முதல்ல கோபத்துல கீழே வீசினேன். அப்படியே அடுத்த நாளும் மெத்தையில கிடந்தது.

திரும்ப சுருட்டி அவன் டிரஸ்ல சொருகி வச்சேன். அடுத்த நாளும் பெட்ல தான் கிடந்தது.

அதுக்கு அடுத்த நாள் மடிச்சு பீரோல வச்சேன். அடுத்த நாளும் மெத்தையில வந்துடுச்சு."

லாவண்யாவின் முகம் முழுவதும் சிரிப்பு.

"இப்பல்லாம் தலைகாணி, பெட்ஷீட் எல்லாம் மடிச்சு வைக்கும்போது, இதையும் மடிச்சு அப்படியே இங்கே வச்சிடறது." காஞ்சனா துப்பட்டாவை கையில் எடுத்துப் பார்த்தார்.

"இந்த துப்பட்டாவை கையில சுத்திக்கிட்டு, அதை மோந்துட்டு தூங்கிட்டு இருப்பான்." லாவண்யாவின் கன்னங்கள் சிவந்தன.

"முன்ன என் சேலை முந்தானையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு சுத்துவான். இப்ப..." என்று சொல்லி லாவண்யாவைப் பார்த்தார்.

லேசான பொறாமையுடன் உதட்டைக் கோணித்துச் சிரித்தார். அந்த சிரிப்பைப் பார்த்த லாவண்யாவும் சிரித்தாள்.

சில நொடிகள் இருவருக்கும் இடையில் இருந்த அந்நியத்தனம் முழுவதுமாக மறைந்தது.

"நல்லாதான் இருக்க... என் பையனை நீ தான் காதலிச்சியாம். அதுவும் அவன் படிச்சவனா இல்லையானு தெரியாதப்பவே காதலிச்சிருக்க." என்றதும் லாவண்யா துப்பட்டாவை மீண்டும் மெதுவாக மடித்தாள்.

"தெரியலை அத்தை... அவரோட அழகான எதிர்பாராத சந்திப்புதான் அறிமுகம் கிடைச்சது. அவர் நல்ல பக்கத்தைப் பார்த்திருக்கேன். பிடிச்சிருந்தது. வெட்கம் விட்டு சொல்லிட்டேன். ஆனா அவர் ஓகே சொல்லறதுக்குள்ள ரொம்ப கஷ்டமாயிருந்தது." 

பிறகு காஞ்சனாவை நேராகப் பார்த்தாள். "இப்ப உங்க ஆசீர்வாதமும் அன்பும் கிடைச்சிருக்கு. எங்க வீட்டுலயும் அதெல்லாம் கிடைக்கணும். அப்பா அம்மாவை எப்படி சமாளிக்கப் போறேன்னு தெரியலை." என்றார்.

காஞ்சனா அவளது கையை மெதுவாகப் பற்றினார்.

"சமாளிக்கலாம். நீ இப்ப போ. நேரமாச்சு கிளம்பு. உங்கம்மாவிடம் காதலை சொல்லாம அந்த கிழவனை பத்தி சொல்லு." என்றார்.

லாவண்யா எழுந்து செல்லும் முன் காஞ்சனாவை ஒரு முறை கட்டிப்பிடித்தாள்.

காஞ்சனாவும் அவளது முதுகைத் தடவி, "பத்திரமா போ." என்று அனுப்பி வைத்தார்.

வீட்டுக்கு வந்ததும் நேராக தன் அறைக்குள் சென்ற லாவண்யா கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

காஞ்சனா கொடுத்த சுடிதாரை மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தாள்.

அதை அணிந்து கண்ணாடி முன் நின்றபோது, அவளுக்கே தன்னைப் பார்த்து ஒரு விதமான வெட்கம் வந்தது.

சாரதி தைத்த உடை... அவள் முகத்தில் தானாகவே புன்னகை வந்தது. உடனே கைப்பேசியை எடுத்தாள்.

சில செல்ஃபிகள் எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, பிடித்திருந்த ஒன்றை சாரதிக்கு அனுப்பினாள்.

அந்த நேரத்தில் பிராட்வே வந்து பேருந்தை டிப்போவில் நிறுத்தியிருந்த சாரதியின் கைப்பேசி அதிர்ந்தது.

அவன் திரையைப் பார்த்தான்.

லாவண்யா நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அவள் புகைப்படம் அனுப்பியிருந்தாள். உடனே அதை டவுன்லோட் செய்தவன், புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் விரிந்தன.

அவன் தைத்த சுடிதார். அவன் முகத்தில் சந்தோஷம் அப்படியே மலர்ந்தது.

'அம்மா அவளிடம் பேசி தந்துட்டாங்க..' அடுத்த நொடி அவன் மனம் இன்னும் வேகமாகத் துடித்தது.

'அப்படின்னா... அம்மா என் காதலுக்கு ஓகே சொல்லிட்டாங்க' என்று நினைத்தவன் உடனே லாவண்யாவுக்கு அழைத்தான்.

அழைப்பு எடுக்கப்பட்டதும், "நான் தைச்ச சுடிதார்" என்று எடுத்த எடுப்பிலேயே சொல்லிவிட்டான்.

மறுபுறம் லாவண்யா சிரித்தாள்.

"ம்ம்ம்... அத்தை சொன்னாங்க." என்றாள்.

"பார்ரா... அத்தையா?" சாரதியின் குரலில் சந்தோஷம் பொங்கியது.

"ம்ம்ம்... அம்மா நம்ம லவ்வுக்கு ஓகே சொல்லிட்டாங்களா?" என்றான்.

"ம்ம்ம்." என்றாள்.

"என்ன சொன்னாங்க?" லாவண்யா வேண்டுமென்றே அவனைச் சீண்டினாள். "மாமியாரும் மருமகளும் நிறைய பேசினோம். உனக்கென்ன?" என்றாள்.

"அடடா..." சாரதி சிரித்தான்.

"அந்த சுடிதார்... அளவெல்லாம் எடுத்து நானே தைச்சேன். நல்லா இறுக்கமா... நானே கட்டிப்பிடிச்சிட்டு இருக்கற மாதிரி இருக்கா?" என்றான் கல்மிஷமாய்.

"சாரதி!" என்று லாவண்யா அக்கம் பக்கம் பார்த்தாள்.

  "பஸ்ட் கிஸ் தந்துட்டு அதை பத்தி பிறகு பேசவே முடியலை. இப்பவாது சொல்லு... எப்படியிருந்தது‌" என்றான்.

கதவு இன்னமும் மூடியிருந்ததை உறுதி செய்துகொண்டு, "சாரதி.. போதும் போதும். நடந்ததை பேசாத. வெட்கமா வருது.. நான் டிரஸ் கழட்டிட்டு மடிச்சு வைக்கணும்." என்றாள். 

"நான் வேண்டுமின்னா வீடியோ கால் வரவா?" என்றான் சாரதி. அன்னை காதலுக்கு சம்மதித்ததும், ஏற்பட்ட ஆனந்தம். வார்த்தையும் கட்டுப்பாடின்றி அவனிடமிருந்து வந்தது.

"ம்கூம் ஆசை தோசை..." என்றவள் சிரித்தாள்.

அந்த சிரிப்பு சாரதியின் காதில் விழுந்ததும் அவனும் சிரித்தான். சில நொடிகள் இருவருமே எதுவும் பேசவில்லை.

"ஒரு மாதிரி மனசுல இருந்த பாரமே போச்சு." என்று லாவண்யா மெதுவாகச் சொன்னாள்.

சாரதி அவள் சொன்னதை வேறு விதமாகப் புரிந்துக் கொண்டான். 'அம்மா தங்கள் காதலுக்கு  சம்மதித்துவிட்டார் என்ற சந்தோஷத்தில் தான் இப்படி சொல்கிறாள்' என்று.

அவன் புன்னகையுடன், "உங்கப்பா அம்மாகிட்டயும் சம்மதம் வாங்கணும். இந்த கண்டக்டரை ஏத்துக்க ரொம்ப யோசிப்பாங்க." என்றான்.

"போடா... எதுவும் சொல்லாத... நான் நல்ல மூட்ல இருக்கேன் கெடுத்துடாத."

"சரி சரி... நான் வைக்கறேன். என்ஜாய்." என்று அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

லாவண்யா உடையை மாற்றிக்கொண்டாள்.

இப்போது அவளுக்கு ஒரே ஆசை. ஊருக்குப் போகணும்... நிம்மதியா தூங்கணும்... அம்மாவிடம் அந்த ஆவுடையப்பனைப் பற்றிநேரம் பார்த்து சொல்லணும்.

நானா சாரதி விஷயத்தை சொல்லாம இருக்கணும் ஆனால்... இந்த விஷயத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பது? என்று நினைத்தவளுக்கு மீண்டும் தலை சுற்றியது.

இருந்தாலும் இந்த வீட்டை விட்டு சில நாட்கள் தன் வீட்டில் இருந்தால் மனம் கொஞ்சம் தெளிவாகும் என்று எண்ணி, ஊருக்குச் செல்லும் உடைகளை எடுத்துப் பையில் அடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

அப்போது இலக்கியா அறைக்குள் வந்தார். "என்ன லாவண்யா... ஊருக்குப் போக கிளம்பறியா?"

"ஆமா சித்தி."

"ஊர்ல இருந்து வர்றப்ப  அக்காவை ஊறுகாய் போட்டு கொடுக்கச் சொல்லு. உங்க சித்தப்பா சில நேரம் அதை வச்சி கூட சமாளிச்சிடுவாரு." என்றதும் லாவண்யா சிரித்தாள்.

"சரிங்க சித்தி." அந்த நேரத்தில் வாசல் பக்கம் இருந்து ஆவுடையப்பன் லாவண்யாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவள் முகத்தில் பல நாட்களுக்குப் பிறகு தெரிந்த தெளிவான புன்னகையைப் பார்த்ததும் அவருடைய முகத்தில் லேசான அதிருப்தி.

'இத்தனை நாள் உம்முனு இருந்தவ... இன்னைக்கு என்ன இவ்வளவு தெளிவா இருக்கா? ஊருக்குப் போகும் சந்தோஷம் தான்' என்று நினைத்துக் கொண்டார்.

அப்போது வெளியிலிருந்து, "ஏய் லாவண்யா" என்று தேவியின் குரல் கேட்டது.

அடுத்த நொடி மூச்சு வாங்கியபடி தேவி உள்ளே வந்தாள். "எங்க அக்காவுக்கு வேலை கிடைச்சிடுச்சுடி" என்று குதித்தபடியே இனிப்பு பெட்டியை நீட்டினாள்.

லாவண்யாவின் முகம் மலர்ந்தது. "என்னடி சொல்ற கங்கிராட்ஸ்" என்றாள்.

"எங்க சரிகா அக்கா... சப்-இன்ஸ்பெக்டரா ஆகிட்டாளே!" தேவி பெருமையுடன் சொன்னாள்.

"அக்கா போலீஸா?" லாவண்யா சந்தோஷமாக அவளைப் பார்த்தாள்.

"சரிகா அக்காவுக்கு கங்கிராட்ஸ் சொல்லணுமே!"

லாவண்யா சில நாட்களாகக் கேட்டு வந்தது சரிகா ஜிம்முக்குச் செல்கிறாள், உடலைக் குறைக்க முயற்சி செய்கிறாள் என்பதுதான்.

போலீஸ் வேலை கிடைத்தால் எல்லோரிடமும் சொல்லி சந்தோஷப்படுவோம்.

இல்லையென்றால் அப்படியே மூடி மறைத்துவிடலாம் என்று அவர்கள் நினைத்திருந்தார்கள்.

ஆனால் இன்று போலீஸ் வேலை கிடைத்துவிட்டது என்ற செய்தியைச் சொல்லி தேவி இப்படி துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு வந்திருப்பதைப் பார்த்ததும் லாவண்யாவுக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

"ஆமா... இனிமேல் பொறுக்கி பசங்களை சீண்டினா புகார் தரலாம் போலயே!" என்று சொல்லியபடி அவள் பார்வை ஆவுடையப்பன் பக்கம் சென்றது.

அவர் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவளுடைய சிரிப்பு சற்றே மாறியது. உடனே தேவி கொண்டு வந்த இனிப்புப் பெட்டியை இலக்கியாவிடம் நீட்டினாள்.

"ஆன்ட்டி... எடுத்துக்கோங்க." பிறகு ஆவுடையப்பனைப் பார்த்து, "தாத்தா... உங்க வயசுக்கு ஸ்வீட் சாப்பிடலாமா? எடுத்துக்கோங்க." என்று கிண்டலாகச் சொன்னாள்.

'இந்த வயசுலதான் உறவுமுறை கூட பார்க்காம எல்லா தப்பும் பண்ண பார்த்தாரே..' என்று லாவண்யா முணுமுணுத்தாள்.

"ஏய் இஷிதாவுக்கு எடுத்து வைடி. குட்டி பாப்பா லைக் பண்ணுவா." என்று பெட்டியை இலக்கியாவிடம் கொடுத்தாள்.

இலக்கியா சிரித்தபடி வாழ்த்து கூறி வாங்கிக் கொண்டார்.

"சரிகா வீட்ல இருக்காளா?" என்றார்.

"இல்ல ஆன்ட்டி... இன்னும் வரலை. போன் பண்ணி தான் சொன்னா. அம்மா அதுக்கே ஸ்வீட் செய்தாங்க. அப்பாதான் ஸ்வீட் வெளிய வாங்கினார். நான் லாவண்யாவுக்கு சொல்லிட்டு கொடுக்க வந்துட்டேன்." என்றாள்.

"உன் பிரெண்ட் ஈவினிங் ஊருக்குப் போறா.” என்று இலக்கியா சொன்னதும் தேவி லாவண்யாவைப் பார்த்தாள்.

"அப்படியா?" என்றாள். 

"ஆமா... அம்மாவை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்னு சொன்னா." தேவி லாவண்யாவின் தோளைத் தட்டினாள்.

"சரிடா... நான் வீட்டுக்குப் போறேன். போன்ல பேசறேன். ஈவினிங் தானே ஊருக்குப் போற?" என்றாள்

"ஆமா." என்றதும் தேவி சென்றுவிட்டாள். சாரதியை பார்த்ததை கூட கூறவில்லை‌.

அவள் வாசலைத் தாண்டிச் சென்றதும் லாவண்யா திடீரென்று இலக்கியாவைப் பார்த்தாள்

"சித்தி..." 

"என்னம்மா" 

"இஷிதாவை உங்க கூடத்தானே படுக்க வச்சுப்பீங்க?”

"ஆமா. ஏன்?"

"தனியா விடாதிங்க. பயந்துடுவா." இலக்கியா உடனே சிரித்தார்.

"அட... நீ இருந்தாதான் இருப்பா. தனியா விட்டா அலறிட்டு பேயுனு அழுவா." என்றார்.

'அப்பாடா.' என்று லாவண்யா மனதுக்குள் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள்.

பிறகு ஆவுடையப்பனை நோக்கி ஒரு முறை முறைத்துவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.

ஆவுடையப்பனோ அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்.

அவள் மீண்டும் துளிர் விட்டுவிட்டதாகவே நினைத்தார்.

இத்தனை நாள் யாரிடமும் சொல்லாதவள்... இனியும் சொல்லத் தயங்குவாள்.

அதுவும் ஊருக்குப் போகும் காரணம் கிடைத்துவிட்டதால், சில நாட்களுக்கு அவள் தன்னிடமிருந்து விலகிச் சென்றுவிடுவாள் என்றுதான் அவர் நினைத்தார்.

ஆனால்... அவர் அறியாத ஒன்று இருந்தது. இந்த முறை லாவண்யா பயந்து ஓடவில்லை.

உண்மையை அவள் அன்னையிடம் சொல்லுவதற்காகத் தான் அவள் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறப் போகிறாள்.

-தொடரும்.

பிரவீணா தங்கராஜ்